Πλειστηριασμοί & ενοίκια: Τι αλλάζει απότομα για ιδιοκτήτες και ενοικιαστές – Ποιος μπορεί τελικά να διώξει ποιον;

Σημαντική αναδιάταξη στο πεδίο των μισθώσεων που αφορούν ακίνητα τα οποία αποκτώνται μέσω πλειστηριασμού εισάγει ο Νόμος 5282/2026, με στοχευμένη τροποποίηση του άρθρου 1009 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας. Οι νέες ρυθμίσεις επανακαθορίζουν τα όρια παρέμβασης του υπερθεματιστή στη μισθωτική σχέση, αποσαφηνίζοντας πότε δύναται να καταγγείλει σύμβαση μίσθωσης και πότε δεσμεύεται από αυτή.

Η παρέμβαση δεν είναι τυπική. Σε ένα περιβάλλον αυξημένων αναγκαστικών εκτελέσεων, οι κανόνες που ρυθμίζουν τη συνύπαρξη νέου ιδιοκτήτη και υφιστάμενου μισθωτή αποκτούν κομβική σημασία — τόσο για την ασφάλεια των συναλλαγών όσο και για την προστασία της κατοικίας και της επιχειρηματικής δραστηριότητας.


Πότε ο υπερθεματιστής μπορεί να λύσει τη μίσθωση

Το νέο καθεστώς διατηρεί ως βασική αρχή τη δυνατότητα του υπερθεματιστή να καταγγείλει τη μίσθωση, είτε πρόκειται για επαγγελματική είτε για οικιστική χρήση.

✔ Επαγγελματικές μισθώσεις

Εφόσον το εκπλειστηριασθέν ακίνητο χρησιμοποιείται για άσκηση επιχειρηματικής δραστηριότητας, ο νέος κύριος έχει το δικαίωμα να προβεί σε καταγγελία της σύμβασης. Η λύση της μίσθωσης δεν είναι άμεση: επέρχεται μετά την πάροδο εξαμήνου από την κοινοποίηση της καταγγελίας.

Η εξάμηνη προθεσμία λειτουργεί ως μεταβατικό στάδιο, επιτρέποντας στον μισθωτή να οργανώσει την αποχώρησή του ή τη μετεγκατάσταση της επιχείρησης.

✔ Μισθώσεις κατοικίας

Ανάλογη είναι η ρύθμιση και για ακίνητα που χρησιμοποιούνται ως κύρια ή δευτερεύουσα κατοικία. Και εδώ, ο υπερθεματιστής διατηρεί το δικαίωμα καταγγελίας, με τη λύση της μίσθωσης να παράγει αποτελέσματα έξι μήνες μετά.

Ωστόσο, στο πεδίο της κατοικίας εισάγεται κρίσιμη ασφαλιστική δικλείδα.


Η «κόκκινη γραμμή» της υποχρεωτικής τριετίας

Στις μισθώσεις κατοικίας, ο νομοθέτης θέτει σαφή περιορισμό: δεν επιτρέπεται η πρόωρη διακοπή πριν συμπληρωθεί η ελάχιστη νόμιμη διάρκεια.

Η αναφορά γίνεται ρητά στο Νόμος 1703/1987, ο οποίος καθιερώνει την υποχρεωτική τριετή διάρκεια για τις μισθώσεις κύριας κατοικίας.

Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι:

  • Αν η τριετία δεν έχει συμπληρωθεί κατά τον χρόνο του πλειστηριασμού,

  • ο υπερθεματιστής δεν μπορεί να «σπάσει» τη σύμβαση επικαλούμενος το άρθρο 1009 ΚΠολΔ,

  • αλλά οφείλει να σεβαστεί το ελάχιστο προστατευτικό χρονικό πλαίσιο.

Με τον τρόπο αυτό, ο νέος ιδιοκτήτης δεν αποκτά υπερεξουσία έναντι του ενοικιαστή κατοικίας, διατηρώνταςται η κοινωνική διάσταση της στεγαστικής προστασίας.


Εκτελεστότητα και κατά του μισθωτή

Η νομοθετική τροποποίηση δεν περιορίζεται στο δικαίωμα καταγγελίας. Προβλέπεται ρητά ότι, σε περίπτωση λύσης της μίσθωσης, η περίληψη της κατακυρωτικής έκθεσης μπορεί να εκτελεστεί όχι μόνο κατά του καθ’ ου η εκτέλεση, αλλά και:

  • κατά του μισθωτή,

  • κατά του υπομισθωτή,

  • ή οποιουδήποτε κατέχει το ακίνητο για λογαριασμό τους.

Η ρύθμιση ενισχύει την πρακτική αποτελεσματικότητα του πλειστηριασμού, αποτρέποντας καταχρηστικές καθυστερήσεις στην απόδοση του ακινήτου.


Η μεγάλη εξαίρεση: Δημόσιο και φορείς δημοσίου συμφέροντος

Η ουσιαστικότερη διαφοροποίηση του νέου πλαισίου αφορά μισθώσεις που συνδέονται με φορείς του δημόσιου τομέα.

Ειδικότερα, όταν στη μισθωτική σχέση συμμετέχουν:

  • το Ελληνικό Δημόσιο,

  • Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης,

  • Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου,

και το ακίνητο εξυπηρετεί σκοπό δημοσίου συμφέροντος, ενεργοποιείται ειδικό καθεστώς προστασίας.

Εφόσον αποδεικνύεται ότι ο υπερθεματιστής γνώριζε την ύπαρξη της συγκεκριμένης μίσθωσης πριν αποκτήσει το ακίνητο, τότε δεν εφαρμόζεται το δικαίωμα καταγγελίας του άρθρου 1009.

Με απλά λόγια: ο νέος ιδιοκτήτης δεν μπορεί να καταγγείλει μονομερώς τη σύμβαση με εξάμηνη προθεσμία.

Σε περίπτωση αναγκαστικού πλειστηριασμού τέτοιου ακινήτου, η ρύθμιση παραπέμπει αναλογικά στις διατάξεις των άρθρων 614 και 616 του Αστικού Κώδικα, οι οποίες διέπουν τη συνέχιση της μισθωτικής σχέσης υπό ειδικούς όρους.

Η επιλογή αυτή αποσκοπεί στη διασφάλιση της απρόσκοπτης λειτουργίας υπηρεσιών που συνδέονται με το δημόσιο συμφέρον — σχολεία, δημοτικές υπηρεσίες, κοινωνικές δομές κ.λπ.


Τι αλλάζει στην πράξη

Η τροποποίηση επιχειρεί μια λεπτή ισορροπία μεταξύ αντικρουόμενων συμφερόντων:

1️⃣ Ενισχύεται η θέση του υπερθεματιστή

Παραμένει η δυνατότητα ανάκτησης της χρήσης του ακινήτου σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα (έξι μήνες), στοιχείο κρίσιμο για την οικονομική αξιοποίηση του περιουσιακού στοιχείου.

2️⃣ Θωρακίζεται η κατοικία

Η προστασία της υποχρεωτικής τριετίας αποτρέπει αιφνιδιαστικές εξώσεις σε πρώιμο στάδιο της μίσθωσης.

3️⃣ Διασφαλίζεται η συνέχεια δημόσιων λειτουργιών

Οι μισθώσεις που υπηρετούν δημόσιο σκοπό δεν μπορούν να διακοπούν αυθαίρετα, υπό την προϋπόθεση ότι ο υπερθεματιστής είχε γνώση της σχέσης.


Γιατί η αλλαγή έχει βαρύτητα τώρα

Η συγκυρία δεν είναι ουδέτερη. Η αύξηση των πλειστηριασμών καθιστά το άρθρο 1009 ΚΠολΔ πεδίο έντονης πρακτικής εφαρμογής. Κάθε ασάφεια δημιουργούσε μέχρι σήμερα ερμηνευτικά ζητήματα και αντιδικίες.

Με τον Νόμος 5282/2026 επιχειρείται μεγαλύτερη σαφήνεια: καθορίζονται ρητά τα όρια της καταγγελίας, οι εξαιρέσεις και οι συνέπειες. Το αποτέλεσμα είναι ένα πιο προβλέψιμο νομικό περιβάλλον για επενδυτές, ιδιοκτήτες και μισθωτές.

Το μήνυμα του νομοθέτη είναι σαφές:
Ο υπερθεματιστής δεν είναι ούτε απόλυτα ελεύθερος να αποβάλει τον μισθωτή, ούτε όμως εγκλωβισμένος σε μια μίσθωση χωρίς διέξοδο. Το νέο πλαίσιο επιδιώκει λειτουργική ισορροπία — με ρητούς κανόνες, συγκεκριμένες προθεσμίες και σαφείς εξαιρέσεις.

Και σε μια αγορά όπου οι πλειστηριασμοί επηρεάζουν χιλιάδες συμβάσεις, αυτή η ισορροπία δεν είναι απλώς τεχνική λεπτομέρεια. Είναι καθοριστικός παράγοντας ασφάλειας δικαίου.