Ήταν ένα βράδυ. Το σώμα σου απλωμένο πάνω σε ένα κρύο ύφασμα. Πάνω του χαραγμένοι οι πόνοι σου, όπως το σώμα του Χριστού στην Ιερά Σινδόνη.
Τα μάτια σου ρουφούσαν άδειο φως από μια οθόνη. Το γέλιο σου ξεχασμένο στο μέσα δωμάτιο.
Και ήρθε Εκείνος.
Συγχώρεσε τα λάθη σου και σε έμαθε να συγχωρείς.
Σε φίλησε και σε έμαθε να φιλάς το μέτωπο του κόσμου.
Σε αγκάλιασε και σε έμαθε να γεννιέσαι ξανά πάνω στους χάρτες της ζωής σου.
Και άλλαξες. Από μέσα σου η Ανάσταση φεύγει σαν άνεμος και μοιράζεται. Γίνεται κάτι αιώνιο. Σαν δάκρυ αγάπης που στάθηκε…



