Το νέο κυβερνητικό σχέδιο φέρνει κατάργηση του 8ώρου, εξάντληση εργαζομένων και φορολογική αφαίμαξη που καταλήγει στα πρωτογενή πλεονάσματα.
Το 13ωρο ως νέα πραγματικότητα
Η συζήτηση γύρω από το εργασιακό πλαίσιο φουντώνει ξανά, καθώς το κυβερνητικό σχέδιο ουσιαστικά επιβάλλει ένα 13ωρο ημερήσιο πρόγραμμα. Ο εργαζόμενος μπορεί να το αρνηθεί μόνο με αιτιολογημένη δήλωση, γεγονός που μετατρέπει την υπερεργασία σε «κανονικότητα». Η δεύτερη δουλειά, σε καθεστώς μερικής απασχόλησης, παρουσιάζεται πλέον ως η μόνη διέξοδος για να καλυφθούν οι αυξημένες ανάγκες των νοικοκυριών.
Η θέση της κυβέρνησης
Η υπουργός Εργασίας, Νίκη Κεραμέως, τονίζει ότι το 13ωρο εφαρμόζεται ήδη «από το 2023», όταν το είχε εισαγάγει η Νέα Δημοκρατία με υπουργό τον Άδωνι Γεωργιάδη. Παράλληλα, η 6ήμερη εργασία αντικαθιστά το 5ήμερο και έτσι καταργείται ουσιαστικά το παραδοσιακό 8ωρο, μαζί με την 48ωρη συνεχόμενη εβδομαδιαία ανάπαυση. Το αποτέλεσμα είναι μια ριζική ανατροπή στις εργασιακές ισορροπίες που ίσχυαν για δεκαετίες.
Το φορολογικό βάρος
Η πρόσθετη εργασία δεν συνεπάγεται και ουσιαστικό οικονομικό όφελος. Τα επιπλέον έσοδα φορολογούνται από 22% έως 28%, ενώ σε αυτά προστίθενται οι εισφορές υγείας για τον ΕΟΠΥΥ. Έτσι, σχεδόν το 1/3 του μηνιαίου εισοδήματος από το 13ωρο καταλήγει ξανά στο κράτος. Ουσιαστικά, ο εργαζόμενος δουλεύει περισσότερο, κουράζεται περισσότερο, αλλά βλέπει το εισόδημά του να μειώνεται αντί να αυξάνεται.
Το αδιέξοδο των μισθών
Οι μισθοί παραμένουν καθηλωμένοι σε επίπεδα χαμηλότερα από το 2009, ενώ η ελληνική οικονομία έχει επιστρέψει σε προ κρίσης μεγέθη. Το διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών έχει μειωθεί σχεδόν 30% εξαιτίας του πληθωρισμού που μεσολάβησε από το 2010 έως σήμερα. Οι εργαζόμενοι βρίσκονται σε εισοδηματική παγίδα, αφού η άνοδος των τιμών εξανεμίζει κάθε μικρή αύξηση μισθού.
Φορολογία χωρίς δικαιοσύνη
Η έλλειψη τιμαριθμοποίησης στη φορολογική κλίμακα οδηγεί σε πραγματική αδικία. Όπως σημειώνει ο εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ Κώστας Τσουκαλάς: «ο μέσος μισθός από το 2020 έως σήμερα να έχει αυξηθεί κατά 28% – από 14.000 σε 18.000 ευρώ – αλλά η φορολογία ανέβηκε 115%, από 710 ευρώ σε 1.585 ευρώ». Αυτό σημαίνει ότι ενώ οι εργαζόμενοι κερδίζουν ελάχιστα παραπάνω, το κράτος αφαιρεί υπερδιπλάσια ποσά μέσω της φορολογίας.
Η έμμεση φορολογία και τα πλεονάσματα
Στην άμεση φορολογική πίεση προστίθεται και η έμμεση, με τον ΦΠΑ 24% να εφαρμόζεται πάνω σε όλο και πιο ακριβές τιμές. Το αποτέλεσμα είναι να συγκεντρώνονται τεράστια πρωτογενή πλεονάσματα, όπως τα 11,4 δισ. ευρώ του 2024. Αντί όμως αυτά να επιστρέφουν στην κοινωνία, η πραγματικότητα για τον εργαζόμενο είναι νέες περικοπές στην αγοραστική δύναμη και συνεχιζόμενη αφαίμαξη.
Οι στόχοι της κυβέρνησης
Η κατεύθυνση είναι σαφής: περισσότερη εργασία, όχι καλύτερα αμειβόμενη. Οι βασικοί στόχοι, όπως διαμορφώνονται, είναι τέσσερις:
- Ενίσχυση των κρατικών εσόδων μέσω φορολογίας μισθωτών και συνταξιούχων.
- Αξιοποίηση της ακρίβειας ως «αόρατου φόρου» που αποδίδει κέρδη στο κράτος.
- Παροχή φθηνής εργατικής δύναμης στις επιχειρήσεις ώστε να αυξήσουν την παραγωγικότητά τους.
- Μείωση εισαγωγών αγαθών λόγω χαμηλής αγοραστικής δυνατότητας των νοικοκυριών.
Ένας κύκλος που δεν σπάει
Η εικόνα που σχηματίζεται είναι ένας φαύλος κύκλος: οι εργαζόμενοι δουλεύουν παραπάνω, αλλά δεν βελτιώνουν το βιοτικό τους επίπεδο. Η υπερεργασία συνοδεύεται από εξάντληση και εξάντληση από οικονομική αφαίμαξη. Το κράτος χτίζει πλεονάσματα στην πλάτη των πολιτών, ενώ οι ίδιοι παραμένουν εγκλωβισμένοι σε μια καθημερινότητα με περισσότερη δουλειά και λιγότερη ζωή.
