Ο επικεφαλής της «Ισχυρής Κεφαλονιάς» αναγνωρίζει ότι στο ΚΕΚΑΜΕΑ στεγάζονται υπηρεσίες διαφορετικές από εκείνες για τις οποίες παραχωρήθηκε το ακίνητο. Αναγνωρίζει ότι η δομή δεν λειτουργεί στο σύνολό της για τον αρχικό σκοπό. Κι όμως, όταν ο Δήμος αποφασίζει να κινηθεί για την ανάκληση της δωρεάς, ανακαλύπτει κάθε πιθανό εμπόδιο. Μια στάση που γεννά ένα απλό ερώτημα: η αντιπολίτευση θέλει πραγματικά να αποκατασταθεί η λειτουργία του ΚΕΚΑΜΕΑ ή προτεραιότητά της είναι να μη δικαιωθεί η δημοτική αρχή;
Όταν η διεκδίκηση γίνεται ξαφνικά… πρόβλημα
Υπάρχει μια εντυπωσιακή αντίφαση στη συνέντευξη του Γιάννη Λυκούδη για το ΚΕΚΑΜΕΑ.
Από τη μία πλευρά, ο επικεφαλής της «Ισχυρής Κεφαλονιάς» αναγνωρίζει ότι στο κτίριο στεγάζονται υπηρεσίες που δεν συνδέονται άμεσα με τον αρχικό σκοπό της δωρεάς.
Από την άλλη, καταγγέλλει την απόφαση της δημοτικής πλειοψηφίας να διεκδικήσει την ανάκλησή της.
Και δεν περιορίζεται σε μια απλή διαφωνία για τη νομική διαδικασία.
Χαρακτηρίζει τη διεκδίκηση πρακτικά ανεφάρμοστη, προεξοφλεί δυσκολίες, επικαλείται παραγραφές, κτηματολογικές εκκρεμότητες και πολεοδομικά εμπόδια και καταλήγει ότι ο Δήμος πρέπει να αποφύγει τη δικαστική αντιπαράθεση.
Με άλλα λόγια, το πρόβλημα υπάρχει, αλλά η αποφασιστική διεκδίκηση αντιμετωπίζεται περίπου ως μεγαλύτερο πρόβλημα από την ίδια την κατάσταση που επιχειρείται να αντιμετωπιστεί.
Πρόκειται για μια πολιτική επιλογή που αξίζει πολύ αυστηρή κριτική.
Διότι οι δημότες δικαιούνται να γνωρίζουν όχι μόνο ποια εμπόδια εντοπίζει η αντιπολίτευση, αλλά και πώς ακριβώς προτείνει να διασφαλιστεί η χρήση του ακινήτου προς όφελος των ατόμων με αναπηρία.
Το κτίριο δεν κόβεται στη μέση! Ποιος είπε ότι αυτό ζητά ο Δήμος;
Το πιο χαρακτηριστικό επιχείρημα του κ. Λυκούδη είναι ότι το ΚΕΚΑΜΕΑ έχει κατασκευαστεί πάνω σε δύο πολεοδομικά συνενωμένα οικόπεδα και επομένως δεν μπορεί να τεμαχιστεί.
Μάλιστα, θέτει το ερώτημα εάν ο Δήμος σκοπεύει να κόψει το κτίριο στη μέση.
Εδώ η συζήτηση αποκτά σχεδόν σουρεαλιστικά χαρακτηριστικά.
Ποιος ακριβώς πρότεινε να εμφανιστεί ένα συνεργείο με πριόνια και να χωρίσει το ΚΕΚΑΜΕΑ στα δύο;
Ποιος ισχυρίστηκε ότι η ανάκληση μιας δωρεάς σημαίνει υποχρεωτικά φυσικό διαχωρισμό του κτιρίου;
Το γεγονός ότι ένα ακίνητο έχει πολεοδομικές και ιδιοκτησιακές ιδιαιτερότητες μπορεί να δημιουργεί σοβαρές νομικές δυσκολίες.
Δεν αποδεικνύει όμως, από μόνο του, ότι ο Δήμος στερείται κάθε δικαιώματος.
Άλλο το εάν μπορεί να ανακληθεί η δωρεά, άλλο το ποιο εμπράγματο δικαίωμα μπορεί να αναγνωριστεί και άλλο το πώς θα αντιμετωπιστούν οι συνέπειες μιας ενδεχόμενης δικαστικής απόφασης.
Αυτά απαιτούν εξέταση τίτλων, συμβολαίων και νομικών διατάξεων.
Δεν λύνονται με τη ρητορική εικόνα ενός κτιρίου που κόβεται στη μέση.
Το επιχείρημα μπορεί να ακούγεται εντυπωσιακό σε μια ραδιοφωνική συνέντευξη. Δεν αποτελεί όμως από μόνο του πλήρη νομική απάντηση.
Το 1998 έγινε η δωρεά. Άρα το 2026 δεν πρέπει να συζητάμε τίποτα;
Ο κ. Λυκούδης επικαλείται το γεγονός ότι το κτίριο ανεγέρθηκε μέσα στην προβλεπόμενη πενταετία.
Και υποστηρίζει ότι, αφού εκπληρώθηκε ο συγκεκριμένος όρος, δεν μπορεί να τίθεται ζήτημα ανάκλησης.
Εδώ βρίσκεται ένα από τα κρισιμότερα σημεία της υπόθεσης.
Διότι πρέπει να ξεκαθαριστεί τι ακριβώς προβλέπει το συμβόλαιο δωρεάς.
Υπήρχε μόνο υποχρέωση ανέγερσης του κτιρίου μέσα σε πέντε χρόνια;
Ή υπήρχαν και δεσμεύσεις για τη χρήση του ακινήτου;
Και εάν υπήρχαν δεσμεύσεις για τη χρήση, ποια είναι η νομική σημασία ενδεχόμενης μεταβολής της;
Χωρίς το πλήρες συμβόλαιο, κανείς δεν μπορεί να απαντήσει οριστικά.
Ούτε η δημοτική αρχή δικαιούται να παρουσιάζει ως δεδομένη τη δικαστική επιτυχία της ούτε ο επικεφαλής της αντιπολίτευσης να παρουσιάζει ως αυτονόητη τη νομική αδυναμία της.
Το να έχει κατασκευαστεί ένα κτίριο δεν απαντά αυτομάτως στο ερώτημα εάν τηρούνται όλες οι υποχρεώσεις που ενδεχομένως συνοδεύουν τη δωρεά.
Παραδέχεται τις άλλες χρήσεις, αλλά διαφωνεί με τη διεκδίκηση!
Εδώ βρίσκεται η μεγαλύτερη πολιτική αντίφαση της συνέντευξης.
Ο Γιάννης Λυκούδης αναφέρει ότι στο ΚΕΚΑΜΕΑ στεγάζονται το ΕΚΑΒ, το φαρμακείο του ΕΟΠΥΥ και άλλες υπηρεσίες του νοσοκομείου.
Αναγνωρίζει επίσης ότι χώροι χρησιμοποιήθηκαν από τον ίδιο τον Δήμο.
Και παραδέχεται ότι αυτές οι χρήσεις είναι διαφορετικές από τον αρχικό προορισμό του ακινήτου.
Τι προτείνει λοιπόν;
Να μη φτάσουμε στα δικαστήρια.
Να συζητήσουμε.
Να πιέσουμε.
Να συμφωνήσουμε.
Ωραία όλα αυτά.
Αλλά προκύπτει ένα απλό ερώτημα:
Εάν η συνεννόηση δεν αποδώσει, τι ακριβώς θα κάνει ο Δήμος;
Θα συνεχίσει να ζητά την αποκατάσταση των χρήσεων επ’ αόριστον;
Θα περιμένει την καλή θέληση όλων των εμπλεκομένων;
Θα αποδεχθεί ότι το κτίριο μπορεί να χρησιμοποιείται για διαφορετικούς σκοπούς, χωρίς να εξετάσει τα νόμιμα μέσα που διαθέτει;
Η εξωδικαστική επίλυση είναι ασφαλώς προτιμητέα όταν μπορεί να εξασφαλίσει ουσιαστικό αποτέλεσμα.
Αλλά η άρνηση της δικαστικής οδού δεν είναι από μόνη της λύση.
Και η διαπραγμάτευση χωρίς σαφές σχέδιο για την περίπτωση αποτυχίας της μπορεί να καταλήξει σε ατέρμονη αναμονή.
Η μεγάλη ανακάλυψη: Ο Δήμος δεν πρέπει να αντιδικεί με το Νοσοκομείο!
Ένα ακόμη επιχείρημα είναι ότι ο Δήμος δεν πρέπει να έρθει σε δικαστική αντιπαράθεση με το Νοσοκομείο Κεφαλονιάς.
Ακούγεται εξαιρετικά συμφιλιωτικό.
Ποιος θέλει, άλλωστε, δύο δημόσιους φορείς να βρίσκονται στα δικαστήρια;
Αλλά ας μην μπερδεύουμε την επιθυμία για συνεργασία με την υποχρέωση προστασίας των δικαιωμάτων ενός δημόσιου φορέα.
Εάν υπάρχει πραγματική νομική διαφορά, η προσφυγή στη Δικαιοσύνη δεν σημαίνει ότι ο Δήμος στρέφεται εναντίον του δημόσιου συστήματος υγείας.
Σημαίνει ότι ζητά να κριθεί μια διαφορά από το αρμόδιο δικαιοδοτικό όργανο.
Η δικαστική διεκδίκηση μπορεί να αποδειχθεί σωστή ή λανθασμένη.
Μπορεί να είναι ισχυρή ή αδύναμη.
Αλλά δεν γίνεται να παρουσιάζεται σχεδόν ως θεσμικό ατόπημα μόνο και μόνο επειδή ο αντίδικος θα είναι το νοσοκομείο.
Διαφορετικά, δημιουργείται ένα παράδοξο:
Ο Δήμος θα μπορεί να διεκδικεί δικαιώματα απέναντι σε ιδιώτες, αλλά θα πρέπει να διστάζει όταν απέναντί του βρίσκεται άλλος δημόσιος φορέας.
Από πού προκύπτει μια τέτοια αρχή;
Η επίκληση των ΑμεΑ και η ουσία που κινδυνεύει να χαθεί
Ο κ. Λυκούδης δηλώνει ότι τα άτομα με αναπηρία δεν πρέπει να γίνονται αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης.
Απολύτως σωστό.
Μόνο που αυτή η αρχή ισχύει για όλους.
Και για τη δημοτική αρχή.
Και για την αντιπολίτευση.
Και για οποιονδήποτε χρησιμοποιεί την υπόθεση του ΚΕΚΑΜΕΑ για να ενισχύσει τη δική του πολιτική επιχειρηματολογία.
Το ουσιαστικό ερώτημα δεν είναι ποιος θα εμφανιστεί περισσότερο ευαίσθητος απέναντι στα άτομα με αναπηρία.
Είναι ποιος διαθέτει εφαρμόσιμο σχέδιο για να εξασφαλιστούν οι υπηρεσίες που χρειάζονται.
Πόσοι χώροι του ΚΕΚΑΜΕΑ εξυπηρετούν σήμερα τον αρχικό σκοπό;
Ποιες υπηρεσίες παρέχονται;
Ποιες έχουν περιοριστεί;
Τι προσωπικό υπάρχει;
Ποιες είναι οι ανάγκες των οικογενειών;
Πώς θα εξασφαλιστεί ότι οι εγκαταστάσεις θα αξιοποιούνται με τρόπο που ανταποκρίνεται στον σκοπό της δωρεάς;
Αυτά είναι τα ερωτήματα που πρέπει να κυριαρχούν.
Όχι μόνο οι νομικές δυσκολίες που ενδέχεται να αντιμετωπίσει ο Δήμος.
Και ξαφνικά εμφανίζονται ο γερανός, τα έπιπλα και οι υποψίες
Στη συνέντευξη τίθενται επίσης ερωτήματα για τη μεταφορά του γερανού της πισίνας στο κολυμβητήριο και για την τύχη εξοπλισμού του ΚΕΚΑΜΕΑ.
Πρόκειται για θέματα που χρειάζονται επίσημες απαντήσεις.
Εφόσον υπάρχει δημόσιος εξοπλισμός, πρέπει να είναι σαφές ποιος τον διαχειρίζεται, πού βρίσκεται και με ποια απόφαση μεταφέρθηκε.
Ωστόσο, υπάρχει διαφορά ανάμεσα στην υποβολή ενός ερωτήματος και στη δημιουργία εντυπώσεων ότι κάτι επιλήψιμο έχει συμβεί.
Η φράση ότι «υπάρχουν άνθρωποι που λένε» πως δεν υπάρχει τίποτα μέσα στο κτίριο δεν αποτελεί τεκμηρίωση.
Χρειάζονται καταγραφές, αποφάσεις, πρωτόκολλα παράδοσης και παραλαβής.
Διαφορετικά, η συζήτηση μεταφέρεται από τα πραγματικά δεδομένα στις φήμες.
Και οι φήμες δεν αποτελούν σοβαρή βάση για την αξιολόγηση της διαχείρισης μιας κοινωνικής δομής.
Επτά χρόνια γιατί δεν έγινε τίποτα; Και τώρα γιατί γίνεται κάτι;
Ο επικεφαλής της «Ισχυρής Κεφαλονιάς» διερωτάται γιατί η δημοτική αρχή επαναφέρει το ζήτημα ύστερα από επτά χρόνια.
Το ερώτημα είναι θεμιτό.
Αλλά έχει και μια ενδιαφέρουσα αντίστροφη ανάγνωση.
Εάν η υπόθεση έπρεπε να αντιμετωπιστεί νωρίτερα, αυτό σημαίνει ότι σήμερα πρέπει να εγκαταλειφθεί;
Εάν υπήρξε καθυστέρηση, η καθυστέρηση αποτελεί επιχείρημα για να μην υπάρξει πλέον καμία ενέργεια;
Δεν μπορεί μια δημοτική αρχή να επικρίνεται επειδή άργησε να ασχοληθεί με ένα ζήτημα και ταυτόχρονα να επικρίνεται επειδή αποφάσισε τελικά να το αντιμετωπίσει, χωρίς να αξιολογείται η ουσία της απόφασής της.
Βεβαίως, το ότι μια ενέργεια γίνεται έπειτα από χρόνια δεν σημαίνει αυτομάτως ότι είναι ορθή.
Αλλά ούτε και η καθυστέρηση αποδεικνύει ότι είναι λανθασμένη.
Η κριτική οφείλει να απαντά στο περιεχόμενο της απόφασης, όχι να περιορίζεται στις υποψίες για το πολιτικό της χρονοδιάγραμμα.
Η αντιπολίτευση δεν μπορεί να περιορίζεται στο «μην το κάνετε»
Η ουσία της υπόθεσης είναι απλή.
Ο Γιάννης Λυκούδης έχει κάθε δικαίωμα να διαφωνεί με τη δημοτική αρχή.
Έχει επίσης το δικαίωμα, ως δικηγόρος, να επισημαίνει νομικές αδυναμίες που θεωρεί ότι υπάρχουν στην απόφαση.
Αυτό όμως δεν απαλλάσσει την πολιτική του πρόταση από την ανάγκη συγκεκριμένων απαντήσεων.
Εάν δεν πρέπει να επιδιωχθεί ανάκληση της δωρεάς, ποιο είναι το ακριβές εναλλακτικό σχέδιο;
Ποιος θα αναλάβει την πρωτοβουλία;
Ποιες δεσμεύσεις θα ζητηθούν από το νοσοκομείο;
Ποιο χρονοδιάγραμμα θα τεθεί;
Και τι θα συμβεί εάν δεν υπάρξει συμφωνία;
Η επίκληση της συνεννόησης είναι μια κατεύθυνση, όχι ολοκληρωμένη λύση.
Η αντιπολίτευση δεν αρκεί να αποδεικνύει πόσο δύσκολη είναι η επιλογή της δημοτικής αρχής. Οφείλει να αποδεικνύει και πόσο αποτελεσματική είναι η δική της.
Το ΚΕΚΑΜΕΑ δεν χρειάζεται άλλες πολιτικές παραστάσεις
Η υπόθεση του ΚΕΚΑΜΕΑ είναι πολύ σοβαρή για να περιορίζεται σε αντιπαραθέσεις εντυπώσεων.
Αφορά δημόσια περιουσία, δεσμεύσεις που συνδέονται με δωρεά και, πάνω απ’ όλα, την εξυπηρέτηση ατόμων με αναπηρία.
Η δημοτική αρχή οφείλει να παρουσιάσει τα νομικά στοιχεία που στηρίζουν την απόφασή της και να εξηγήσει ποιο αποτέλεσμα επιδιώκει.
Αντίστοιχα, ο Γιάννης Λυκούδης οφείλει να εξηγήσει πώς η λύση που προτείνει θα εξασφαλίσει στην πράξη την αποκατάσταση των χρήσεων του ΚΕΚΑΜΕΑ.
Διότι υπάρχει μια αντίφαση που δεν μπορεί να παρακαμφθεί:
Δεν γίνεται να αναγνωρίζεις ότι μια κοινωνική δομή χρησιμοποιείται και για διαφορετικούς σκοπούς από εκείνους για τους οποίους δημιουργήθηκε και την ίδια στιγμή να αντιμετωπίζεις με τόσο απόλυτο τρόπο τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων του Δήμου.
Μπορεί η συγκεκριμένη δικαστική επιλογή να αποδειχθεί λανθασμένη. Αυτό θα κριθεί από τα πραγματικά νομικά δεδομένα.
Αλλά το να προεξοφλείται η αποτυχία της και να προβάλλεται ως μοναδική διέξοδος μια αόριστη συνεννόηση δεν αποτελεί επαρκή απάντηση.
Και, τελικά, το ερώτημα παραμένει:
Αν ο Δήμος δεν πρέπει να διεκδικήσει, το Νοσοκομείο δεν υποχρεωθεί να αλλάξει τις χρήσεις και η συνεννόηση δεν αποδώσει, ποιος ακριβώς θα αναλάβει να εξασφαλίσει ότι το ΚΕΚΑΜΕΑ θα υπηρετεί τον σκοπό για τον οποίο δημιουργήθηκε;
Αυτό είναι το ερώτημα στο οποίο χρειάζεται απάντηση.
Όχι άλλη μια πολιτική αντιπαράθεση για το ποιος έχει περισσότερο δίκιο.
