<<Τω Καιρώ Εκείνο>> στο χωριό μου, την απόφαση ότι κάποιος πέθανε, την έπαιρναν οι συγγενείς και οι γείτονες. Πού γιατρός πού αποβιωτήρια. Ένα μέλος της οικογένειας, πήγαινε στα Διλινάτα όπου υπήρχε σταθμός Χωροφυλακής και δήλωνε τό θάνατο. Ο Σταθμάρχης έστελνε έναν χωροφύλακα, ο οποίος έριχνε ένα βλέμμα (όχι πολύ κοντά) στον νεκρό , και άν τόν έκρινε πεθαμένο, έβγαζε από την τσέπη του την άδεια ταφής. Θυμάμαι πολύ καλά το σταθμό στά Διλινάτα ένα ξύλινο οίκημα μετά το σεισμό του 1953 το οποίο βρισκόταν ακριβώς εκεί που είναι η ταβέρνα Κούτουπας. Φυσικά ούτε λόγος για νεκροφόρα. Ούτε τα οικονομικά της οικογένειας το επέτρεπαν, ούτε οι δρόμοι πού φτιάχνονταν μόνο για τα ζωντανά μας. Ένας κεντρικός όλος κι΄όλος. Στα χέρια λοιπόν με τιμή ,δόξα και εξαπτέρυγα, οδηγούσαμε όλοι οι χωριανοί τούς νεκρούς μας στην εκκλησία, όπως βλέπετε στη φωτογραφία τού έτους 1960. Μοιραζόμουνα τό ίδιο δωμάτιο με τη μάνα του πατέρα μου τη λατρεμμένη μου Νόνα Χριστοθέα. Στη μία γωνία το κρεβάτι της και στην άλλη το δικό μου. Τίς νύχτες στά βαθειά της γεράματα τήν έπιανε λογοδιάροια και μού έλεγε καί μου ξανάλεγε την εξής ιστορία: Μιά νέα κοπέλα ανεβασμένη στό μουράγιο τού κήπου της περίμενε να δεί από το απέναντι σπίτι έναν νέο άνδρα πεθαμένο, που στά χέρια θα τον πήγαιναν στην εκκλησία. Πράγματι έχοντας και το πλεονέκτημα να τον βλέπει ακριβώς από πάνω του τον είδε να σαλεύει τα δάχτυλα τών χεριών του. Πανικόβλητη ότι θα την χαρακτηρίσουν τρελή και δεν πρόκειται να παντρευτεί ποτέ, δεν είπε τίποτα. Είχε όμως εφιάλτες και μέρες μέτά το είπε στη μάνα της. Ο Νόνος μου Βαγγέλης Λυκούδης ήταν απόφοιτος Σχολαρχείου και έχαιρε υψηλής εκτίμησης για τίς γνώσεις του. Εννοείται κατάλαβε ότι άν η κοπέλα λέει αλήθεια πρόκειται γιά νεκροφάνεια. Ειδοποίησε τις αρχές οι οποίες έπραξαν τά δέοντα. Εισαγγελέας, γιατροί, παπάδες, μάρτυρες όλο το χωριό παραβρέθηκαν στην εκταφή για να αντικρύσουν το παληκάρι γυρισμένο στό πλευρό του. Πόσο φοβερός θά ήταν ο θάνατός του!!!Το γεγονός είναι επίσημα καταγεγραμμένο όπως ο Νόμος επέβαλε και υπάρχει και σε Εκκλησιαστικό αρχείο. Έχει περάσει από γενεά σε γενεά σε όλους μας και γνωρίζουμε και το όνομά του το οποίο σέβομαι όπως του αρμόζει και δεν το αναφέρω.
Πηγή: https://georgialikoudi.blogspot.com/
