Καλοκαίρι στο νησί…
Η καλύτερη εποχή του χρόνου, ήταν για μας τα παιδιά, αλλά και για τους μεγαλύτερους, το καλοκαίρι…
Της ανεμελιάς, του καρπουζιού, του παγωτού, και του μπάνιου…
Ήταν και το σημείο συνάντησης στις πλατείες, για παιγνίδι με φίλους, ειδικά τους επισκέπτες,παλιούς συμπολίτες, που είχαν την ευκαιρία, να μας επισκεφτούν…
Ή παρέα της γειτονιάς με τις ριγαναδες, και το κουτσομπολιό…
Ή ανθρώπινη επαφή, και αλληλεγγύη…
Ζέστη έκανε πάντα, τα παράθυρα και οι πόρτες ανοιχτές, ειδικά το βράδυ, τις ώρες του ύπνου, ώστε να δημιουργείται ρεύμα, να δροσίζουν την ατμόσφαιρα…
Μικρά σπίτια με αυλές, γεμάτες δέντρα η λουλούδια, με ανοιχτές καρδιές και ψυχές…
Φωτιές έμπαιναν σπάνια, συνήθως κατά λάθος, από κτηνοτρόφους, που ήθελαν γρασίδι για τα ζωντανά τους…
Το κάθε χωριό, στο καφενείο κάθε μέρα, είχε κατάλογο με τα ονόματα, που θα τρέξουν πρώτοι, για πυροπροστασια…
Ή ειδοποίηση γινόταν με το κτύπημα της καμπάνας της εκκλησίας..
Και ο καθένας ήξερε που θα πάει και τι θα κανει…
Πυροσβεστική δεν υπήρχε, παρα μόνο κάτι απαρχαιωμενες νεροφορες του δήμου, πού συμμετείχαν, στην κατάσβεση…
Υπήρχε όμως, ο φύλακας-άγγελος, όλων των χωραφιών, που γνωριζε τα πάντα, ο Αγροφυλακας…
Σημειωτέον ότι υπήρχε πολύ περισσότερη βλάστηση, πολλοί μαγειρευαν στην ύπαιθρο, είτε με ξύλα, γκαζι πετρέλαιο, κάρβουνα για ψήσιμο..
Και όμως πυρκαγιές, σπάνια υπήρχαν…
Καλοδεχουμενο το αεράκι η αέρας που δρόσιζε ντόπιους και επισκέπτες….
Σήμερα με όλα τα σύγχρονα μέσα, μαγειρέματος, αντιμετώπισης των πυρκαγιών,τεχνητή θερμοκρασία περιβάλλοντος, οι πυρκαγιές αυξήθηκαν σε τρομακτικό αριθμό…
Το αεράκι έγινε εχθρός…
Η ανεμελιά άγχος…
Ή συντροφιά και η αλληλεγγύη, λέξεις, που μάλλον δεν υπάρχουν…
Το νερό που κάποτε πίναμε από τις βρύσες, και τις πηγές, χάνεται στις τουαλέτες των ξενοδοχείων…
Αν κάποιοι έκαναν το λάθος, να ζήσουν μία ποιότητα ζωής, λίγο μακριά από τις πόλεις η χωριά, κινδυνεύουν ανα πάσα στιγμή, να καούν ζωντανοί…
Αιτίες πολλές πού χρειάζεται πολύς χρόνος, να αναλυθούν…
Ο κυριότερος, πιστεύω, ή μετατροπή του νησιού, σε ένα μεγάλο οικόπεδο, προς πώληση…
Και για να αγοράσει κάποιος φτηνά, πρέπει να υποτιμηθει…
Όπως έγινε με το αεροδρόμιο, την μαρινα, λιμάνια κλπ…
Το διεθνές κεφάλαιο, να επενδύσει…
Πού πήγε ο νόμος, που απαγορευόταν, η οποιαδήποτε δραστηριότητα, στα καμμένα?…
Σε προειδοποιουν, λέει με το 112…
Σε στέλνουν, προς Μυρτο, δηλαδή που ακριβώς?…
Και από Λειβαθω στο Αργοστολι…
Έχει χώρο να δεχθεί τα αμάξια της περιοχής?…
Και αν ξεσπάσει ταυτόχρονα φωτιά στο Αργοστολι?…
Μεγάλες σκέψεις, ότι κάναμε το καθήκον μας, απέναντι στον πολίτη…
Από μακριά, από ένα απρόσωπο κομπιούτερ, που δεν γνωρίζει την περιοχή…
Και φτάνουμε στις αποζημιώσεις…
Σε είχαν προειδοποίησει, να καθαρίσεις και να ασφαλίσεις, την περιουσία σου…
Άλλος ένας λόγος για να καείς, αν και φτωχοποιημενος,δεν συμμορφωθηκες,με τις εντολές…
Φτιάχτηκαν μεγάλα σπίτια, με κλειστές πόρτες και παράθυρα, για να μην φύγει η ψύξη…
Ο αέρας φυσιξε, κλείσαμε τις καρδιές και τις ψυχές μας…
Είθε όλα να είναι ένα κακό όνειρο…
Από αύριο συνεχίζεται το έργο της ανάπτυξης, αλλά φυσικά όχι για όλους…
