Στο Μέγαρο Μαξίμου φαίνεται ότι έχουν περάσει πλέον σε μια διαφορετική φάση πολιτικής διαχείρισης, με τον Κυριάκο Μητσοτάκη να επιχειρεί να περιορίσει τις εστίες έντασης εντός και εκτός Νέας Δημοκρατίας. Η συνάντηση με τον Ευάγγελο Μεϊμαράκη, η δύσκολη εξίσωση του Κώστα Καραμανλή και η σύσκεψη με τον Βαγγέλη Μαρινάκη για το «Γ. Καραϊσκάκης» δείχνουν έναν πρωθυπουργό που δεν θέλει να μπει στην τελική ευθεία προς τις κάλπες κουβαλώντας ανοιχτούς λογαριασμούς.
Όσο πλησιάζει η χώρα προς την επόμενη εκλογική αναμέτρηση, τόσο περισσότερο οι κινήσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη δείχνουν ότι στο Μέγαρο Μαξίμου δεν αρκούνται πλέον στο γενικό αφήγημα της πολιτικής σταθερότητας.
Το βάρος φαίνεται να μεταφέρεται στους αριθμούς.
Στην πραγματική εκλογική επίδοση της Νέας Δημοκρατίας.
Στα ποσοστά που θα καταγράψει.
Στις διαρροές που μπορεί να περιορίσει.
Και κυρίως στα μέτωπα που μπορεί να κλείσει πριν αυτά μετατραπούν σε προβλήματα μέσα στην προεκλογική περίοδο.
Η εικόνα που διαμορφώνεται είναι ενός πρωθυπουργού που επιχειρεί να τακτοποιήσει εκκρεμότητες σε πολλά διαφορετικά επίπεδα: από τις εσωκομματικές σχέσεις της ΝΔ μέχρι τις επαφές με ισχυρούς επιχειρηματικούς παράγοντες και από την αντιμετώπιση καθημερινών προβλημάτων μέχρι τη διαχείριση προσώπων που εξακολουθούν να διαθέτουν επιρροή στο παραδοσιακό εκλογικό ακροατήριο της παράταξης.
Το Μαξίμου κοιτάζει πλέον την επόμενη ημέρα
Η πολιτική αριθμητική της επόμενης κάλπης είναι κρίσιμη.
Μια Νέα Δημοκρατία που θα καταφέρει να διατηρήσει σημαντική απόσταση από τους αντιπάλους της θα έχει εντελώς διαφορετικές δυνατότητες διαχείρισης της επόμενης ημέρας από μια ΝΔ που θα υποστεί σοβαρές απώλειες.
Αυτό αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία σε μια περίοδο κατά την οποία η πίεση στα δεξιά της παράταξης αυξάνεται, ο Αντώνης Σαμαράς ακολουθεί πλέον αυτόνομη πορεία και οι παρεμβάσεις του Κώστα Καραμανλή εξακολουθούν να έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα για ένα τμήμα της παραδοσιακής βάσης.
Γι’ αυτό και κάθε κίνηση αποκτά τη δική της σημασία.
Το ζητούμενο δεν είναι απλώς να κερδηθούν οι εκλογές.
Είναι με ποιο ποσοστό θα κερδηθούν και τι πολιτικές ισορροπίες θα διαμορφώσει αυτό το ποσοστό την επόμενη ημέρα.
Το άνοιγμα στον Μεϊμαράκη
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η πρόσκληση του Κυριάκου Μητσοτάκη προς τον Ευάγγελο Μεϊμαράκη στο Μέγαρο Μαξίμου.
Η κίνηση έχει σαφή εσωκομματικό συμβολισμό.
Ο Μεϊμαράκης δεν είναι ένα οποιοδήποτε παλαιό στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας. Έχει υπάρξει πρόεδρος του κόμματος, υπουργός, πρόεδρος της Βουλής και υποψήφιος πρωθυπουργός.
Αποτελεί παράλληλα πρόσωπο με αναφορές στην παραδοσιακή Νέα Δημοκρατία και με δυνατότητα επικοινωνίας με διαφορετικές γενιές της παράταξης.
Η απουσία του από την πρόσφατη εκδήλωση για τα γενέθλια της ΝΔ είχε προκαλέσει συζητήσεις, αν και ο ίδιος βρισκόταν στο Στρασβούργο.
Η συνάντηση στο Μαξίμου μπορεί επομένως να διαβαστεί και ως μια κίνηση καλής θέλησης.
Ένα μήνυμα ότι, την ώρα που ο Σαμαράς έχει πάρει διαφορετικό δρόμο, το πρωθυπουργικό επιτελείο δεν επιθυμεί να δημιουργηθούν νέες αποστάσεις με ιστορικά στελέχη της παράταξης.
Η πολύ δυσκολότερη περίπτωση Καραμανλή
Με τον Κώστα Καραμανλή, όμως, τα πράγματα είναι πολύ πιο περίπλοκα.
Ο πρώην πρωθυπουργός δεν βρίσκεται στην ίδια κατηγορία με τον Αντώνη Σαμαρά.
Δεν έχει διαγραφεί από τη Νέα Δημοκρατία και δεν έχει κόψει τους δεσμούς του με την παράταξη.
Ταυτόχρονα όμως οι δημόσιες παρεμβάσεις του αρκετές φορές δημιουργούν εμφανή πολιτική απόσταση από επιλογές της σημερινής κυβέρνησης.
Ακόμη μεγαλύτερο συμβολισμό είχε η απουσία του από την εκδήλωση για την επέτειο της ΝΔ, καθώς, σε αντίθεση με τον Ευάγγελο Μεϊμαράκη, δεν βρισκόταν εκτός Αθηνών.
Ο Καραμανλής εξακολουθεί να διαθέτει ισχυρό συμβολικό κεφάλαιο σε ένα τμήμα της κομματικής βάσης.
Και αυτό ακριβώς καθιστά τη σχέση μαζί του τόσο ευαίσθητη.
Ούτε το Μαξίμου έχει συμφέρον να οδηγήσει τη σχέση στα άκρα ούτε ο ίδιος μέχρι σήμερα έχει κάνει την κίνηση που θα έκοβε οριστικά το νήμα με τη Νέα Δημοκρατία.
Ο Σαμαράς αλλάζει ολόκληρη την εξίσωση
Πάνω από όλα αυτά υπάρχει πλέον ο παράγοντας Αντώνης Σαμαράς.
Η προοπτική νέου κόμματος στα δεξιά της ΝΔ δημιουργεί μια εντελώς διαφορετική κατάσταση για τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Κάθε δυσαρεστημένο στέλεχος, κάθε παραδοσιακός ψηφοφόρος που αισθάνεται απομακρυσμένος από τη σημερινή ΝΔ και κάθε εσωκομματική σύγκρουση μπορεί πλέον να αποκτήσει εκλογική διέξοδο.
Γι’ αυτό το Μαξίμου έχει κάθε λόγο να επιδιώκει τη μεγαλύτερη δυνατή συσπείρωση.
Ο Μεϊμαράκης πρέπει να βρίσκεται κοντά.
Η σχέση με τον Καραμανλή δεν πρέπει να σπάσει.
Και ταυτόχρονα πρέπει να περιοριστεί όσο γίνεται η δυνατότητα του Σαμαρά να εμφανιστεί ως ο μοναδικός εκφραστής της παραδοσιακής δεξιάς πτέρυγας της Νέας Δημοκρατίας.
Και στο κάδρο ο Βαγγέλης Μαρινάκης
Στο ίδιο πολιτικό περιβάλλον αποκτά ενδιαφέρον και η σύσκεψη με τον Βαγγέλη Μαρινάκη για το γήπεδο «Γ. Καραϊσκάκης».
Η κυβέρνηση εμφανίζεται να προωθεί νομοθετικές πρωτοβουλίες που συνδέονται με τη μεγάλη ιδιωτική επένδυση και την αξιοποίηση του γηπέδου.
Το θέμα έχει φυσικά τη δική του αυτοτελή θεσμική και επενδυτική διάσταση.
Πολιτικά, ωστόσο, δύσκολα περνά απαρατήρητη η σημασία της σχέσης με έναν από τους ισχυρότερους επιχειρηματικούς παράγοντες της χώρας και ταυτόχρονα με τον ιδιοκτήτη του Ολυμπιακού.
Και υπάρχει επιπλέον ο παράγοντας Πειραιάς.
Για τη Νέα Δημοκρατία, ένα μέτωπο που θα συνδύαζε έναν μεγάλο επιχειρηματικό όμιλο, τον Ολυμπιακό και ένα ιδιαίτερα ισχυρό τοπικό ακροατήριο μόνο χρήσιμο δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί σε μια προεκλογική περίοδο.
Αυτό δεν σημαίνει ότι μια θεσμική συνάντηση για μια επένδυση ισοδυναμεί με πολιτική συμφωνία.
Δείχνει όμως ότι το Μαξίμου έχει κάθε λόγο να μη δημιουργήσει ακόμη μία εστία σύγκρουσης.
Να μη μεταφερθούν οι ανοιχτές πληγές στις κάλπες
Αυτό είναι ίσως το κοινό νήμα που ενώνει κινήσεις οι οποίες εκ πρώτης όψεως φαίνονται άσχετες μεταξύ τους.
Περιορισμός των μετώπων.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης γνωρίζει ότι σε μια εκλογική μάχη δεν αρκεί μόνο να προβάλεις όσα θεωρείς επιτεύγματα της κυβέρνησής σου.
Πρέπει ταυτόχρονα να εμποδίσεις τις ανοιχτές πληγές να μετατραπούν σε δεξαμενές απώλειας ψήφων.
Στα δεξιά υπάρχει ο Σαμαράς.
Στην παραδοσιακή κομματική βάση υπάρχει ο παράγοντας Καραμανλής.
Στο εσωτερικό της ΝΔ υπάρχουν παλαιά στελέχη με σημαντικές αναφορές.
Στην κοινωνία υπάρχουν ακρίβεια, καθημερινότητα και συσσωρευμένη δυσαρέσκεια.
Και έξω από το στενά κομματικό πεδίο υπάρχουν ισχυρά οικονομικά και κοινωνικά κέντρα με τα οποία καμία κυβέρνηση δεν επιθυμεί ανοιχτό πόλεμο λίγο πριν από τις κάλπες.
Οι αριθμοί θα κρίνουν την επόμενη ημέρα
Η μεγάλη αλλαγή βρίσκεται ίσως ακριβώς εδώ.
Το ερώτημα για τον Κυριάκο Μητσοτάκη δεν είναι απλώς εάν η Νέα Δημοκρατία θα παραμείνει πρώτο κόμμα.
Είναι πόσο ισχυρή θα είναι η Νέα Δημοκρατία μετά τις εκλογές.
Μερικές μονάδες πάνω ή κάτω μπορούν να αλλάξουν δραματικά τις πολιτικές ισορροπίες, τη συζήτηση για κυβερνητικές συνεργασίες, την εσωκομματική κατάσταση και τελικά τη δυνατότητα του ίδιου του πρωθυπουργού να καθορίσει την επόμενη ημέρα.
Κάπως έτσι εξηγείται και η εικόνα ενός Μαξίμου που δείχνει να βιάζεται να τακτοποιήσει εκκρεμότητες.
Να κρατήσει κοντά τον Μεϊμαράκη.
Να μην αφήσει να κοπεί το νήμα με τον Καραμανλή.
Να αντιμετωπίσει την απειλή Σαμαρά.
Να αποφύγει νέα μέτωπα με ισχυρούς παράγοντες.
Και να μπει στην τελική προεκλογική ευθεία με όσο το δυνατόν λιγότερες ανοιχτές πληγές.
Γιατί αυτή τη φορά δεν θα κριθεί μόνο ποιος θα είναι πρώτος.
Θα κριθεί και με πόσο.
Και αυτό το «πόσο» μπορεί τελικά να αποδειχθεί πολύ σημαντικότερο για την επόμενη τετραετία από οποιοδήποτε προεκλογικό αφήγημα περί σταθερότητας.
