«Δεν ψάχνουμε ποιος έχει την αρμοδιότητα – ψάχνουμε ποιος φταίει λιγότερο»
Με αιχμηρή παρέμβαση για τον τρόπο που διαχειρίζεται η πολιτική εξουσία τα σκάνδαλα στην Ελλάδα, ο Βαγγέλης Ευαγγελάτος περιγράφει ένα μοτίβο που – όπως λέει – επαναλαμβάνεται με μαθηματική ακρίβεια: όταν ξεσπά κρίση, η ευθύνη δεν αναζητείται εκεί που ανήκει.
«Στην ελληνική πολιτική σκηνή υπάρχει ένα σταθερό σχήμα: η συζήτηση μετατοπίζεται μακριά από τον πυρήνα της εξουσίας», σημειώνει. Και προσθέτει πως αντί η πίεση να κατευθυνθεί σε όσους είχαν εκτελεστική αρμοδιότητα, καταλήγει σε πρόσωπα ή κόμματα που δεν διαχειρίζονταν τα γεγονότα.
Από το σήμερα… στο χθες
Σύμφωνα με τον Βαγγέλη Ευαγγελάτο, το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο. Αντιθέτως, αποτελεί μέρος μιας βαθύτερης πολιτικής κουλτούρας.
«Ξαφνικά επανέρχονται στο προσκήνιο πολιτικοί χώροι που ταυτίστηκαν με άλλες εποχές. Η συζήτηση μεταφέρεται από το σήμερα στο χθες. Από την ευθύνη στη σύγκριση», τονίζει.
Όπως υποστηρίζει, έτσι δημιουργείται ένας βολικός αποπροσανατολισμός:
Η πραγματική διαχείριση μένει στο περιθώριο
Η πίεση διαχέεται
Το πολιτικό κόστος απορροφάται
Η υπόθεση των υποκλοπών και η «αντιστροφή ρόλων»
Ιδιαίτερη αναφορά κάνει στην πρόσφατη δημόσια συζήτηση γύρω από τις υποκλοπές. Όπως επισημαίνει, αντί η προσοχή να στραφεί στους μηχανισμούς που παρήγαγαν τις παρακολουθήσεις, το βάρος μετακινήθηκε αλλού.
«Αντί να μιλάμε για το ποιος είχε τον έλεγχο και την ευθύνη, φτάσαμε να συζητάμε για εκείνους που τις υπέστησαν», σχολιάζει χαρακτηριστικά.
Παράλληλα, πρόσωπα που στο παρελθόν δήλωναν ΠΑΣΟΚ εμφανίστηκαν – όπως λέει – ως «απορροφητήρες πίεσης» για ζητήματα που αφορούσαν άλλους πολιτικούς χώρους και την εν ενεργεία κυβέρνηση.
Γιατί δεν αλλάζουν οι συσχετισμοί;
Ένα από τα πιο καίρια σημεία της παρέμβασής του αφορά τη σταθερότητα των κυβερνητικών ποσοστών παρά τα σκάνδαλα.
Κατά τον ίδιο, αυτό δεν σημαίνει απουσία προβλημάτων. Σημαίνει επιτυχημένη διαχείριση της αφήγησης.
«Η κοινή γνώμη συχνά καταλήγει να συζητά ποιος φταίει λιγότερο και όχι ποιος έχει την ευθύνη. Εκεί ακριβώς κερδίζεται το παιχνίδι», σημειώνει.
«Το πρόβλημα είναι βαθύτερο»
Ο Βαγγέλης Ευαγγελάτος δεν περιορίζεται στην κριτική προς μία κυβέρνηση ή έναν πολιτικό χώρο. Αντιθέτως, μιλά για παγιωμένη πολιτική κουλτούρα:
Μετατόπιση ευθύνης
Επικοινωνιακή διαχείριση αντί θεσμικής λογοδοσίας
Ανακύκλωση προσώπων
Επαναλαμβανόμενα αφηγήματα
«Η συζήτηση που χρειάζεται η Ελλάδα δεν είναι ποιος θα πληρώσει στο ταμείο για λογαριασμό άλλων. Είναι πώς θα φτάσουμε σε ένα πολιτικό σύστημα όπου η ευθύνη δεν θα είναι διαπραγματεύσιμη», καταλήγει.
Και το ερώτημα παραμένει ανοιχτό:
Θα συνεχίσουμε να μετακινούμε την ευθύνη ή θα τη ζητήσουμε εκεί που πραγματικά ανήκει;
