Μια ανάληψη χρημάτων, ένας γρήγορος έλεγχος υπολοίπου ή οποιαδήποτε άλλη συναλλαγή στο ΑΤΜ ολοκληρώνεται και στο χέρι μας μένει ένα μικρό χαρτάκι. Οι περισσότεροι είτε το πετούν αμέσως στον κάδο που βρίσκεται δίπλα στο μηχάνημα είτε το αφήνουν κάπου χωρίς δεύτερη σκέψη.
Μπορεί να φαίνεται εντελώς αθώο. Ωστόσο, η απόδειξη μιας συναλλαγής μπορεί να περιέχει πληροφορίες που δεν υπάρχει κανένας λόγος να αφήνουμε εκτεθειμένες σε τρίτους.
Δεν σημαίνει ότι κάποιος που θα βρει μια απόδειξη ΑΤΜ μπορεί αυτομάτως να αποκτήσει πρόσβαση στον τραπεζικό μας λογαριασμό. Μπορεί, όμως, να συγκεντρώσει ένα ακόμη κομμάτι πληροφορίας για εμάς, το οποίο ενδεχομένως να αξιοποιηθεί σε συνδυασμό με άλλα προσωπικά στοιχεία.
Τι μπορεί να γράφει η απόδειξη του ΑΤΜ
Οι πληροφορίες που εμφανίζονται διαφέρουν ανάλογα με την τράπεζα, το ΑΤΜ και το είδος της συναλλαγής.
Μια απόδειξη μπορεί να αναφέρει, μεταξύ άλλων, ημερομηνία και ώρα της συναλλαγής, το ποσό, στοιχεία ή κωδικό του συγκεκριμένου ΑΤΜ και μέρος των στοιχείων της κάρτας ή του λογαριασμού.
Ανάλογα με τη συναλλαγή και το σύστημα της τράπεζας, ενδέχεται να εμφανίζονται και πρόσθετες πληροφορίες, όπως το διαθέσιμο υπόλοιπο.
Από μόνα τους αυτά τα στοιχεία δεν αποτελούν τους κωδικούς πρόσβασης στον λογαριασμό σας και δεν πρέπει να δημιουργείται η εντύπωση ότι όποιος βρει μια απόδειξη μπορεί απλώς να «αδειάσει» τον λογαριασμό.
Το πρόβλημα βρίσκεται αλλού.
Πώς μπορεί να χρησιμοποιηθεί από έναν απατεώνα
Οι σύγχρονες απάτες βασίζονται πολλές φορές στη συγκέντρωση μικρών πληροφοριών από διαφορετικές πηγές.
Ένας επιτήδειος μπορεί να γνωρίζει ήδη το ονοματεπώνυμο ή το τηλέφωνο ενός ανθρώπου, να έχει βρει πληροφορίες από τα κοινωνικά δίκτυα ή να έχει αποκτήσει στοιχεία από κάποια άλλη πηγή.
Μια πεταμένη τραπεζική απόδειξη μπορεί να του δώσει επιπλέον πληροφορίες και να κάνει μια απόπειρα εξαπάτησης περισσότερο πειστική.
Για παράδειγμα, η γνώση ότι πραγματοποιήθηκε συγκεκριμένη τραπεζική συναλλαγή ή ότι χρησιμοποιήθηκε ένα συγκεκριμένο ΑΤΜ θα μπορούσε να αξιοποιηθεί σε μια απόπειρα κοινωνικής μηχανικής, όπου ο απατεώνας επιχειρεί να πείσει το θύμα ότι επικοινωνεί πράγματι από την τράπεζά του.
Το κρίσιμο σημείο είναι επομένως ο συνδυασμός πληροφοριών και όχι το ίδιο το χαρτάκι ως κάποιο «κλειδί» για τον λογαριασμό.
Το λάθος με τον κάδο δίπλα στο ΑΤΜ
Ακριβώς γι’ αυτό δεν είναι καλή πρακτική να παίρνουμε την απόδειξη και λίγα δευτερόλεπτα αργότερα να την πετάμε ολόκληρη στον κάδο που βρίσκεται δίπλα στο ΑΤΜ.
Εάν δεν χρειαζόμαστε έντυπη απόδειξη και το μηχάνημα μας δίνει τη σχετική επιλογή, η απλούστερη λύση είναι να επιλέγουμε να μην εκτυπωθεί.
Εάν την εκτυπώσουμε, είναι προτιμότερο να την πάρουμε μαζί μας.
Όταν πλέον δεν μας είναι χρήσιμη, μπορούμε να την καταστρέψουμε με τρόπο ώστε τα στοιχεία που περιέχει να μην είναι εύκολα αναγνώσιμα — για παράδειγμα, σκίζοντάς την σε πολλά κομμάτια ή χρησιμοποιώντας καταστροφέα εγγράφων.
Η μεγάλη παγίδα δεν είναι η απόδειξη αλλά οι κωδικοί
Υπάρχει πάντως κάτι πολύ σημαντικότερο από το τι κάνουμε με την απόδειξη.
PIN, κωδικοί e-banking και κωδικοί μιας χρήσης (OTP) δεν πρέπει να γνωστοποιούνται σε τρίτους.
Οι απατεώνες συχνά δημιουργούν αίσθημα επείγοντος: ισχυρίζονται ότι υπάρχει ύποπτη συναλλαγή, ότι πρέπει να «ασφαλιστεί» ο λογαριασμός ή ότι απαιτείται άμεση επιβεβαίωση κάποιων στοιχείων.
Στόχος είναι να κάνουν το θύμα να αποκαλύψει πληροφορίες που πραγματικά μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την ολοκλήρωση μιας συναλλαγής ή την πρόσβαση στις υπηρεσίες ηλεκτρονικής τραπεζικής.
Γι’ αυτό και μια βασική αρχή παραμένει απλή: δεν δίνουμε σε κανέναν τους προσωπικούς τραπεζικούς κωδικούς μας επειδή μας τους ζήτησε τηλεφωνικά, με SMS, email ή μήνυμα.
Μια μικρή συνήθεια που αξίζει να αλλάξουμε
Δεν χρειάζεται λοιπόν πανικός για τις αποδείξεις των ΑΤΜ.
Χρειάζεται απλώς μια καλύτερη συνήθεια.
Δεν τη χρειαζόμαστε; Δεν την εκτυπώνουμε.
Την εκτυπώσαμε; Δεν την αφήνουμε στο ΑΤΜ και δεν την πετάμε άθικτη στον διπλανό κάδο.
Την παίρνουμε μαζί μας και, όταν πάψει να μας είναι χρήσιμη, την καταστρέφουμε.
Μπορεί να είναι ένα μικρό κομμάτι χαρτί, αλλά στην εποχή των ψηφιακών απατών η προστασία των προσωπικών μας δεδομένων ξεκινά πολλές φορές από τις πιο απλές καθημερινές κινήσεις.



