Με αφορμή χθεσινή δημοσίευση από το blog Kefalonitis onos με τίτλο « Δολοφονήθηκε ο πρόεδρος Τρωιαννάτων» η οποία αναφέρεται σε μια θλιβερή ιστορία που έλαβε χώρα στο χωριό μου στις 22 Αυγούστου το έτος 1849 θα ήθελα να αναφερθώ σε ορισμένα ιστορικά γεγονότα που έλαβαν χώρα στο χωρίο μου την περίοδο της κατοχής και του αδελφοκτόνου εμφυλίου πολέμου!
Η δημοσίευση αναφέρεται σε ιστορικά γεγονότα που διαδραματίστηκαν το έτος 1849 με την δολοφονία του Προέδρου Σπύρου Θεοτοκάτου και δύον συγχωριανών του, Σωτήρη Βασιλάτου και του Σπύρου Τσιμπουρλά, τα οποία είχε δημοσιεύσει ο Ιωσήφ Μομφεράτος στην εφημερίδα της εποχής Αναγέννησης . Ο Ιωσήφ Μομφεράτος δεν δίστασε να καταδικάσει και να αφηγηθεί με ακρίβεια την άδικη δολοφονία τους από την ξενόδουλη τότε αστυνομία της Αγγλικής κατοχής!
Παίρνοντας αφορμή από όλα αυτά μου έρχονται στο μυαλό μου δύο γεγονότα που μου είχε διηγηθεί ο παππούς μου ο Χρήστος και χωριανοί οι οποίοι δεν βρίσκονται στην ζωή!
Το πρώτο αφορά την αποτροπή του σχεδίου των Γερμανών να κάψουν το χωριό μας με την δικαιολογία πως οι χωριανοί τροφοδοτούσαν τους αντάρτες με τρόφιμα. Αυτό έγινε χάρη στη μυστική συνάντηση του Διονυσίου Κουρή( Σκαρλάτος) και του αντάρτη Χριστοφοράτου Μιχάλη.
Το δεύτερο ότι κατά την περίοδο του εμφυλίου πολέμου δεν υπήρξε ούτε ένας σκοτωμός ανάμεσα στους συγχωριανούς μας παρόλο τις χαοτικές ιδεολογικές διαφορές .Αυτό οφείλεται χάρη στη προσπάθεια του τότε προέδρου Νικολάου Ζαφειράτου με το προσωνύμιο Τάβλiαρης!
Αισθάνομαι υπερήφανος για τους τότε συγχωριανούς μου που σε εποχές έντονου διχασμού στάθηκαν στο ύψος τους βάζοντας πάνω από όλα την αξία της ανθρώπινης ζωής!
Αυτό θα πρέπει να είναι ο οδηγός μας ως κοινωνία βάζοντας πάνω από όλα το κοινό μας καλό!

Από το fb του Χρήστου Θεοδωρακάτου μέλους της ΝΕ του ΚΙΝΑΛ


