Υπάρχει μια εντυπωσιακή ευκολία με την οποία ο Άδωνις Γεωργιάδης καταφέρνει να λύνει επιστημονικά ζητήματα που επί χρόνια απασχολούν πραγματογνώμονες, χημικούς μηχανικούς, την Πυροσβεστική, το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και τελικά τη Δικαιοσύνη.
Αυτή τη φορά χρειάστηκε μία μόνο παρατήρηση:
Οι σοροί των δύο μηχανοδηγών της εμπορικής αμαξοστοιχίας, σύμφωνα με τη μητέρα του ενός, δεν είχαν καεί.
Άρα;
Κατά τον υπουργό, αυτό περίπου αρκεί για να αισθανόμαστε «ντροπή» για όσους ασχολήθηκαν με τα ξυλόλια και για να τελειώνουμε με τις «γελοίες θεωρίες».
Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα.
Η διερεύνηση ενός σιδηροδρομικού δυστυχήματος δεν λειτουργεί έτσι.
Και κυρίως, η κατάσταση στην οποία βρέθηκε μια σορός δεν αποτελεί από μόνη της επιστημονική απόδειξη ούτε για τη χημική σύσταση μιας πυρόσφαιρας ούτε για το ακριβές σημείο ανάφλεξης ούτε για το υλικό που την τροφοδότησε.
Η μητέρα δικαιούται να μιλά – ο υπουργός δεν δικαιούται να τη μετατρέπει σε πραγματογνώμονα
Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι από την αρχή.
Η μητέρα του μηχανοδηγού έχει κάθε δικαίωμα να μιλά για το παιδί της, να υπερασπίζεται τη μνήμη του και να αντιδρά σε οποιαδήποτε υπόνοια ότι οι εργαζόμενοι της εμπορικής αμαξοστοιχίας συμμετείχαν σε παράνομη μεταφορά.
Και πράγματι, μεταγενέστερα στοιχεία έχουν ενισχύσει σημαντικά τη θέση ότι δεν προέκυψε εύφλεκτο φορτίο μέσα στις ηλεκτράμαξες. Η έρευνα της Διεύθυνσης Αντιμετώπισης Εγκλημάτων Εμπρησμού κατέγραψε ότι η δεύτερη ηλεκτράμαξα παρουσίαζε παραμορφώσεις από τη σύγκρουση αλλά όχι ίχνη καύσης, ενώ αντίστοιχες διαπιστώσεις έχουν παρουσιαστεί και σε πραγματογνωμοσύνη του ΕΜΠ.
Αυτό είναι σοβαρό στοιχείο.
Δεν είναι όμως το ίδιο πράγμα με αυτό που επιχειρεί να κάνει ο κ. Γεωργιάδης.
Ο υπουργός παίρνει ένα στοιχείο και το μετατρέπει σε γενική απόδειξη για ένα πολύ ευρύτερο επιστημονικό ερώτημα.
Και κάπου εκεί αρχίζει το πρόβλημα.
Αν ήταν τόσο απλό, γιατί χρειάστηκαν πραγματογνωμοσύνες 123 σελίδων;
Αν το ερώτημα της πυρόσφαιρας μπορούσε να απαντηθεί με το:
«Δεν κάηκαν οι μηχανοδηγοί, άρα τελείωσε η υπόθεση»,
τότε γιατί χρειάστηκε ο εφέτης ανακριτής να αναθέσει πραγματογνωμοσύνη στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο;
Γιατί χρειάστηκαν εργαστηριακές αναλύσεις;
Γιατί εξετάστηκαν θερμοκρασίες ανάφλεξης, μετασχηματιστές, έλαια σιλικόνης και συνθήκες της σύγκρουσης;
Η πραγματογνωμοσύνη του καθηγητή του ΕΜΠ Δημήτρη Καρώνη ήταν εκτενής και κατέληξε ότι, υπό τις ακραίες συνθήκες του δυστυχήματος, τα έλαια σιλικόνης μπορούν να αναφλεγούν και να συμμετάσχουν στη δημιουργία πυρόσφαιρας.
Μάλιστα, ήδη οι πρώτοι δικαστικοί πραγματογνώμονες είχαν εξετάσει ως μηχανισμό δημιουργίας της φωτιάς την ανάφλεξη εκνεφώματος ελαίων των μετασχηματιστών μετά τη σύγκρουση και τις ηλεκτρικές εκκενώσεις.
Άρα το πραγματικό επιστημονικό ερώτημα δεν είναι:
«Κάηκαν ή δεν κάηκαν οι μηχανοδηγοί;»
Το ερώτημα είναι πολύ πιο σύνθετο:
Πού δημιουργήθηκε η αρχική ανάφλεξη, ποια υλικά συμμετείχαν, με ποιον μηχανισμό δημιουργήθηκε η πυρόσφαιρα και τι αποδεικνύουν συνολικά τα φυσικά, χημικά και οπτικά ευρήματα;
Αυτά δεν απαντώνται με πολιτικά tweets.
Και κάτι ακόμη: «ξυλόλιο» δεν σημαίνει αυτομάτως «παράνομο φορτίο»
Εδώ βρίσκεται και μια δεύτερη βολική σύγχυση.
Άλλο η ανίχνευση χημικών ουσιών.
Άλλο η υπόθεση ότι υπήρχε συγκεκριμένο εύφλεκτο υλικό.
Και άλλο η απόδειξη ότι μεταφερόταν παράνομο φορτίο στην εμπορική αμαξοστοιχία.
Αυτά είναι τρεις διαφορετικοί ισχυρισμοί.
Το γεγονός ότι δεν τεκμηριώθηκε ένα συγκεκριμένο σενάριο παράνομου φορτίου δεν σημαίνει ότι όποιος ζητούσε να διερευνηθεί η προέλευση της πυρόσφαιρας διακινούσε αυτομάτως «γελοιότητες».
Αντιθέτως, ακριβώς επειδή υπήρχαν αντικρουόμενες τεχνικές εκτιμήσεις, το ζήτημα χρειάστηκε περαιτέρω διερεύνηση.
Και η ίδια η πραγματογνωμοσύνη Καρώνη δεν είπε «μην ψάχνετε, όλα ήταν ανοησίες».
Πρότεινε έναν τεχνικό μηχανισμό που μπορούσε να εξηγήσει το φαινόμενο μέσω των ελαίων σιλικόνης.
Αυτό ακριβώς κάνει η επιστήμη: εξετάζει υποθέσεις και τις ελέγχει με στοιχεία.
Δεν τις χαρακτηρίζει «γελοιότητες» εκ των υστέρων επειδή μία από αυτές δεν επιβεβαιώθηκε.
Το πιο προβληματικό σημείο είναι η πολιτική γενίκευση
Και εδώ φτάνουμε στην ουσία της ανάρτησης.
Ο κ. Γεωργιάδης δεν περιορίζεται να πει:
«Υπάρχουν πλέον σοβαρά στοιχεία που αποδυναμώνουν την εκδοχή παράνομου εύφλεκτου φορτίου».
Αυτό θα ήταν μια πολιτική τοποθέτηση που θα μπορούσε να συζητηθεί πάνω στα πραγματικά δεδομένα.
Πηγαίνει πολύ παραπέρα.
Υποστηρίζει ότι δημοσιογράφοι ήθελαν «απλά να ρίξουν την κυβέρνηση» και ότι μια ολόκληρη χώρα παρασύρθηκε στη «θεωρία της συγκάλυψης». Η σημερινή του παρέμβαση πράγματι διατυπώθηκε με αυτόν ακριβώς τον πολιτικό τρόπο.
Εδώ πλέον δεν έχουμε επιστημονική αποτίμηση.
Έχουμε πολιτική ανακατασκευή ολόκληρης της υπόθεσης.
Γιατί ακόμη και αν αύριο αποδειχθεί οριστικά ότι δεν υπήρχε ούτε ένα λίτρο παράνομου εύφλεκτου υλικού στην εμπορική αμαξοστοιχία, αυτό δεν απαντά αυτομάτως σε κάθε άλλο ερώτημα που τέθηκε για τη διαχείριση του δυστυχήματος.
Δεν απαντά για τις παρεμβάσεις στον χώρο.
Δεν απαντά για το πώς συλλέχθηκαν και διαφυλάχθηκαν τα αποδεικτικά στοιχεία.
Δεν απαντά για τις ευθύνες που οδήγησαν δύο τρένα να κινούνται στην ίδια γραμμή.
Και φυσικά δεν μετατρέπει αναδρομικά κάθε δημοσιογράφο, συγγενή ή πολίτη που ζητούσε απαντήσεις σε πολιτικό συνωμότη.
Από το ένα άκρο στο άλλο
Ασφαλώς έγιναν υπερβολές.
Ασφαλώς παρουσιάστηκαν υποθέσεις ως βεβαιότητες πριν αποδειχθούν.
Ασφαλώς πολιτικοί αξιοποίησαν τα Τέμπη για κομματικό όφελος.
Και όποιος παρουσίασε ως αποδεδειγμένο γεγονός κάτι που δεν είχε αποδειχθεί οφείλει να δεχθεί την κριτική.
Αλλά υπάρχει τεράστια απόσταση από αυτό μέχρι το:
«Όλα ήταν γελοιότητες και το έκαναν για να ρίξουν την κυβέρνηση».
Γιατί τότε αντικαθιστούμε μία πιθανή υπεραπλούστευση με μια άλλη.
Και το χειρότερο: χρησιμοποιούμε σήμερα τη δικαιολογημένη οργή μιας μητέρας για να αποδώσουμε πολιτικά κίνητρα συλλήβδην σε όσους ζητούσαν διερεύνηση.
Η ειρωνεία της υπόθεσης
Ο Άδωνις Γεωργιάδης ζητά σήμερα από όλους να εμπιστευτούν τα στοιχεία.
Σωστά.
Ας κάνουμε λοιπόν ακριβώς αυτό.
Τα στοιχεία. Όλα τα στοιχεία.
Όχι μόνο εκείνα που βολεύουν μία κυβερνητική ανάρτηση.
Υπάρχει πόρισμα της Πυροσβεστικής που αποτελεί σοβαρό επιχείρημα κατά της ύπαρξης εύφλεκτου φορτίου στις ηλεκτράμαξες.
Υπάρχει πραγματογνωμοσύνη του ΕΜΠ που εξετάζει επιστημονικά διαφορετικό μηχανισμό δημιουργίας της πυρόσφαιρας μέσω των ελαίων σιλικόνης.
Υπάρχουν αντικρουόμενες πραγματογνωμοσύνες που τελικά θα αξιολογηθούν στο πλαίσιο της δικαστικής διαδικασίας.
Αυτό είναι το πραγματικό τοπίο.
Και γι’ αυτό το «οι σοροί δεν κάηκαν, άρα ντροπή σε όσους μιλούσαν για ξυλόλιο» μπορεί να είναι εξαιρετικό υλικό για μια ανάρτηση στο X.
Ως επιστημονικό πόρισμα, όμως, απέχει πολύ.
Και στα Τέμπη έχουμε ήδη πληρώσει πολύ ακριβά τις βεβαιότητες που προηγούνται των αποδείξεων.
Από όποια πλευρά κι αν προέρχονται.
Το βίντεο αυτό είναι συγκλονιστικό, πέραν της ανθρώπινης διάστασης και του πόνου που στους ανθρώπους αυτούς που έχασαν τα παιδιά τους στην Εμπορική Αμαξοστοιχία προκάλεσαν με τις γελοίες θεωρίες για το ξυλόλιο, λέει κάτι προφανές που όλα τα κανάλια και οι «δαιμόνιοι»… pic.twitter.com/ILC9qGXOBN
— Άδωνις Γεωργιάδης (@AdonisGeorgiadi) October 5, 2026
