Σαν κεραυνός η είδηση στο Ληξούρι: Έφυγε ξαφνικά η Μαρία Λαδά – Η γυναίκα-σύμβολο που πάλεψε για τα δικαιώματα των ΑμεΑ

Σαν κεραυνός εν αιθρία έπεσε το πρωί η είδηση του αιφνίδιου θανάτου της Μαρίας Λαδά, μιας γυναίκας που είχε ταυτιστεί με τον αγώνα για ισότητα, αξιοπρέπεια και ουσιαστική συμπερίληψη των Ατόμων με Αναπηρία.

Η απώλειά της προκάλεσε σοκ και βαθιά συγκίνηση στην τοπική κοινωνία του Ληξουρίου, όπου για χρόνια δραστηριοποιήθηκε τόσο επαγγελματικά όσο και κοινωνικά.

Η συγκινητική δήλωση του Δημάρχου Ληξουρίου, Γιώργος Κατσιβέλης

Σε δημόσια τοποθέτησή του, ο Δήμαρχος Ληξουρίου, Γιώργος Κατσιβέλης, εξέφρασε τη βαθιά του θλίψη για την απώλεια της Μαρίας Λαδά, κάνοντας λόγο για μια «εμβληματική φυσιογνωμία» και «άοκνη μαχήτρια της ζωής».

Όπως ανέφερε, η Μαρία, παρά το γεγονός ότι ήταν Άτομο με Αναπηρία, διέπρεψε ως επιχειρηματίας στο Ληξούρι για χρόνια, στο πλευρό του αείμνηστου αδελφού της Δημήτρη, αποδεικνύοντας καθημερινά ότι τα όρια υπάρχουν μόνο για να ξεπερνιούνται.

Η ψυχή του “Υπερίων” και ο αγώνας για τα ΑμεΑ

Τα τελευταία χρόνια, είχε αφιερώσει τη ζωή της στην Ένωση Προστασίας της Ισότητας και των Δικαιωμάτων ΑμεΑ «Υπερίων», της οποίας υπήρξε ιδρυτικό μέλος. Συμμετείχε ενεργά σε κάθε δράση, σε κάθε διεκδίκηση, σε κάθε πρωτοβουλία που στόχευε:

• Στην ισότιμη πρόσβαση σε δημόσιους και ιδιωτικούς χώρους

• Στη βελτίωση των συνθηκών ζωής των ΑμεΑ

• Στην αλλαγή της κοινωνικής αντίληψης γύρω από την αναπηρία

Κεντρικός σκοπός της ζωής της ήταν να εμπεδωθεί στην κοινωνία ότι τα Άτομα με Αναπηρία διαθέτουν ίσα δικαιώματα και ίδιες ικανότητες με όλους.

Δεν σταμάτησε ούτε στιγμή να διεκδικεί αξιοπρέπεια, σεβασμό και ουσιαστική συμπερίληψη.

Το σχέδιο που δεν πρόλαβε να υλοποιήσει

Σύμφωνα με τον Δήμαρχο, μόλις λίγες ημέρες πριν τον αιφνίδιο θάνατό της, σχεδίαζαν από κοινού δράσεις ενημέρωσης σε σχολεία του Δήμου.

«Θα πάω Αθήνα και μόλις γυρίσω θα το οργανώσουμε γιατί το θέλω πολύ», φέρεται να του είχε πει.

Η μοίρα, όμως, είχε διαφορετικά σχέδια.

Μια παρακαταθήκη που βαραίνει όλους

Η Μαρία Λαδά «έφυγε» χωρίς να ολοκληρώσει το έργο που με τόσο πάθος υπηρέτησε. Ωστόσο, το αποτύπωμά της παραμένει ισχυρό.

Η παρακαταθήκη της μετατρέπεται πλέον σε συλλογική ευθύνη: να συνεχιστεί ο αγώνας για μια κοινωνία χωρίς αποκλεισμούς.

Το έργο και η στάση ζωής της την καθιστούν, όπως σημειώνουν άνθρωποι που τη γνώριζαν, «αθάνατη» στη συνείδηση της τοπικής κοινωνίας.

Θερμά συλλυπητήρια στους οικείους της.