Η συζήτηση γύρω από τα POS επιστρέφει δυναμικά στο προσκήνιο, αλλά αυτή τη φορά με έντονες αντιδράσεις. Μια νέα πολιτική χρεώσεων φαίνεται να βάζει φωτιά στον ήδη πιεσμένο κόσμο των μικρών επιχειρήσεων, δημιουργώντας ερωτήματα για το ποιος τελικά επωμίζεται το κόστος της «ψηφιακής» οικονομίας.
📌 Νέα επιβάρυνση που αλλάζει τα δεδομένα
Σύμφωνα με καταγγελίες επαγγελματικών φορέων, η Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος προχωρά σε αύξηση της ετήσιας χρέωσης για τη χρήση POS, η οποία πλέον φτάνει τα 96 ευρώ. Πρόκειται για μια επιβάρυνση που, όπως υποστηρίζεται, έχει διπλασιαστεί σε σχέση με το προηγούμενο καθεστώς.
Το πιο αμφιλεγόμενο στοιχείο δεν είναι μόνο το ύψος της χρέωσης, αλλά το γεγονός ότι αφορά αποκλειστικά την πρόσβαση στο σύστημα – δηλαδή ένα πάγιο κόστος ανεξάρτητο από τις ήδη υπάρχουσες προμήθειες ανά συναλλαγή ή τις λοιπές τραπεζικές υπηρεσίες.
Με απλά λόγια: οι επιχειρήσεις καλούνται να πληρώνουν απλώς για να έχουν τη δυνατότητα να δέχονται πληρωμές με κάρτα.
💼 Οι μικρές επιχειρήσεις στο στόχαστρο
Η αντίδραση του Νέου Εμπορικού Συλλογου Νέας Ιωνίας ήταν άμεση και ιδιαίτερα αιχμηρή. Όπως επισημαίνει, το νέο μοντέλο χρεώσεων πλήττει κυρίως τους μικρούς επαγγελματίες – εκείνους δηλαδή που ήδη λειτουργούν στα όρια της βιωσιμότητας.
Σε μια περίοδο όπου:
- τα ενοίκια αυξάνονται,
- το ενεργειακό κόστος παραμένει υψηλό,
- οι πρώτες ύλες ακριβαίνουν,
- και η φορολογία πιέζει,
η προσθήκη ενός ακόμη σταθερού κόστους δημιουργεί ασφυκτικές συνθήκες.
📊 Ποιοι ευνοούνται τελικά;
Ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα σημεία της νέας πολιτικής είναι η κλιμακωτή μείωση της χρέωσης, ανάλογα με τον τζίρο που πραγματοποιείται μέσω καρτών.
Συγκεκριμένα:
- Επιχειρήσεις με συναλλαγές άνω των 60.000€ βλέπουν σημαντική μείωση της χρέωσης
- Όσες ξεπερνούν τις 180.000€ απαλλάσσονται πλήρως
Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι οι μεγαλύτερες επιχειρήσεις επωφελούνται, ενώ οι μικρότερες – με χαμηλότερο κύκλο εργασιών – καλούνται να πληρώσουν το πλήρες ποσό.
Το αποτέλεσμα; Ένα σύστημα που, αντί να εξισορροπεί τις ανισότητες, φαίνεται να τις ενισχύει.
🏦 Τράπεζες με κέρδη – επαγγελματίες με πίεση
Την ίδια στιγμή, τα οικονομικά στοιχεία του τραπεζικού τομέα δημιουργούν ακόμη μεγαλύτερη ένταση στη δημόσια συζήτηση. Οι ελληνικές συστημικές τράπεζες κατέγραψαν υψηλά επίπεδα κερδοφορίας την προηγούμενη χρονιά, με συνολικά κέρδη που άγγιξαν τα 5 δισ. ευρώ.
Αυτό οδηγεί πολλούς επαγγελματίες να θέτουν ένα εύλογο ερώτημα:
αν το τραπεζικό σύστημα εμφανίζει τέτοια οικονομική ευρωστία, γιατί αυξάνονται συνεχώς τα κόστη για τους πελάτες του;
Επιπλέον, γίνεται συχνά αναφορά και στο καθεστώς του «αναβαλλόμενου φόρου», το οποίο – σύμφωνα με επικριτές – επιτρέπει στις τράπεζες να αποφεύγουν σημαντικές φορολογικές επιβαρύνσεις εδώ και χρόνια.
⚠️ «Δεν είναι απλώς άδικο – είναι στρατηγική πίεσης»
Οι αντιδράσεις δεν περιορίζονται μόνο στο οικονομικό σκέλος. Πολλοί επαγγελματίες κάνουν λόγο για μια συνειδητή μεταφορά βάρους προς τους μικρούς παίκτες της αγοράς.
Η λογική είναι απλή:
- Οι μεγάλοι έχουν όγκο συναλλαγών → άρα προνομιακή μεταχείριση
- Οι μικροί έχουν περιορισμένο τζίρο → άρα μεγαλύτερη επιβάρυνση
Αυτό, όπως υποστηρίζεται, δημιουργεί ένα άνισο ανταγωνιστικό περιβάλλον που δυσκολεύει ακόμη περισσότερο την επιβίωση των μικρών επιχειρήσεων.
📣 Κάλεσμα για αντίδραση
Μπροστά σε αυτή την εξέλιξη, οι επαγγελματικοί φορείς καλούν σε άμεση κινητοποίηση. Η ενημέρωση των επιχειρηματιών και η συλλογική αντίδραση θεωρούνται κρίσιμες για την ανατροπή ή έστω την επανεξέταση των νέων χρεώσεων.
Παράλληλα, αναμένεται να υπάρξουν επίσημες παρεμβάσεις προς την τράπεζα, με αίτημα την απόσυρση της συγκεκριμένης πολιτικής.
🔎 Τι σημαίνει αυτό για την αγορά
Η υπόθεση αυτή δεν αφορά μόνο μια μεμονωμένη τράπεζα ή μια συγκεκριμένη χρέωση. Αντιθέτως, πολλοί εκτιμούν ότι μπορεί να αποτελέσει «πιλότο» για αντίστοιχες κινήσεις και από άλλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα.
Αν αυτό επιβεβαιωθεί, τότε το κόστος χρήσης POS ενδέχεται να αυξηθεί συνολικά στην αγορά, επηρεάζοντας χιλιάδες επιχειρήσεις σε όλη τη χώρα.
🧠 Το μεγάλο ερώτημα
Σε μια εποχή όπου οι ηλεκτρονικές πληρωμές δεν είναι επιλογή αλλά υποχρέωση, ποιος πρέπει τελικά να πληρώνει για τη λειτουργία αυτού του συστήματος;
Οι επιχειρήσεις; Οι τράπεζες; Ή μήπως χρειάζεται μια πιο δίκαιη κατανομή του κόστους;
Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα δεν είναι μόνο οικονομική – είναι βαθιά πολιτική και κοινωνική.
