Η φορολογική διοίκηση προειδοποιεί ξεκάθαρα: όποιος δεν δηλώσει εγκαίρως την πρόθεσή του για χωριστή φορολογική δήλωση, θα βρεθεί αυτομάτως σε καθεστώς κοινής υποβολής — χωρίς δικαίωμα ανατροπής για ολόκληρο το φορολογικό έτος.
Η προθεσμία που έχει θέσει η ΑΑΔΕ είναι απολύτως δεσμευτική: 28 Φεβρουαρίου 2026. Μετά από αυτή την ημερομηνία, το σύστημα «κλειδώνει» και θεωρεί ότι οι σύζυγοι επιλέγουν την κοινή δήλωση, ακόμη κι αν ένας από τους δύο επιθυμούσε το αντίθετο.
Η λεπτομέρεια που κάνει τη διαφορά
Η επιλογή χωριστής δήλωσης δεν γίνεται αυτόματα, ούτε μεταφέρεται από προηγούμενα έτη. Απαιτεί ενεργή ενέργεια. Συγκεκριμένα, η γνωστοποίηση υποβάλλεται αποκλειστικά μέσω της ειδικής ηλεκτρονικής εφαρμογής που λειτουργεί στην ψηφιακή πύλη της ΑΑΔΕ.
Αν η σχετική διαδικασία δεν ολοκληρωθεί εμπρόθεσμα — ακόμη κι αν αμελήσει μόνο ο ένας σύζυγος — τότε ενεργοποιείται υποχρεωτικά η κοινή δήλωση.
Σημαντικό: η προθεσμία δεν επιδέχεται διορθώσεις εκ των υστέρων. Δεν υπάρχει περιθώριο αλλαγής από κοινή σε χωριστή δήλωση μετά την παρέλευση της καταληκτικής ημερομηνίας.
Τι σημαίνει «κοινή δήλωση» στην πράξη
Πολλοί θεωρούν ότι η κοινή δήλωση συνεπάγεται κοινή φορολόγηση. Αυτό δεν ισχύει. Παρότι το έντυπο υποβάλλεται ενιαία (στο ίδιο Ε1), η εκκαθάριση του φόρου γίνεται ξεχωριστά για κάθε σύζυγο.
Δεν προβλέπεται συμψηφισμός επιστροφής του ενός με οφειλή του άλλου.
Με απλά λόγια:
-
Αν ο ένας δικαιούται επιστροφή φόρου και ο άλλος έχει χρεωστικό υπόλοιπο, τα ποσά δεν «σβήνουν» μεταξύ τους.
-
Κάθε σύζυγος λαμβάνει τη δική του πράξη διοικητικού προσδιορισμού φόρου.
Η κοινή δήλωση είναι διοικητική διαδικασία — όχι οικονομική συγχώνευση των φορολογικών υποχρεώσεων.
Παράδειγμα 1: Δύο μισθωτοί
Ας υποθέσουμε ότι και οι δύο σύζυγοι εργάζονται ως μισθωτοί και δηλώνουν αποκλειστικά εισόδημα από εργασία.
Αν δεν υποβάλουν γνωστοποίηση μέχρι 28 Φεβρουαρίου 2026:
-
Θα καταθέσουν κοινή δήλωση.
-
Ο καθένας θα φορολογηθεί για το δικό του εισόδημα.
-
Η εκκαθάριση θα γίνει χωριστά.
Ωστόσο, εάν ο ένας έχει επιστροφή φόρου και ο άλλος επιπλέον οφειλή, δεν θα υπάρξει καμία διασταύρωση ή συμψηφισμός.
Το αποτέλεσμα μπορεί να είναι ουδέτερο για κάποια ζευγάρια — αλλά όχι για όλα.
Παράδειγμα 2: Ελεύθερος επαγγελματίας και χαμηλό εισόδημα
Εδώ τα πράγματα αποκτούν μεγαλύτερη σημασία.
Σκεφτείτε σύζυγο με εισόδημα από ελεύθερο επάγγελμα και σύζυγο με περιορισμένα ή χαμηλά εισοδήματα. Σε τέτοιες περιπτώσεις, η επιλογή χωριστής δήλωσης μπορεί να σχετίζεται με:
-
Τεκμήρια διαβίωσης
-
Προκαταβολή φόρου
-
Διαχείριση φορολογικών επιβαρύνσεων
Αν η σχετική επιλογή δεν δηλωθεί μέχρι την καταληκτική ημερομηνία, το σύστημα θα επιβάλει κοινή δήλωση, ακόμη κι αν ένας από τους δύο είχε στρατηγικό λόγο να επιλέξει χωριστή υποβολή.
Η απώλεια της επιλογής δεν είναι προσωρινή. Ισχύει για όλο το φορολογικό έτος.
Παράδειγμα 3: «Το είχαμε κάνει πέρυσι»
Πολλοί σύζυγοι θεωρούν ότι, επειδή είχαν επιλέξει χωριστές δηλώσεις τα προηγούμενα χρόνια, η επιλογή παραμένει ενεργή.
Δεν ισχύει.
Για κάθε φορολογικό έτος απαιτείται νέα επιβεβαίωση μέσω της ηλεκτρονικής εφαρμογής. Αν δεν πραγματοποιηθεί σχετική ενέργεια μέχρι τις 28 Φεβρουαρίου 2026, η ΑΑΔΕ θα θεωρήσει ότι οι φορολογούμενοι επανέρχονται στο καθεστώς κοινής δήλωσης για το φορολογικό έτος 2025.
Η παράλειψη, ακόμη κι αν είναι ακούσια, έχει αυτόματες συνέπειες.
Γιατί η προθεσμία είναι τόσο κρίσιμη
Η συγκεκριμένη διαδικασία δεν αφορά απλώς ένα «κουμπί επιλογής». Αποτελεί διοικητική δήλωση πρόθεσης που επηρεάζει τον τρόπο υποβολής της φορολογικής δήλωσης και ενδέχεται να έχει πρακτικές συνέπειες στον φορολογικό σχεδιασμό του ζευγαριού.
Το σύστημα λειτουργεί με δυαδική λογική:
-
Έγκαιρη γνωστοποίηση → χωριστές δηλώσεις
-
Καμία γνωστοποίηση → αυτόματα κοινή δήλωση
Δεν υπάρχει ενδιάμεση κατάσταση, ούτε μεταγενέστερη διόρθωση.
Τι πρέπει να κάνουν οι σύζυγοι
Όσοι επιθυμούν χωριστή φορολογική δήλωση για το φορολογικό έτος 2025 οφείλουν:
-
Να εισέλθουν στην ειδική ηλεκτρονική εφαρμογή της ΑΑΔΕ.
-
Να υποβάλουν εγκαίρως τη σχετική γνωστοποίηση.
-
Να βεβαιωθούν ότι η διαδικασία ολοκληρώθηκε επιτυχώς πριν από τις 28 Φεβρουαρίου 2026.
Η αδράνεια ισοδυναμεί με αποδοχή της κοινής δήλωσης.
Η ουσία είναι απλή αλλά καθοριστική: η επιλογή χωριστής δήλωσης δεν θεωρείται δεδομένη — πρέπει να δηλωθεί. Και αν χαθεί η προθεσμία, δεν υπάρχει δεύτερη ευκαιρία.
Σε ένα περιβάλλον όπου ακόμη και μικρές φορολογικές λεπτομέρειες μπορούν να επηρεάσουν το τελικό αποτέλεσμα της εκκαθάρισης, η έγκαιρη ενέργεια δεν είναι τυπική διαδικασία. Είναι στρατηγική απόφαση.
