Δεν θέλω να σας αγχώσω σύντροφοι, αλλά ο κόσμος της ευρύτερης αριστεράς (και όχι μόνο) δεν αγωνιά για το ποιος θα είναι ο νέος αρχηγός, αλλά ποιο θα είναι το νέο κόμμα. Χάσαμε παταγωδώς γιατί μας ξεπέρασαν η κοινωνία, η ιστορία και η ζωή η ίδια. Δομικό είναι το πρόβλημα μας, όχι αρχηγικό. Αποφασίστε ποιο θα είναι το κόμμα για να δούμε ποιοι θα μείνουμε, ποιοι θα φύγουμε και πάλι φίλοι θα είμαστε, δεν χαλάμε τις καρδιές μας. Εγώ ας πούμε είμαι με τη μάνα του Αξαρλιάν, δεν μπορώ να είμαι και με τον Κουφοντίνα για να μην πικράνω πέντε, δέκα, είκοσι. Τι να κάνουμε. Δεν μπορώ το πρωί να είμαι συστημικός και το βράδυ αντισυστημικός. Δεν μπορώ να είμαι στο ΝΑΤΟ και να κλείνω το μάτι στον Πούτιν. Καθαρές κουβέντες. Αυτές θέλει ο κόσμος. Στο κάτω κάτω θα πάρουμε ένα βελούδινο διαζύγιο και πάλι θα πέσουμε στα μαρμαρένια αλώνια αλλά να τα οριοθετήσουμε τουλάχιστον. Δεν είμαστε μονομάχοι παντός καιρού. Αυτά και πάλι φίλοι. Καλημέρα σε όλους!
