«Έχω ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο. Αυτό που μου συνέβη εδώ, να έρθω να δω κάτι και να φύγω άπρακτη, δεν μου έχει ξανατύχει πουθενά».
Αυτή η φράση μιας Ιταλίδας επισκέπτριας τα λέει όλα. Η Κεφαλονιά, ένα νησί ευλογημένο με φυσικά θαύματα, όπως η λίμνη Μελισσάνη, η Δρογκαράτη και ο θρυλικός Μύρτος, κινδυνεύει να μετατραπεί από παγκόσμιος προορισμός… σε αρνητικό παράδειγμα τουριστικής αποτυχίας.
«Κάθε φέτος και χειρότερα»
Αυτή είναι η σκληρή διαπίστωση της Ελένης Καραντινού, η οποία με ανάρτησή της στα κοινωνικά δίκτυα εξέφρασε την οργή και την αγανάκτηση που συμμερίζονται ολοένα και περισσότεροι κάτοικοι αλλά και επιχειρηματίες του νησιού.
Η εικόνα γύρω από τη Μελισσάνη είναι αποκαρδιωτική: λεωφορεία, βαν, ταξί και Ι.Χ. αδυνατούν να προσεγγίσουν άνετα τον χώρο. Οι τουρίστες περιμένουν όρθιοι, κάτω από τον καυτό ήλιο, χωρίς ίχνος σκιάς, χωρίς καθίσματα, χωρίς οργάνωση. Ακόμα και βασικά μέτρα, όπως σειρά προτεραιότητας, απουσιάζουν πλήρως.
Πληρώνουν… και φεύγουν απογοητευμένοι
Το εισιτήριο για Μελισσάνη και Δρογκαράτη ανέρχεται στα 15 ευρώ. Ένα μόνο λεωφορείο με 50 επιβάτες αποφέρει 750 ευρώ. Και κάθε μέρα, περνούν δεκάδες λεωφορεία. Τα έσοδα είναι σημαντικά – αλλά η εμπειρία των επισκεπτών δεν αντανακλά ούτε στο ελάχιστο την τιμή που πληρώνουν.
Η ανοργανωσιά φέρνει νεύρα, χαμένο χρόνο, και τελικά… απογοήτευση. Πολλοί ζητούν ακόμα και επιστροφή χρημάτων. Όλα αυτά, σε ένα από τα σημαντικότερα φυσικά αξιοθέατα της Ελλάδας.
Κρουαζιέρες… στο χάος
Το πρόβλημα οξύνεται τις ημέρες που καταπλέουν κρουαζιερόπλοια. Χιλιάδες επισκέπτες, με περιορισμένο χρόνο, μπλέκονται με μεμονωμένους τουρίστες και οργανωμένα γκρουπ, οδηγώντας σε απόλυτο κυκλοφοριακό και επιχειρησιακό χάος.
Λύσεις υπάρχουν – και μάλιστα απλές:
-
Διαχωρισμός επισκέψεων ανά ημέρα ή ώρα
-
Συνεννόηση μεταξύ τουριστικών γραφείων και επιχειρήσεων των σπηλαίων
-
Ροή με εναλλαγές ανάμεσα σε Μελισσάνη και Δρογκαράτη για αποσυμφόρηση
Κι όμως, τίποτα από αυτά δεν εφαρμόζεται.
Μια φωνή απόγνωσης και ευθύνης
«Δεν γίνεται να μην υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος με ψυχή και ευθύνη. Δεν γίνεται να είναι όλοι ανίκανοι. Κάποιος πρέπει να γράψει ιστορία — όχι με λόγια, αλλά με πράξεις».
Η φωνή της Καραντινού είναι η φωνή μιας τοπικής κοινωνίας που βλέπει το νησί της να μαραζώνει μέσα σε προχειρότητα, παρά τα τεράστια τουριστικά της πλεονεκτήματα.
Γιατί η Κεφαλονιά δεν αξίζει απλώς τουρισμό. Αξίζει αξιοπρέπεια. Και αυτή ξεκινά από τα βασικά: σκιά, καθίσματα, οργάνωση και σεβασμό στον επισκέπτη.
Δείτε παρακάτω την ανάρτηση της Ελένης Καραντινού:
