Υπάρχουν στιγμές που η τοπική δημοσιογραφία βρίσκεται μπροστά σε γεγονότα τόσο συγκλονιστικά, ώστε είναι αδύνατον να τα προσπεράσει.
Ένα μεγάλο έργο που σταμάτησε;
Μια χρηματοδότηση που χάθηκε;
Ένα σοβαρό πρόβλημα στην πόλη;
Όχι.
Ο Δήμος Αργοστολίου καθαρίζει το Δημοτικό Θέατρο.
Ναι, σωστά διαβάσατε.
Καθαρίζει.
Με πιεστικό.
Αλλάζει και καμένες λάμπες.
Και μάλιστα πριν από την επίσκεψη του Προέδρου της Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Τασούλα.
Εδώ πια τα πράγματα είναι σοβαρά.
Διότι φαίνεται πως έχουμε περάσει σε ένα νέο επίπεδο αντιπολίτευσης στον Δήμο Αργοστολίου: αν δεν καθαρίζει, φταίει επειδή δεν καθαρίζει. Αν καθαρίζει, φταίει επειδή… καθαρίζει τώρα.
Το μόνο που απομένει είναι να διευκρινιστεί ποια ακριβώς ημέρα και ώρα επιτρέπεται στη Δημοτική Αρχή να χρησιμοποιεί το πιεστικό χωρίς να κατηγορηθεί για επικοινωνιακό τέχνασμα.
Το μεγάλο σκάνδαλο του πιεστικού
Το «κατηγορητήριο» είναι πραγματικά απολαυστικό.
Έρχεται ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας στις 20 Οκτωβρίου και ο Δήμος προετοιμάζει τον χώρο.
Πλένει.
Καθαρίζει.
Τακτοποιεί.
Αντικαθιστά καμένες λάμπες.
Δηλαδή κάνει περίπου αυτό που κάνει οποιοσδήποτε φορέας, οργανισμός, επιχείρηση ή ακόμη και νοικοκυριό όταν πρόκειται να υποδεχθεί έναν επίσημο προσκεκλημένο.
Προφανώς, σύμφωνα με τη νέα σχολή αυτοδιοικητικής κριτικής, θα ήταν προτιμότερο να έρθει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και να τον υποδεχθούν με τις καμένες λάμπες.
Και αν ρωτούσε κάποιος γιατί δεν τις άλλαξαν;
Θα υπήρχε έτοιμο και το επόμενο άρθρο:
«Ντροπή! Υποδέχθηκαν τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας με καμένες λάμπες!»
Έτσι λειτουργεί το θαυμαστό σύστημα της μόνιμης καταγγελίας.
Κορώνα κερδίζω, γράμματα χάνεις.
«Χρειάστηκαν χρόνια εγκατάλειψης»
Εδώ, όμως, αφήνουμε για λίγο την πλάκα.
Γιατί υπάρχει ένα πολύ απλό δημοσιογραφικό ερώτημα.
Γράφεται ότι χρειάστηκαν «χρόνια εγκατάλειψης», «στρώματα μούχλας» και περίπου… γκαζόν στο δάπεδο.
Πολύ ωραία.
Πού τεκμηριώνεται ότι ο συγκεκριμένος χώρος δεν είχε καθαριστεί επί χρόνια;
Υπάρχουν φωτογραφίες από τη διαδρομή αυτών των «χρόνων εγκατάλειψης»;
Υπάρχουν καταγεγραμμένες ημερομηνίες;
Υπάρχουν προηγούμενες αυτοψίες που αποδεικνύουν ότι δεν είχε γίνει καμία συντήρηση;
Υπάρχουν στοιχεία για το πότε καθαρίστηκε τελευταία φορά;
Γιατί το ότι σήμερα βλέπεις συνεργείο να καθαρίζει έναν χώρο δεν αποδεικνύει αυτομάτως ότι ο χώρος παρέμενε ακαθάριστος επί χρόνια.
Όπως το γεγονός ότι βλέπεις κάποιον να πλένει το αυτοκίνητό του σήμερα δεν αποδεικνύει ότι το έπλυνε τελευταία φορά το 2022.
Αλλά αυτά είναι μικρές λεπτομέρειες.
Χαλάνε την αφήγηση.
«Απέξω κούκλα και από μέσα πανούκλα»
Και βεβαίως επιστρατεύεται και το βαρύ πυροβολικό:
«Απέξω κούκλα και από μέσα πανούκλα».
Μόνο που εδώ υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα.
Το άρθρο περιγράφει εργασίες στον περιβάλλοντα χώρο και αλλαγή λαμπτήρων.
Πώς ακριβώς από αυτό προκύπτει η «πανούκλα» στο εσωτερικό;
Έγινε αυτοψία μέσα στο θέατρο;
Καταγράφηκαν προβλήματα;
Υπάρχουν φωτογραφίες;
Υπάρχουν τεχνικές ελλείψεις;
Αν υπάρχουν, να παρουσιαστούν.
Και τότε ασφαλώς να ασκηθεί κριτική.
Αλλά αν δεν υπάρχουν, τότε το «απέξω κούκλα και από μέσα πανούκλα» δεν αποτελεί διαπίστωση.
Αποτελεί ατάκα.
Και η ατάκα είναι χρήσιμη για να κάνει θόρυβο, όχι απαραίτητα για να περιγράψει την πραγματικότητα.
Πρόεδρε, έλα κάθε μήνα να σωθούμε!
Φτάνουμε μετά στο πραγματικό αριστούργημα:
«Η μόνη πραγματική λύση για να βλέπουμε καθαρούς τους δημόσιους χώρους είναι να θεσμοθετηθεί η μηνιαία επίσκεψη του Προέδρου της Δημοκρατίας».
Εδώ συμφωνούμε.
Και προτείνουμε μάλιστα να διευρυνθεί το μέτρο.
Να έρχεται ο Πρόεδρος κάθε πρώτη Δευτέρα του μήνα.
Τη δεύτερη να έρχεται ο πρωθυπουργός.
Την τρίτη κάποιος υπουργός.
Και την τέταρτη, αν περισσεύει κανένα παρτέρι, μπορούμε να καλέσουμε έναν πρέσβη.
Έτσι θα έχουμε εξασφαλισμένη καθαριότητα δώδεκα μήνες τον χρόνο.
Βεβαίως υπάρχει μία ενοχλητική λεπτομέρεια:
Οι πόλεις σε ολόκληρο τον κόσμο προετοιμάζονται περισσότερο πριν από σημαντικές εκδηλώσεις και επίσημες επισκέψεις.
Δεν είναι ελληνική πατέντα.
Δεν την ανακάλυψε ο Δήμος Αργοστολίου.
Δεν αποτελεί απόδειξη διαφθοράς, παρακμής ή «επιφανειακού εκσυγχρονισμού».
Είναι αυτό που ο υπόλοιπος κόσμος αποκαλεί προετοιμασία.
Δηλαδή τι ακριβώς έπρεπε να κάνει ο Δήμος;
Αυτό είναι τελικά το καλύτερο ερώτημα.
Έρχεται ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας.
Ο Δήμος βλέπει ότι υπάρχουν σημεία που χρειάζονται καθαρισμό και φωτιστικά που χρειάζονται αποκατάσταση.
Τι πρέπει να κάνει;
Να μην τα αγγίξει;
Να πει:
«Παιδιά, αφήστε τη μούχλα εκεί γιατί, αν την καθαρίσουμε τώρα, θα μας κατηγορήσουν ότι το κάνουμε για τον Τασούλα»;
Να μην αλλάξει τις λάμπες;
Να βάλει κορδέλα γύρω από το πιεστικό μέχρι τις 21 Οκτωβρίου ώστε να αποδειχθεί ότι δεν λειτουργεί επικοινωνιακά;
Διότι κάποια στιγμή η κριτική πρέπει να έχει και μία στοιχειώδη λογική συνοχή.
Αν υπάρχουν δημόσιοι χώροι που είναι συστηματικά βρώμικοι, παρουσιάστε τους.
Αν υπάρχει πλημμελής συντήρηση του Δημοτικού Θεάτρου, καταγράψτε την.
Αν υπάρχουν προβλήματα που ο Δήμος γνωρίζει και δεν αντιμετωπίζει, αναδείξτε τα.
Αυτό είναι έλεγχος της Δημοτικής Αρχής.
Το να φωτογραφίζεις όμως ένα συνεργείο την ώρα που διορθώνει κάτι και να χρησιμοποιείς τη διόρθωση ως απόδειξη ότι ο Δήμος δεν κάνει τίποτα, είναι ένα εντυπωσιακό λογικό ακροβατικό.
Η αντιπολίτευση του «ό,τι και να κάνεις, φταις»
Και εδώ βρίσκεται το πραγματικό πρόβλημα.
Όταν η κριτική γίνεται καθημερινή και για τα πάντα, στο τέλος χάνει τη δύναμή της.
Μια σπασμένη κολόνα γίνεται σύμβολο κατάρρευσης ολόκληρης της πόλης.
Ένα πιεστικό γίνεται απόδειξη «επιφανειακού εκσυγχρονισμού».
Μερικές καμένες λάμπες γίνονται πολιτικό μανιφέστο.
Και ένας καθαρισμός πριν από την επίσκεψη του ανώτατου πολιτειακού άρχοντα μετατρέπεται περίπου σε αποκάλυψη Watergate.
Κάπως έτσι όμως η αντιπολίτευση παύει να ελέγχει.
Αρχίζει απλώς να ψάχνει καθημερινά κάτι για να καταγγείλει.
Και τότε συμβαίνει το χειρότερο για οποιονδήποτε θέλει πραγματικά να ασκεί κριτική:
όταν έρθει το σοβαρό θέμα, ο κόσμος έχει ήδη κουραστεί να ακούει ότι κάθε λάμπα που κάηκε αποτελεί απόδειξη της απόλυτης καταστροφής.
Ο Δήμος Αργοστολίου ασφαλώς πρέπει να κρίνεται.
Και αυστηρά.
Για την καθαριότητα, τα έργα, τις υποδομές, την καθημερινότητα, τη διαχείριση του δημόσιου χρήματος.
Αλλά υπάρχει μια μικρή προϋπόθεση:
να υπάρχει κάτι για το οποίο πράγματι πρέπει να κριθεί.
Γιατί διαφορετικά θα φτάσουμε στο παράδοξο να πρέπει ο Θεόφιλος Μιχαλάτος να ζητά προηγουμένως άδεια από τους μόνιμους επικριτές του ακόμη και για να βάλει μπροστά το πιεστικό.
Και τελικά, από ολόκληρη αυτή τη συγκλονιστική αποκάλυψη, ένα πράγμα μάθαμε με βεβαιότητα:
Στο Δημοτικό Θέατρο Αργοστολίου γίνεται καθαρισμός και αλλάζουν οι καμένες λάμπες.
Σοκαριστικό.
Περιμένουμε τώρα την επόμενη αυτοψία.
Μπορεί να ανακαλυφθεί ότι ο Δήμος έκοψε και κανένα χορτάρι.
Και τότε πράγματι θα πρέπει να παρέμβουν οι αρχές.
