Όταν ο Ηλίας Στεφανάτος βρέθηκε στο Castellón της Ισπανίας για μια απλή βόλτα σε ένα υπόγειο ποτάμι, δεν φανταζόταν ότι θα έφευγε με ένα ισχυρό μήνυμα για το πώς θα έπρεπε να είναι ο τουρισμός.
Ο χώρος υποδοχής στις Σπηλιές του Sant Josep ήταν υποδειγματικός: ένα τεράστιο, καθαρό πάρκινγκ με θέσεις για όλα τα οχήματα, μισό σκιερό χάρη σε ηλιακά πάνελ που προσφέρουν και ενέργεια και δροσιά — μια έξυπνη διπλή λύση.
Ατμόσφαιρα καθαρή, με οικογένειες να απολαμβάνουν τη φύση, παιδιά να παίζουν, ηλικιωμένους να ξεκουράζονται κάτω από δέντρα, όλα σχεδιασμένα με σεβασμό προς το περιβάλλον και τον επισκέπτη. Πλακόστρωτα μονοπάτια, καλαίσθητα καταστήματα και εστιατόρια, κανένα ίχνος προχειρότητας ή κιτς αισθητικής.
Χωρίς αναμονές, χωρίς στριμωξίδι: με ηλεκτρονικό εισιτήριο, συγκεκριμένο ωράριο ξενάγησης, άνετους χώρους αναμονής, παιδική χαρά και καθαρές δημόσιες τουαλέτες.
Και όλα αυτά, πριν καν ξεκινήσει η εμπειρία της ξενάγησης: μια σχεδόν μία ώρα διαδρομή με βάρκα μέσα στο ποτάμι, με ξεναγούς που μιλούν πέντε γλώσσες και διατηρούν αμείωτο το ενδιαφέρον μικρών και μεγάλων — και όλα αυτά για μόλις 15 ευρώ.
Και τότε ήρθε η σύγκριση με τη Μελισσάνη της Κεφαλονιάς.
Ένα από τα ωραιότερα φυσικά τοπία της Ελλάδας, το σπήλαιο της Μελισσάνης, φαίνεται να υποφέρει από την έλλειψη σωστής διαχείρισης και οργάνωσης: πρόχειρο πάρκινγκ χωρίς σκιά, ουρές στον ήλιο, ανεπαρκείς τουαλέτες, παράγκες με τουριστικά είδη και ένα μονοπάτι που δεν εμπνέει σιγουριά.
Η επίσκεψη διαρκεί μόλις 10 λεπτά, χωρίς ξενάγηση, χωρίς εμπλουτισμένη εμπειρία — και κοστίζει 7 ευρώ.
Το μήνυμα του Στεφανάτου είναι ξεκάθαρο:
«Η Ελλάδα έχει την ομορφιά. Αλλά αν δεν τη συνδυάσουμε με οργάνωση, ποιότητα και περηφάνια, θα μένουμε πάντα πίσω».
Άλλες χώρες δεν έχουν περισσότερα. Έχουν καλύτερη διαχείριση, νοιάζονται για τον επισκέπτη και το περιβάλλον. Κι αυτό κάνει τη διαφορά.
Και εσύ; Θα σταματούσες εδώ ή θα συνέχιζες να περπατάς;
