Ένα ταξίδι πίσω στον χρόνο – η μαγευτική Λάσση του 1966 όπως δεν την έχεις ξαναδιαβάσει!
Βρισκόμαστε στις αρχές Αυγούστου του 1966. Ο νεαρός Ελευθέριος Θεοχαράτος και η μνηστή του Κατερίνα έχουν μόλις τελειώσει τις γραπτές εξετάσεις της Νομικής Σχολής και αποφασίζουν να ξεφύγουν από τη ρουτίνα, πριν πέσουν με τα μούτρα στις πτυχιακές προφορικές του Οκτωβρίου. Ο προορισμός; Μια… άγνωστη κατασκήνωση στη Λάσση της Κεφαλονιάς, που κρύβει θησαυρούς.
Η ιδέα ήταν απλή αλλά μεγαλειώδης: Έλληνες και Γάλλοι φοιτητές, παρέα δίπλα στο κύμα, με ατελείωτες ώρες γαλλικών σουξέ, ποδηλατάδες και… σκορδαλιά με αμπελοφάσολα! Η κατασκήνωση – έργο της χαρισματικής Ζακλίν Αλεξάκη – ήταν ένας μικρός παράδεισος από ψάθινες καλύβες που θύμιζαν… Αφρικανικά χωριά. Καμιά σχέση με τα «ινσταγκραμικά» θέρετρα του σήμερα.
Με φόντο τη χρυσή αμμουδιά στα «Γραδάκια» και το γαλάζιο του Ιονίου, οι αναμνήσεις ζωντανεύουν: ο μαέστρος της κουζίνας, Κεφαλονίτης μάγειρας, που έψηνε ελληνικά φαγητά για Έλληνες και Γάλλους, η συντροφιά των γαλλικών τραγουδιών από τον Σαλβατόρ Ανταμό και τη Φρανς Γκαλ, οι βραδιές με καντάδες και… η νυχτερινή κρουαζιέρα με ferry στον κόλπο του Αργοστολίου, κάτω από το φως του φεγγαριού. Ποιος να το φανταζόταν;
Μα πάνω απ’ όλα; Η Λάσση χωρίς Airbnb, χωρίς θορύβους, χωρίς πολυτέλειες. Με τους χωματόδρομους της, τα όνειρα, την ανεμελιά και την ελπίδα στα μάτια. Εκείνες οι στιγμές έμελλε να μείνουν ανεξίτηλες – ένα «καλοκαίρι αλλιώτικο» που όσα χρόνια κι αν περάσουν, μοιάζει να ξεπηδά από τις σελίδες ενός vintage παραμυθιού.
