Θύελλα αντιδράσεων και έντονο δημόσιο διάλογο προκαλεί η νέα παρέμβαση του Κεφαλονίτη ιατρού Νίκου Μοσχόπουλου, ο οποίος, με αφορμή δημοσίευμα του κ. Σπαθή σχετικά με το κρουαζιερόπλοιο Crown Iris, εξέφρασε δημόσια τις βαθιές ανησυχίες και συγκινήσεις που του προκαλεί η παρουσία συγκεκριμένων επισκεπτών στο νησί.
Ο κ. Μοσχόπουλος, σε μία συναισθηματικά φορτισμένη ανοιχτή τοποθέτηση, μιλά για την ελπίδα ειρήνης και συνύπαρξης, την οποία –όπως λέει– θέλει να ξαναπιστέψει. Αναφέρεται στη δυνατότητα Παλαιστινίων και Ισραηλινών τουριστών να περπατούν μαζί στα σοκάκια της Κεφαλονιάς, “με καθαρή καρδιά και χωρίς σκιά μίσους”.
«Θέλω να πιστέψω ότι αυτή τη φορά στο Crown Iris δεν θα βρίσκονται ‘κουρασμένοι στρατιώτες’»
Ο γιατρός δηλώνει ότι ελπίζει το σημερινό δρομολόγιο του Crown Iris να διαφέρει από προηγούμενα, όπου –όπως υποστηρίζει– ανάμεσα σε ηλικιωμένους επιβάτες υπήρχαν και άτομα που έφεραν στρατιωτική ταυτότητα ή συμπεριφορά.
Σε δραματικούς τόνους αναφέρει το περιστατικό θανάτου ενός 15χρονου Παλαιστίνιου στη Δυτική Όχθη, το οποίο –όπως λέει– έχει χαράξει βαθιά την πατρική του συνείδηση. Ο κ. Μοσχόπουλος παραθέτει σχετικούς συνδέσμους και μαρτυρίες, σημειώνοντας ότι τέτοιες εικόνες «δεν μπορεί να τις αντέξει κανένας γονιός».
Αναφορές σε προκλητικές συμπεριφορές στο Λιθόστρωτο
Ο γιατρός περιγράφει ότι σε προηγούμενη άφιξη του κρουαζιερόπλοιου υπήρξαν –κατά τη δική του αντίληψη– επιδεικτικές συμπεριφορές από μεμονωμένους επιβάτες, αναφέροντας στρατιωτικό βηματισμό, ύβρεις και χειρονομίες μπροστά σε επιγραφή για τα παιδιά της Γάζας. “Ίσως να ήταν παρανόηση”, σημειώνει, αλλά δεν κρύβει την ενόχληση που του προκάλεσαν.
«Υπήρχαν πάντα καλοί και κακοί άνθρωποι – και Ισραηλινοί και Έλληνες»
Ο Νίκος Μοσχόπουλος ανατρέχει ιστορικά στη βοήθεια που προσέφεραν Ισραηλινοί στο σεισμό του 1953 στην Κεφαλονιά, αλλά και στη σφαγή της Qibya, τονίζοντας ότι «όπως σε κάθε λαό, έτσι και εκεί υπάρχουν άνθρωποι με θάρρος και ανθρωπιά, και άλλοι που συμμετείχαν ή συμμετέχουν σε εγκληματικές ενέργειες».
Χαιρετίζει το έργο Ισραηλινών οργανώσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα, υπογραμμίζοντας ότι «είναι αυτοί που με κίνδυνο μιλούν για τα σημερινά εγκλήματα ώστε να μην λέμε πως δεν γνωρίζαμε».
«Ντρέπομαι για την αδυναμία μου – Μακάρι αυτοί που θα έρθουν να είναι από τους καλούς»
Η επιστολή κορυφώνεται με έναν προσωπικό εξομολογητικό τόνο:
«Ντρέπομαι για κάθε μέρα με νέα νεκρά παιδιά.
Ντρέπομαι για κάθε γονιό που χαϊδεύει για τελευταία φορά το παγωμένο πρόσωπο του παιδιού του.»
Ο κ. Μοσχόπουλος καταλήγει ότι ελπίζει οι επιβάτες που θα επισκεφθούν σήμερα την Κεφαλονιά να είναι εκείνοι «που στέκονται στο πλευρό της ειρήνης και του ανθρώπινου πόνου» και πως αυτοί οι άνθρωποι «θα βαδίσουν δίπλα μας, όχι απέναντί μας».
