Simon Pegg, Παναγιώτης Γιαννάκης και τώρα η πρόταση για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Τασούλα μπήκαν στο ίδιο «τσουβάλι». Μόνο που, αν εξετάσουμε μία προς μία τις περιπτώσεις και θυμηθούμε τι έκανε η προηγούμενη δημοτική διοίκηση, η εικόνα γίνεται αρκετά διαφορετική.
Ωραία ταινία ο «Ήρωας με Παντούφλες».
Αξέχαστος ο Βασίλης Λογοθετίδης.
Μόνο που για να χρησιμοποιήσεις μια κινηματογραφική σάτιρα ως παραλληλισμό με όσα συμβαίνουν σήμερα στον Δήμο Αργοστολίου, πρέπει πρώτα να αποδείξεις ότι υπάρχει πράγματι κάτι ανάλογο με αυτό που σατίριζε η ταινία.
Και κάπου εκεί αρχίζουν τα προβλήματα.
Γιατί το επιχείρημα ότι ο Δήμος Αργοστολίου μοιράζει πλέον αφειδώς την «ύψιστη τιμητική διάκριση» ακούγεται εντυπωσιακό.
Ας δούμε όμως τα πραγματικά δεδομένα.
Simon Pegg και Γιαννάκης δεν προέκυψαν από κλήρωση
Διαβάζοντας την κριτική, μπορεί κάποιος να σχηματίσει την εντύπωση ότι ο Δήμος αποφάσισε ξαφνικά να μοιράζει τίτλους επειδή βρέθηκαν κάποιοι γνωστοί άνθρωποι στην Κεφαλονιά.
Ας δούμε τα πραγματικά σκεπτικά.
Simon Pegg
Η εισήγηση του Δήμου ήταν συγκεκριμένη.
Ο διεθνώς γνωστός ηθοποιός έχει σχέση περίπου 25 ετών με την Κεφαλονιά, επισκέπτεται συστηματικά το νησί και, σύμφωνα με το επίσημο σκεπτικό της απόφασης, έχει συμβάλει στην προβολή του ως τουριστικού προορισμού.
Το Δημοτικό Συμβούλιο αναφέρει μάλιστα ότι ο Pegg έχει στηρίξει «αποφασιστικά και ανιδιοτελώς» την προβολή του νησιού.
Κάποιος ασφαλώς μπορεί να θεωρεί ότι αυτά δεν αρκούν για να γίνει κάποιος επίτιμος δημότης.
Αυτό είναι απολύτως θεμιτή άποψη.
Αλλά είναι διαφορετικό από το να δημιουργείται η εντύπωση ότι δεν υπήρχαν κριτήρια.
Υπήρχαν.
Δημοσιοποιήθηκαν.
Και εγκρίθηκαν από το Δημοτικό Συμβούλιο.
Παναγιώτης Γιαννάκης
Ακόμη δυσκολότερα μπορεί να υποστηριχθεί ότι δεν υπήρξε αιτιολογία στην περίπτωση του Παναγιώτη Γιαννάκη.
Η εισήγηση αναφέρεται αναλυτικά στην αθλητική και κοινωνική του διαδρομή, στη θέση του στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ και στο πρότυπο που αντιπροσωπεύει για τις νεότερες γενιές.
Και το σημαντικότερο:
η απόφαση ήταν ομόφωνη.
Άρα, εάν σήμερα δημιουργείται ζήτημα για το ότι ο Δήμος απονέμει πολλές τιμές, πρέπει να θυμόμαστε ότι τουλάχιστον στην περίπτωση Γιαννάκη δεν ήταν κάποια αυθαίρετη προσωπική απόφαση του Θεόφιλου Μιχαλάτου.
Την ενέκρινε ολόκληρο το Δημοτικό Συμβούλιο.
Και φτάνουμε στον Κωνσταντίνο Τασούλα
Εδώ πράγματι υπάρχει ένα εύλογο ερώτημα.
Ποιο ακριβώς είναι το σκεπτικό της πρότασης;
Η ημερήσια διάταξη που έχει δημοσιοποιηθεί δεν το αναπτύσσει. Αναφέρει την ανακήρυξη του Προέδρου της Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Τασούλα σε επίτιμο δημότη, με εισηγητή τον Δήμαρχο.
Επομένως είναι απολύτως θεμιτό να ζητηθεί από τον Θεόφιλο Μιχαλάτο να εξηγήσει στη συνεδρίαση γιατί εισηγείται τη συγκεκριμένη τιμή.
Μέχρι εδώ η κριτική στέκει.
Από εδώ όμως μέχρι να εμφανίζεται η συγκεκριμένη πρόταση ως απόδειξη ότι η σημερινή Δημοτική Αρχή έχει ευτελίσει τον θεσμό υπάρχει αρκετή απόσταση.
Και υπάρχει ένας πολύ συγκεκριμένος λόγος.
Γιατί κάποιος ξέχασε τον Προκόπη Παυλόπουλο;
Το 2016 ο Δήμος Κεφαλονιάς είχε διαφορετική Δημοτική Αρχή.
Δήμαρχος ήταν ο Αλέξανδρος Παρίσης και δημοτική πλειοψηφία η Ισχυρή Κεφαλονιά.
Ποιον ανακήρυξε τότε επίτιμο δημότη Κεφαλονιάς;
Τον εν ενεργεία Πρόεδρο της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο.
Η τελετή έγινε στις 21 Μαΐου 2016 στον «Κέφαλο».
Και έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον το σκεπτικό της τότε Δημοτικής Αρχής.
Ο τότε Δήμαρχος μίλησε για την πανεπιστημιακή, πολιτική και κοινωνική προσφορά του Προκόπη Παυλόπουλου, αλλά εξήγησε επίσης ότι με την απονομή του τίτλου ο Δήμος ήθελε να ενισχύσει τη σχέση του Προέδρου με το νησί και να εκφράσει τον σεβασμό του προς το λειτούργημα που υπηρετούσε.
Άρα υπάρχει προηγούμενο.
Και μάλιστα εξαιρετικά κοντινό με τη σημερινή περίπτωση:
εν ενεργεία Πρόεδρος της Δημοκρατίας ανακηρύσσεται επίτιμος δημότης κατά την επίσκεψή του στην Κεφαλονιά.
Τότε, προφανώς, η τιμή προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας δεν θεωρήθηκε από μόνη της απαξίωση του θεσμού του επίτιμου δημότη.
Γιατί λοιπόν πρέπει να θεωρηθεί αυτονόητα τέτοια σήμερα;
Και έναν χρόνο αργότερα ήρθε ο Μανώλης Γλέζος
Το 2017 η ίδια προηγούμενη δημοτική περίοδος είχε ακόμη μία ανακήρυξη.
Επίτιμος δημότης Κεφαλονιάς έγινε ο Μανώλης Γλέζος.
Και μάλιστα με ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου.
Δηλαδή μέσα σε δύο διαδοχικά χρόνια η προηγούμενη δημοτική διοίκηση τίμησε:
έναν Πρόεδρο της Δημοκρατίας και μία εμβληματική ιστορική προσωπικότητα της Εθνικής Αντίστασης.
Και πολύ σωστά μπορούσε να το κάνει, εφόσον το Δημοτικό Συμβούλιο έκρινε ότι υπήρχαν λόγοι.
Γιατί λοιπόν η αντίστοιχη άσκηση της δυνατότητας αυτής σήμερα παρουσιάζεται περίπου σαν πρωτοφανής θεσμικός πληθωρισμός;
Το επιχείρημα «τρεις σε μία χρονιά» δεν αρκεί
Εδώ βρίσκεται ίσως η βασικότερη αδυναμία της κριτικής.
Υπονοείται ότι υπάρχει κάποιος αριθμός πέρα από τον οποίο η διάκριση χάνει αυτομάτως την αξία της.
Δύο είναι καλά;
Τρεις είναι πολλοί;
Ένας ανά χρόνο;
Ένας ανά δημοτική θητεία;
Πού ακριβώς βρίσκεται αυτό το όριο;
Δεν παρουσιάζεται κάποιος τέτοιος κανόνας.
Το ουσιαστικό κριτήριο δεν μπορεί να είναι απλώς πόσοι τιμήθηκαν.
Πρέπει να είναι ποιοι τιμήθηκαν και γιατί.
Εάν ένας Δήμος τιμήσει μέσα στην ίδια χρονιά τρεις ανθρώπους με εντελώς διαφορετική αλλά τεκμηριωμένη προσφορά, αυτό δεν αποδεικνύει από μόνο του ότι ευτέλισε τη διάκριση.
Όπως και εάν τιμήσει έναν άνθρωπο χωρίς επαρκή αιτιολογία, το γεγονός ότι είναι ο μοναδικός της δεκαετίας δεν κάνει αυτομάτως σωστή την επιλογή.
Και το «δεν βρήκαμε άλλον από το 2019 μέχρι το 2025» θέλει προσοχή
Υπάρχει ακόμη μία μεθοδολογική αδυναμία.
Το άρθρο αναφέρει ότι:
«η έρευνα σε δημόσια προσβάσιμες ηλεκτρονικές πηγές δεν εντόπισε άλλη ανακήρυξη επίτιμου δημότη» από το 2019 έως το τέλος του 2025.
Αυτό δεν είναι το ίδιο με το:
«δεν υπήρξε άλλη ανακήρυξη».
Είναι αποτέλεσμα διαδικτυακής αναζήτησης, όχι πλήρης έλεγχος όλων των αποφάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου και της Διαύγειας.
Η διατύπωση είναι μεν προσεκτική, αλλά δεν μπορεί στη συνέχεια το εύρημα αυτό να χρησιμοποιείται σαν απόλυτη ιστορική απόδειξη ότι επί έξι χρόνια δεν τιμήθηκε κανείς.
Αν θέλουμε να στηρίξουμε ολόκληρη θεωρία περί ξαφνικού «πληθωρισμού τιμών», χρειάζεται πλήρης καταγραφή.
Και μετά μπήκαν στη συζήτηση ακόμη και τα… συγχαρητήρια
Εδώ η επιχειρηματολογία απομακρύνεται ακόμη περισσότερο από το αρχικό θέμα.
Από τους επίτιμους δημότες περνά στις συγχαρητήριες ανακοινώσεις του Δήμου προς Κεφαλονίτες που διακρίνονται.
Αλλά πρόκειται για δύο τελείως διαφορετικά πράγματα.
Άλλο:
«σε ανακηρύσσω επίτιμο δημότη»
και άλλο:
«συγχαίρω έναν δημότη για μια σημαντική διάκριση».
Το δεύτερο αποτελεί μια συνηθισμένη δημόσια και κοινωνική λειτουργία ενός Δήμου.
Ασφαλώς και εκεί μπορεί κάποιος να ζητήσει συνέπεια.
Εάν υπάρχουν περιπτώσεις ανθρώπων με αντίστοιχες επιτυχίες που αγνοήθηκαν, ας παρουσιαστούν συγκεκριμένα.
Ονόματα.
Διακρίσεις.
Ημερομηνίες.
Συγκρίσιμες περιπτώσεις.
Τότε πράγματι μπορεί να αποδειχθεί επιλεκτική μεταχείριση.
Το γενικό ερώτημα «γιατί συγχαίρεται ο ένας και όχι ο άλλος;» χωρίς παραδείγματα δεν αποδεικνύει από μόνο του τίποτα.
Χρειάζονται κανόνες; Βεβαίως μπορεί να συζητηθεί
Υπάρχει πάντως μέσα στο άρθρο μία πρόταση που αξίζει συζήτηση:
να υπάρχουν σαφέστερα και δημοσιοποιημένα κριτήρια για τις μεγάλες τιμητικές διακρίσεις του Δήμου.
Γιατί όχι;
Θα μπορούσε να θεσπιστεί ένα πλαίσιο που να προβλέπει αναλυτική αιτιολόγηση κάθε πρότασης.
Θα μπορούσε ακόμη να δημιουργηθεί επίσημο μητρώο επίτιμων δημοτών.
Θα μπορούσε να υπάρχει μεγαλύτερη διαφάνεια ως προς το σκεπτικό.
Αυτό όμως είναι πρόταση βελτίωσης της διαδικασίας.
Δεν αποτελεί απόδειξη ότι οι μέχρι σήμερα αποφάσεις είναι αυθαίρετες.
Και ασφαλώς δεν αποδεικνύει ότι η σημερινή Δημοτική Αρχή ανακάλυψε κάποια βιομηχανία τιμητικών τίτλων.
Τελικά, ποιος χρειάζεται τον… Δεκαβάλα;
Ο κινηματογραφικός παραλληλισμός είναι ωραίος για τίτλο.
Η πραγματικότητα όμως είναι περισσότερο πεζή.
Ο Simon Pegg τιμήθηκε με συγκεκριμένο σκεπτικό για την πολυετή σχέση του με την Κεφαλονιά και τη διεθνή προβολή του νησιού.
Ο Παναγιώτης Γιαννάκης τιμήθηκε ομόφωνα για τη συνολική αθλητική και κοινωνική του διαδρομή.
Ο Κωνσταντίνος Τασούλας δεν έχει ακόμη ανακηρυχθεί επίτιμος δημότης Αργοστολίου και ο Δήμαρχος οφείλει πράγματι στη συνεδρίαση της 30ής Σεπτεμβρίου να παρουσιάσει το σκεπτικό της πρότασής του.
Και, κυρίως, η ανακήρυξη ενός Προέδρου της Δημοκρατίας μόνο πρωτοφανής δεν είναι για την Κεφαλονιά.
Το έκανε το 2016 και η προηγούμενη Δημοτική Αρχή της Ισχυρής Κεφαλονιάς με τον Προκόπη Παυλόπουλο.
Έναν χρόνο αργότερα τίμησε και τον Μανώλη Γλέζο.
Επομένως ναι:
ας συζητήσουμε τα κριτήρια.
Ας ζητήσουμε πλήρη αιτιολόγηση για τον Τασούλα.
Ας θεσπιστούν ακόμη σαφέστεροι κανόνες, εάν το Δημοτικό Συμβούλιο το κρίνει σκόπιμο.
Αλλά ας μη δημιουργούμε πρώτα την εικόνα ότι στο Αργοστόλι του 2026 μοιράζονται ξαφνικά τίτλοι σαν αναμνηστικά και μετά αναζητούμε μια παλιά ελληνική ταινία για να χωρέσει στο αφήγημα.
Γιατί υπάρχει και κάτι που λέγεται θεσμική μνήμη.
Και αυτή θυμίζει ότι η Κεφαλονιά τιμούσε προσωπικότητες και Προέδρους της Δημοκρατίας πολύ πριν γίνει Δήμαρχος Αργοστολίου ο Θεόφιλος Μιχαλάτος.
Το πραγματικό ερώτημα λοιπόν δεν είναι «γιατί τιμά ο Μιχαλάτος;».
Είναι πολύ απλούστερο:
Υπάρχει επαρκές και δημόσια αιτιολογημένο σκεπτικό για κάθε πρόσωπο που τιμά το Δημοτικό Συμβούλιο;
Για τον Pegg υπήρχε.
Για τον Γιαννάκη υπήρχε.
Για τον Τασούλα, το περιμένουμε στη συνεδρίαση της Τετάρτης.
Και μετά την εισήγηση και τη συζήτηση, ο καθένας μπορεί να κρίνει με τα πραγματικά δεδομένα μπροστά του.
