«Μπλόκο» στους πλειστηριασμούς: Οι Δικαστές γκρεμίζουν υποθέσεις Servicers για ΑΥΤΑ τα τυπικά κενά

Οι δικαστικές αίθουσες μετατρέπονται σταδιακά σε πεδίο υψηλής έντασης για τις εταιρείες διαχείρισης απαιτήσεων. Εκεί όπου μέχρι πρότινος οι διαδικασίες εκτέλεσης κινούνταν σχεδόν αυτοματοποιημένα, πλέον συναντούν σθεναρή αντίσταση. Όλο και συχνότερα, τα δικαστήρια ακυρώνουν διαταγές πληρωμής και «παγώνουν» πλειστηριασμούς, όχι επειδή αμφισβητείται η ύπαρξη της οφειλής, αλλά επειδή εντοπίζονται σοβαρές πλημμέλειες στη νομιμοποίηση των servicers.

Η ουσία των πρόσφατων εξελίξεων δεν αφορά το αν το χρέος υπάρχει, αλλά το αν αυτός που το διεκδικεί αποδεικνύει πλήρως και αδιάλειπτα ότι δικαιούται να το πράξει. Και εδώ ακριβώς εντοπίζονται τα κρίσιμα ρήγματα.


Η απόφαση που ανέτρεψε την εκτέλεση στην Αθήνα

Στις 3 Φεβρουαρίου 2026, το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών, με την υπ’ αριθμ. 471/2026 απόφασή του, έκανε δεκτή ανακοπή δανειοληπτών, ακυρώνοντας τόσο την επιταγή προς πληρωμή όσο και την πράξη αναγκαστικής κατάσχεσης ακινήτου.

Το δικαστήριο δεν αμφισβήτησε την ύπαρξη της απαίτησης. Το πρόβλημα εντοπίστηκε στην απόδειξη της ενεργητικής νομιμοποίησης της εταιρείας διαχείρισης. Κατά τη διάρκεια των ετών, η συγκεκριμένη εταιρεία είχε μεταβάλει επωνυμία και έδρα. Ωστόσο, όταν υπέβαλε αίτηση για την έκδοση διαταγής πληρωμής, δεν κατέθεσε την τροποποιητική σύμβαση διαχείρισης που πιστοποιούσε επισήμως αυτές τις μεταβολές.

Βάσει του Νόμος 5072/2023, η πλήρης τεκμηρίωση της νομιμοποίησης του διαχειριστή αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση. Η απουσία του κρίσιμου εγγράφου δημιούργησε κενό στην αποδεικτική αλυσίδα. Το αποτέλεσμα ήταν σαφές: ακυρότητα της διαδικασίας εκτέλεσης.

Το μήνυμα της απόφασης είναι αυστηρό και χωρίς περιθώρια παρερμηνείας: δεν αρκεί η ιδιότητα του διαχειριστή· απαιτείται πλήρης, έγγραφη και αδιάλειπτη απόδειξη σε κάθε στάδιο.


Το «όχι» του Εφετείου Λαμίας στις αόριστες δημοσιεύσεις

Σε αντίστοιχο πνεύμα κινήθηκε και το Μονομελές Εφετείο Λαμίας, με την υπ’ αριθμ. 131/2025 απόφασή του. Το δικαστήριο ανέστειλε πλειστηριασμό ακινήτου εγγυητών, κρίνοντας ότι παραβιάστηκαν οι κανόνες δημοσιότητας που προβλέπει ο Νόμος 4354/2015.

Η υπόθεση ανέδειξε ένα διαφορετικό αλλά εξίσου κρίσιμο ζήτημα: το περιεχόμενο των δημοσιευόμενων περιλήψεων συμβάσεων στο Ενεχυροφυλακείο. Οι εταιρείες διαχείρισης οφείλουν να δημοσιοποιούν συγκεκριμένα και σαφή στοιχεία για τις συμβάσεις ανάθεσης. Στην επίμαχη περίπτωση, οι περιλήψεις περιορίζονταν σε γενικόλογες διατυπώσεις περί «λοιπών ουσιωδών όρων», χωρίς να εξειδικεύονται:

  • Οι ακριβείς απαιτήσεις που ανατίθενται προς διαχείριση

  • Το στάδιο μη εξυπηρέτησης κάθε απαίτησης

  • Η συμφωνηθείσα αμοιβή διαχείρισης

Το Εφετείο έκρινε ότι η αοριστία αυτή προσβάλλει τον συστατικό τύπο της δημοσιότητας. Με άλλα λόγια, όταν η δημοσίευση δεν επιτρέπει σαφή έλεγχο του περιεχομένου της ανάθεσης, η διαδικασία καθίσταται ελαττωματική.

Επιπλέον, εντοπίστηκε «χρονικό κενό» στην εξουσία είσπραξης κατά τη μεταβατική περίοδο μεταξύ διαδοχικών τιτλοποιήσεων, γεγονός που ενίσχυσε την αμφισβήτηση της νομιμότητας της επίσπευσης του πλειστηριασμού.


Η «αλυσίδα νομιμοποίησης» στο μικροσκόπιο

Οι δύο αποφάσεις αποτυπώνουν μια σαφή τάση: τα δικαστήρια δεν ανέχονται ελλείψεις στην αλυσίδα τεκμηρίωσης. Η μαζική μεταβίβαση χαρτοφυλακίων δανείων μέσω τιτλοποιήσεων έχει δημιουργήσει μια πολυεπίπεδη συμβατική δομή. Σε κάθε στάδιο —πώληση απαίτησης, ανάθεση διαχείρισης, τροποποίηση εταιρικών στοιχείων— απαιτείται πλήρης αποδεικτική συνέχεια.

Όταν ένα κρίσιμο έγγραφο λείπει ή όταν η δημοσιότητα δεν πληροί τις απαιτήσεις του νόμου, ο οφειλέτης στερείται της δυνατότητας ουσιαστικού ελέγχου της νομιμοποίησης. Και αυτή ακριβώς η δυνατότητα θεωρείται θεμελιώδης δικονομική εγγύηση.

Η δικαστική πρακτική δείχνει πλέον ότι η ταχύτητα δεν μπορεί να υπερισχύσει της τήρησης των τύπων. Οι τυπικές προϋποθέσεις δεν αποτελούν απλή γραφειοκρατική λεπτομέρεια· συνιστούν ουσιαστικό φίλτρο νομιμότητας.


Τι σημαίνουν όλα αυτά για τους δανειολήπτες

Για τους οφειλέτες, οι εξελίξεις δημιουργούν ένα σαφές πεδίο άμυνας. Η ανακοπή κατά διαταγής πληρωμής ή πράξης εκτέλεσης δεν περιορίζεται πλέον σε αμφισβήτηση του ύψους της οφειλής. Εστιάζει συστηματικά στη νομιμοποίηση του επισπεύδοντος.

Ο νομικός έλεγχος οφείλει να είναι εξαντλητικός και να περιλαμβάνει:

  • Τις συμβάσεις πώλησης της απαίτησης

  • Τις συμβάσεις ανάθεσης διαχείρισης και τυχόν τροποποιήσεις

  • Τη δημοσίευση των σχετικών περιλήψεων στο Ενεχυροφυλακείο

  • Την αλληλουχία των τιτλοποιήσεων

  • Την ορθότητα των κοινοποιήσεων προς τον οφειλέτη

Ακόμη και μια φαινομενικά «δευτερεύουσα» έλλειψη μπορεί να αποδειχθεί καθοριστική. Η εμπειρία των τελευταίων αποφάσεων δείχνει ότι τα δικαστήρια εξετάζουν με αυξημένη σχολαστικότητα τα τυπικά στοιχεία και δεν διστάζουν να ακυρώσουν πράξεις εκτέλεσης όταν διαπιστώνονται κενά.


Ένα σαφές μήνυμα προς την αγορά

Το συμπέρασμα που προκύπτει είναι διπλό. Από τη μία πλευρά, οι servicers καλούνται να ενισχύσουν δραστικά τη συμμόρφωσή τους με το κανονιστικό πλαίσιο και να διασφαλίσουν αδιάλειπτη αποδεικτική συνέχεια. Από την άλλη, οι δανειολήπτες διαθέτουν πλέον νομολογιακά ερείσματα για να αμφισβητήσουν επιθετικές κινήσεις εκτέλεσης.

Η Δικαιοσύνη δεν επαναπροσδιορίζει το δικαίωμα είσπραξης. Επανακαθορίζει, όμως, τις προϋποθέσεις άσκησής του. Και σε ένα περιβάλλον όπου η παραμικρή τυπική πλημμέλεια μπορεί να ανατρέψει ολόκληρη διαδικασία, οι δικαστικές αίθουσες αποδεικνύονται το πιο απαιτητικό τεστ νομιμότητας για τα funds και τους διαχειριστές απαιτήσεων.