Άδωνις Γεωργιάδης: «Και α και ου» στα κομματικά γραφεία – Τα νοσοκομεία όμως δεν λειτουργούν με συνθήματα

Άδωνις Γεωργιάδης: «Και α και ου» για τη ΔΑΠ, αλλά για την Υγεία χρειάζονται απαντήσεις, όχι συνθήματα!

Ο υπουργός Υγείας υπερασπίζεται το βίντεο με τους νεολαίους της ΟΝΝΕΔ, απαντά με ειρωνεία στις επικρίσεις και ανοίγει νέα μέτωπα με τον Λάκη Λαζόπουλο και τον Αλέξη Τσίπρα. Το ζήτημα, όμως, δεν είναι αν ένας υπουργός δικαιούται να τραγουδά κομματικά συνθήματα. Είναι αν ο δημόσιος διάλογος για την Υγεία μπορεί να ξεπεράσει τον διαρκή επικοινωνιακό θόρυβο.

Από τα εγκαίνια νοσοκομείων στο «και α και ου»

Ο Άδωνις Γεωργιάδης βρέθηκε στα Ιωάννινα για μια περιοδεία με αντικείμενο τις δημόσιες δομές Υγείας. Επισκέφθηκε νοσοκομεία, συμμετείχε σε εγκαίνια και είχε συναντήσεις με εκπροσώπους της τοπικής κοινωνίας.

Ωστόσο, το στιγμιότυπο που συγκέντρωσε ιδιαίτερη δημοσιότητα ήταν εκείνο από τα γραφεία της Νέας Δημοκρατίας, όπου ο υπουργός συμμετείχε με ενθουσιασμό στο γνωστό σύνθημα της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ.

Το βίντεο αναρτήθηκε από τον ίδιο και προκάλεσε αντιδράσεις, με αποτέλεσμα ο υπουργός να επανέλθει δημόσια για να υπερασπιστεί τη συμμετοχή του.

Στη συνέντευξή του στον ΣΚΑΪ, την Πέμπτη 22 Οκτωβρίου, ο Άδωνις Γεωργιάδης απάντησε ειρωνικά στις επικρίσεις, λέγοντας:

«Ναι, έκανα έγκλημα, για το οποίο ζητώ γονυπετής συγγνώμη».

Ασφαλώς και δεν διέπραξε κάποιο έγκλημα επειδή φώναξε ένα κομματικό σύνθημα.

Ασφαλώς και ένας υπουργός έχει δικαίωμα να επισκέπτεται τα γραφεία του κόμματός του και να συναντά τη νεολαία του.

Αλλά το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αυτό.

Είναι γιατί η δημόσια συζήτηση γύρω από τον υπουργό Υγείας καταλήγει τόσο συχνά να περιστρέφεται γύρω από προσωπικές αντιπαραθέσεις, διαδικτυακά βίντεο και κομματικές συγκρούσεις.

Και κυρίως, τι απομένει από τη συζήτηση για το Εθνικό Σύστημα Υγείας.

Η ειρωνεία δεν απαντά στην ουσία της κριτικής

Ο υπουργός παρουσίασε τις αντιδράσεις περίπου ως υπερβολική ενόχληση απέναντι σε μια αθώα στιγμή κομματικού ενθουσιασμού.

Υπάρχει πράγματι υπερβολή όταν ένα σύνθημα αντιμετωπίζεται σαν μείζον θεσμικό αδίκημα.

Αλλά υπάρχει και μια διαφορετική, απολύτως θεμιτή κριτική.

Ένας υπουργός δεν είναι μόνο κομματικό στέλεχος.

Εκπροσωπεί έναν δημόσιο θεσμό και έχει ευθύνη απέναντι σε όλους τους πολίτες, ανεξάρτητα από τις πολιτικές τους προτιμήσεις.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης μπορεί να υπερασπίζεται τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ και να θυμάται με νοσταλγία τα νεανικά του χρόνια.

Όταν όμως εμφανίζεται με την ιδιότητα του υπουργού Υγείας, το βασικό κριτήριο αξιολόγησής του δεν είναι ο κομματικός ενθουσιασμός.

Είναι η λειτουργία των νοσοκομείων, η στελέχωση των υπηρεσιών, οι χρόνοι αναμονής, η πρόσβαση των ασθενών στη φροντίδα και οι συνθήκες εργασίας του υγειονομικού προσωπικού.

Η ειρωνική απάντηση για τη «γονυπετή συγγνώμη» μπορεί να λειτουργεί επικοινωνιακά.

Δεν απαντά όμως σε κανένα από αυτά τα ζητήματα.

Ο υπουργός των εγκαινίων και η καθημερινότητα των ασθενών

Ο Άδωνις Γεωργιάδης υποστηρίζει ότι η περιοδεία του στα Ιωάννινα περιλάμβανε σημαντικές παρεμβάσεις στον χώρο της Υγείας.

Αυτές οι παρεμβάσεις αξίζει να αξιολογηθούν με συγκεκριμένα στοιχεία.

Κάθε νέα μονάδα, κάθε ανακαίνιση και κάθε αναβάθμιση νοσοκομειακής υποδομής μπορεί να συμβάλει στη βελτίωση των υπηρεσιών.

Όμως τα εγκαίνια δεν αποτελούν από μόνα τους απόδειξη ότι ένα νοσοκομείο λειτουργεί αποτελεσματικά.

Μια σύγχρονη εγκατάσταση χρειάζεται προσωπικό, εξοπλισμό, συντήρηση και δυνατότητα συνεχούς εξυπηρέτησης των ασθενών.

Ένα νέο κτίριο δεν αρκεί αν δεν υπάρχουν οι αναγκαίοι γιατροί και νοσηλευτές.

Μια φωτογραφία από μια ανακαινισμένη κλινική δεν αποτυπώνει υποχρεωτικά ολόκληρη την εικόνα της περίθαλψης.

Αυτό δεν μειώνει την αξία των έργων.

Υπενθυμίζει ότι η πραγματική τους επιτυχία κρίνεται στην καθημερινή λειτουργία τους.

Ο υπουργός έχει κάθε δικαίωμα να παρουσιάζει το έργο του.

Οι πολίτες έχουν το ίδιο δικαίωμα να ζητούν μετρήσιμα αποτελέσματα.

Η αντιπαράθεση με τον Λάκη Λαζόπουλο

Ο Άδωνις Γεωργιάδης απάντησε και στον Λάκη Λαζόπουλο, ο οποίος είχε ασκήσει κριτική στον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζονται οι επισκέψεις του υπουργού στα νοσοκομεία.

Ο υπουργός χαρακτήρισε ανακριβή την εντύπωση ότι αποφεύγει να δείχνει συνομιλίες με ασθενείς και υποστήριξε ότι δημοσιοποιεί τέτοιες συναντήσεις όταν υπάρχει η απαραίτητη συγκατάθεση.

Η επισήμανση για την προστασία των προσωπικών δεδομένων είναι ουσιαστική.

Οι ασθενείς δεν αποτελούν υποχρεωτικά πρόσωπα μιας κυβερνητικής επικοινωνιακής καμπάνιας.

Η εικόνα τους και οι πληροφορίες για την υγεία τους απαιτούν ιδιαίτερη προστασία.

Ωστόσο, ούτε η παρουσία ασθενών σε ένα βίντεο ούτε η απουσία τους αρκεί για να αποδείξει την ποιότητα ενός νοσοκομείου.

Η αξιολόγηση της δημόσιας Υγείας χρειάζεται περισσότερα από επιλεγμένα στιγμιότυπα.

Χρειάζεται αξιόπιστα δεδομένα, ελέγχους, δείκτες απόδοσης και συστηματική αποτύπωση της εμπειρίας των ασθενών.

Αυτή θα ήταν μια ουσιαστικότερη απάντηση στη δημόσια κριτική.

Από τη ΔΑΠ στον Τσίπρα και στις μολότοφ

Στη συνέντευξή του, ο υπουργός συνέδεσε την κριτική που δέχθηκε με τον Αλέξη Τσίπρα και τις πολιτικές αντιπαραθέσεις του παρελθόντος.

Η αναφορά του στις μολότοφ μεταφέρει τη συζήτηση σε ένα εντελώς διαφορετικό πεδίο.

Η καταδίκη της πολιτικής βίας είναι αυτονόητη.

Δεν προκύπτει όμως ότι όποιος σχολιάζει αρνητικά ένα κομματικό βίντεο υποστηρίζει τη βία ή τις καταστροφές.

Η εξίσωση διαφορετικών πολιτικών συμπεριφορών δεν βοηθά στην κατανόηση του συγκεκριμένου περιστατικού.

Ούτε απαντά στο ερώτημα για το πώς πρέπει να παρουσιάζεται δημόσια ένας υπουργός.

Η πολιτική αντιπαράθεση ασφαλώς περιλαμβάνει και συμβολισμούς και έντονες εκφράσεις.

Όταν όμως κάθε κριτική οδηγεί σε μια νέα σύγκρουση με την αντιπολίτευση, το αρχικό ζήτημα συχνά χάνεται.

Η παραδοχή για το τουρκολιβυκό μνημόνιο

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η τοποθέτηση του υπουργού για το τουρκολιβυκό μνημόνιο.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης αναγνώρισε ότι η προσέγγιση της Τουρκίας με την ανατολική Λιβύη δεν αποτελεί θετική εξέλιξη για την Ελλάδα.

Ταυτόχρονα, υποστήριξε ότι η νομική θέση της χώρας δεν έχει μεταβληθεί.

Οι δύο διαπιστώσεις δεν είναι αντιφατικές.

Μια εξέλιξη μπορεί να είναι δυσμενής σε διπλωματικό επίπεδο χωρίς να μεταβάλλει αυτομάτως τα κυριαρχικά δικαιώματα μιας χώρας.

Αυτή ακριβώς η διάκριση είναι απαραίτητη για μια σοβαρή συζήτηση.

Το ζήτημα δεν εξαντλείται στη νομική αμφισβήτηση του μνημονίου.

Αφορά και τις πολιτικές επιπτώσεις της μεταστροφής της ανατολικής Λιβύης.

Η κυβέρνηση καλείται να εξηγήσει πώς αντιμετωπίζει αυτή τη μεταβολή, ποιες συμμαχίες ενεργοποιεί και πώς προστατεύει στην πράξη τα ελληνικά συμφέροντα.

Η επίκληση της εμπιστοσύνης προς τους κυβερνητικούς χειρισμούς δεν υποκαθιστά την ανάγκη ενημέρωσης και λογοδοσίας.

Η συγγνώμη Λαζαρίδη και το ζήτημα της πολιτικής συμπεριφοράς

Ο υπουργός Υγείας σχολίασε επίσης τη φραστική αντιπαράθεση του Μακάριου Λαζαρίδη με τη Νάντια Γιαννακοπούλου.

Χαιρέτισε τη συγγνώμη του βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας, υποστηρίζοντας παράλληλα ότι το περιστατικό δεν είχε τη βαρύτητα που του αποδόθηκε.

Η δημόσια συγγνώμη αποτελεί ασφαλώς σημαντική ενέργεια όταν αναγνωρίζεται μια προβληματική συμπεριφορά.

Δεν αποκλείει όμως τη συζήτηση για όσα προηγήθηκαν.

Η πολιτική αντιπαράθεση μπορεί να είναι έντονη χωρίς να μετατρέπεται σε προσωπική επίθεση.

Και η αξιολόγηση ενός τηλεοπτικού επεισοδίου χρειάζεται να βασίζεται στο ακριβές περιεχόμενο των εκφράσεων που χρησιμοποιήθηκαν, όχι αποκλειστικά στην πολιτική ταυτότητα των εμπλεκομένων.

Το ερώτημα πίσω από τον επικοινωνιακό θόρυβο

Ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν είναι υποχρεωμένος να εγκαταλείψει την κομματική του ταυτότητα επειδή είναι υπουργός.

Ούτε χρειάζεται να απολογείται επειδή συμμετείχε σε μια εκδήλωση της ΟΝΝΕΔ.

Όμως η δημόσια εικόνα ενός υπουργού δεν κρίνεται μόνο από το αν μια συγκεκριμένη συμπεριφορά είναι επιτρεπτή.

Κρίνεται και από το αν συμβάλλει σε μια ουσιαστική δημόσια συζήτηση για το έργο του.

Ο υπουργός Υγείας έχει ένα χαρτοφυλάκιο που επηρεάζει άμεσα την καθημερινότητα εκατομμυρίων πολιτών.

Η δημόσια αξιολόγησή του δεν μπορεί να εξαντλείται ούτε σε ένα βίντεο με κομματικά συνθήματα ούτε σε μια αντιπαράθεση με έναν καλλιτέχνη.

Χρειάζεται να περιλαμβάνει τα πραγματικά αποτελέσματα της πολιτικής του.

Το «και α και ου» μπορεί να εκφράζει τον ενθουσιασμό μιας κομματικής νεολαίας. Δεν αποτελεί όμως απάντηση στα προβλήματα της δημόσιας Υγείας.

Και αυτό είναι το ουσιαστικό κριτήριο με το οποίο αξίζει να αξιολογείται κάθε υπουργός: όχι πόσο δυνατά φωνάζει ένα σύνθημα, αλλά τι αλλάζει στην πράξη στον τομέα της ευθύνης του.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ