Δημοτικό Ιατρείο στον Πόρο: Ποιος θα βρει τον γιατρό και ποιος θα πληρώνει τον λογαριασμό;
Ανοιχτή επιστολή δημότη του Δήμου Αργοστολίου
Παρακολουθώ με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τη συζήτηση που έχει αναπτυχθεί το τελευταίο διάστημα για την υγειονομική κάλυψη του Πόρου και της ευρύτερης περιοχής των Πρόννων.
Επιστολές, ανακοινώσεις, δημόσιες παρεμβάσεις, ερωτήματα προς τη δημοτική αρχή και προτάσεις για τη δημιουργία Δημοτικού Ιατρείου διαδέχονται το ένα το άλλο.
Και όλα αυτά για ένα πραγματικό και σοβαρό πρόβλημα: την ανάγκη των κατοίκων να έχουν πρόσβαση σε γιατρό.
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η περιοχή χρειάζεται καλύτερη υγειονομική κάλυψη. Ούτε μπορεί κανείς να αμφισβητήσει την αγωνία των κατοίκων, ιδιαίτερα των ηλικιωμένων και όσων αντιμετωπίζουν χρόνια προβλήματα υγείας.
Ωστόσο, μέσα σε όλη αυτή τη δημόσια αντιπαράθεση, θεωρώ ότι λείπει κάτι εξαιρετικά σημαντικό.
Η απάντηση στο πώς ακριβώς θα υλοποιηθούν όσα προτείνονται.
Γιατί άλλο πράγμα είναι να διαπιστώνουμε ένα πρόβλημα, άλλο να προτείνουμε μια λύση και εντελώς διαφορετικό να αποδεικνύουμε ότι αυτή η λύση μπορεί πράγματι να εφαρμοστεί.
Το πρώτο ερώτημα: Πού θα βρεθεί ο γιατρός;
Ας ξεκινήσουμε από την πραγματικότητα που αντιμετωπίζει σήμερα η Κεφαλονιά.
Το Γενικό Νοσοκομείο του νησιού δυσκολεύεται εδώ και χρόνια να καλύψει τις κενές θέσεις ιατρικού προσωπικού.
Σύμφωνα με στοιχεία που έχουν δημοσιοποιηθεί από το Σωματείο Εργαζομένων του Νοσοκομείου, το 2024 προκηρύχθηκαν επτά θέσεις γιατρών και καλύφθηκαν μόλις δύο.
Το 2025, από τρεις θέσεις καλύφθηκε μόνο μία.
Το 2026, σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία, για επτά προκηρυγμένες θέσεις εκδηλώθηκε ενδιαφέρον μόνο για δύο.
Αυτή είναι η πραγματικότητα που δεν μπορούμε να αγνοούμε.
Μιλάμε για το μεγαλύτερο νοσοκομείο της Κεφαλονιάς, με οργανωμένες κλινικές, θεσμοθετημένες θέσεις και τη δυνατότητα απασχόλησης στο Εθνικό Σύστημα Υγείας.
Κι όμως, η προσέλκυση γιατρών παραμένει εξαιρετικά δύσκολη.
Επομένως, το ερώτημα είναι απολύτως εύλογο: Αν δεν βρίσκονται γιατροί για να καλύψουν τις θέσεις του Νοσοκομείου, πώς ακριβώς θα βρεθεί γιατρός για ένα νέο Δημοτικό Ιατρείο στον Πόρο;
Δεν λέω ότι είναι αδύνατον.
Λέω ότι όποιος προτείνει τη δημιουργία μιας νέας υγειονομικής δομής οφείλει να εξηγήσει με ποιον τρόπο θα αντιμετωπίσει αυτή τη δυσκολία.
Υπάρχει ενδιαφερόμενος γιατρός;
Έχει γίνει διερεύνηση της αγοράς εργασίας;
Έχουν εξεταστεί οι αποδοχές και οι συνθήκες απασχόλησης που θα μπορούσαν να προσελκύσουν κάποιον;
Ή θεωρούμε ότι αρκεί μια απόφαση Δημοτικού Συμβουλίου για να εμφανιστεί ένας γιατρός στον Πόρο;
Άλλο η ίδρυση και άλλο η λειτουργία ενός ιατρείου
Η πρόταση για τη δημιουργία Δημοτικού Ιατρείου δεν είναι από μόνη της παράλογη.
Υπάρχουν θεσμικές δυνατότητες για την ανάπτυξη δημοτικών υπηρεσιών πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις.
Αλλά η δυνατότητα ίδρυσης δεν συνεπάγεται αυτομάτως και δυνατότητα λειτουργίας.
Ένα Δημοτικό Ιατρείο χρειάζεται κατάλληλο χώρο, εξοπλισμό, άδειες ή άλλες προβλεπόμενες εγκρίσεις, προσωπικό, αναλώσιμα, συντήρηση και συνεχή οικονομική υποστήριξη.
Πάνω απ’ όλα, χρειάζεται γιατρό.
Και εδώ προκύπτουν νέα ερωτήματα.
Θα λειτουργεί καθημερινά;
Θα διαθέτει γιατρό πλήρους απασχόλησης;
Θα υπάρχει νοσηλευτής;
Θα παρέχει αποκλειστικά προγραμματισμένες επισκέψεις ή προβλέπεται κάτι περισσότερο;
Ποιος θα καλύπτει τις άδειες και τις απουσίες του προσωπικού;
Ποιος θα αναλαμβάνει τα περιστατικά που απαιτούν νοσοκομειακή αντιμετώπιση;
Ένα Δημοτικό Ιατρείο δεν είναι απλώς μια αίθουσα, με ένα γραφείο, ένα εξεταστικό κρεβάτι και μια πινακίδα στην είσοδο.
Είναι μια υπηρεσία που πρέπει να λειτουργεί με συνέχεια, ασφάλεια και συγκεκριμένες προδιαγραφές.
Διαφορετικά, υπάρχει κίνδυνος να δημιουργήσουμε μια νέα δομή στα χαρτιά, χωρίς να εξασφαλίσουμε ουσιαστική υγειονομική κάλυψη.
Το δεύτερο μεγάλο ερώτημα: Πόσο θα κοστίζει;
Εδώ φτάνουμε σε ένα ζήτημα που, κατά τη γνώμη μου, δεν έχει συζητηθεί όσο θα έπρεπε.
Ποιο θα είναι το πραγματικό οικονομικό κόστος δημιουργίας και λειτουργίας ενός Δημοτικού Ιατρείου;
Γιατί ο Δήμος δεν αρκεί να εξασφαλίσει έναν χώρο.
Εφόσον επιλεγεί μοντέλο δημοτικής χρηματοδότησης του προσωπικού, θα πρέπει να καλύπτονται οι αποδοχές του γιατρού, οι εργοδοτικές επιβαρύνσεις, ενδεχομένως η μισθοδοσία νοσηλευτή, καθώς και όλες οι λειτουργικές δαπάνες.
Ας εξετάσουμε ένα ενδεικτικό οικονομικό σενάριο.
Για έναν γιατρό πλήρους απασχόλησης, το συνολικό ετήσιο κόστος θα μπορούσε, ανάλογα με τη νόμιμη μορφή απασχόλησης και τις αποδοχές, να κυμαίνεται περίπου από 55.000 έως 75.000 ευρώ.
Για έναν νοσηλευτή, το αντίστοιχο κόστος θα μπορούσε να κυμαίνεται από 28.000 έως 40.000 ευρώ.
Προσθέστε ρεύμα, καθαριότητα, ιατρικά αναλώσιμα, συντήρηση, διοικητική υποστήριξη και λοιπές λειτουργικές ανάγκες.
Με αυτές τις ενδεικτικές παραδοχές, το συνολικό ετήσιο κόστος ενός Δημοτικού Ιατρείου θα μπορούσε να διαμορφωθεί περίπου από 103.000 έως 160.000 ευρώ.
Και σε αυτά τα ποσά δεν περιλαμβάνεται απαραίτητα η αρχική δαπάνη διαμόρφωσης του χώρου και αγοράς εξοπλισμού.
Οι αριθμοί αυτοί δεν αποτελούν επίσημη κοστολόγηση της πρότασης. Είναι μια υποθετική εκτίμηση που δείχνει την τάξη μεγέθους της οικονομικής υποχρέωσης, εφόσον ο Δήμος αναλάβει πλήρως τη στελέχωση και λειτουργία της δομής.
Και αν δημιουργηθούν δύο Δημοτικά Ιατρεία;
Η αρχική πρόταση που έχει παρουσιαστεί δημόσια από τον Γιάννη Λυκούδη αφορούσε τη δημιουργία δύο Δημοτικών Ιατρείων: ενός στην ευρύτερη περιοχή του Αργοστολίου και ενός στον Ελειό–Πρόννους.
Επομένως, η οικονομική συζήτηση δεν αφορά απαραίτητα μία μόνο δομή.
Εάν δημιουργηθούν δύο ιατρεία με αντίστοιχο προσωπικό και πλήρη δημοτική χρηματοδότηση, το ενδεικτικό συνολικό ετήσιο κόστος θα μπορούσε να φτάσει από 206.000 έως 320.000 ευρώ.
Μιλάμε για δαπάνες που θα επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο.
Όχι για ένα ποσό που θα καταβληθεί μία φορά.
Και φυσικά, πριν από την έναρξη λειτουργίας, θα απαιτηθούν επιπλέον χρήματα για την προετοιμασία των εγκαταστάσεων.
Εδώ, λοιπόν, περιμένω συγκεκριμένες απαντήσεις.
Έχει συνταχθεί οικονομοτεχνική μελέτη;
Έχει προσδιοριστεί το πραγματικό κόστος ανά ιατρείο;
Υπάρχει συγκεκριμένη πρόταση χρηματοδότησης από τον δημοτικό προϋπολογισμό;
Έχει εξεταστεί αν η δαπάνη μπορεί να καλύπτεται σταθερά τα επόμενα χρόνια;
Και, κυρίως, έχει παρουσιαστεί με ποια νόμιμη διαδικασία θα προσληφθούν ή θα απασχοληθούν οι γιατροί;
Δεν αρκεί να υποστηρίζουμε ότι ένας Δήμος μπορεί να διαθέσει χρήματα.
Πρέπει να γνωρίζουμε πόσα χρήματα χρειάζονται, από πού θα προέλθουν και ποια υπηρεσία θα εξασφαλίσουν για τους κατοίκους.
Υπάρχουν και οικονομικότερες επιλογές;
Ασφαλώς πρέπει να εξεταστούν.
Για παράδειγμα, διαφορετικό οικονομικό βάρος θα είχε μια συνεργασία του Δήμου με την 6η Υγειονομική Περιφέρεια, εφόσον το ιατρικό προσωπικό διατίθεται από το δημόσιο σύστημα υγείας και ο Δήμος συνεισφέρει με χώρο, εξοπλισμό ή άλλες νόμιμες παροχές.
Σε αυτή την περίπτωση, το κόστος για τον Δήμο θα μπορούσε να είναι αισθητά χαμηλότερο.
Όμως και πάλι θα έπρεπε να εξασφαλιστεί η διαθεσιμότητα γιατρού.
Διαφορετική επιλογή θα ήταν η εξέταση οικονομικών κινήτρων στέγασης και σίτισης για ιατρικό προσωπικό, σύμφωνα με τις προϋποθέσεις της νομοθεσίας.
Επίσης, θα μπορούσε να διερευνηθεί η χρηματοδότηση της υπηρεσιακής μετακίνησης γιατρών προς απομακρυσμένες περιοχές, όπου υπάρχει σχετική νόμιμη δυνατότητα.
Αυτές οι λύσεις δεν υποκαθιστούν την ανάγκη στελέχωσης των δημόσιων δομών υγείας.
Θα μπορούσαν όμως να αποτελέσουν μέρος μιας πιο άμεσα εφαρμόσιμης προσπάθειας, εφόσον υπάρξει συνεργασία των αρμόδιων φορέων.
Το σημαντικό είναι να συγκριθούν τα πραγματικά κόστη και οι δυνατότητες κάθε επιλογής.
Η υγεία δεν μπορεί να γίνει διαγωνισμός υποσχέσεων
Δεν αμφισβητώ την πρόθεση όσων ζητούν καλύτερη υγειονομική κάλυψη για τους Πρόννους.
Ούτε θεωρώ ότι η δημοτική αρχή πρέπει να μείνει αδρανής επειδή η βασική ευθύνη στελέχωσης των δημόσιων δομών ανήκει στην Πολιτεία.
Ο Δήμος μπορεί και πρέπει να εξετάζει κάθε νόμιμη δυνατότητα συνδρομής.
Ωστόσο, όταν η αντιπολίτευση προτείνει τη δημιουργία νέων ιατρείων, οφείλει να παρουσιάζει και τις πρακτικές προϋποθέσεις εφαρμογής.
Διαφορετικά, ο δημόσιος διάλογος κινδυνεύει να περιοριστεί σε εύηχες εξαγγελίες, χωρίς οι πολίτες να γνωρίζουν αν αυτές μπορούν να πραγματοποιηθούν.
Και αυτό δεν βοηθά ούτε την περιοχή ούτε τους κατοίκους της.
Η σοβαρότητα μιας πρότασης δεν κρίνεται μόνο από το πόσο αναγκαία ακούγεται, αλλά και από το αν συνοδεύεται από τεκμηριωμένο σχέδιο εφαρμογής.
Τι θα ήθελα να ακούσω από τη δημοτική αρχή και την αντιπολίτευση
Ως δημότης, θα ήθελα να υπάρξει μια οργανωμένη συζήτηση με τη συμμετοχή του Δήμου Αργοστολίου, της 6ης ΥΠΕ, της διοίκησης του Νοσοκομείου, της Περιφέρειας Ιονίων Νήσων και εκπροσώπων των κατοίκων.
Να καταγραφούν οι πραγματικές ανάγκες υγειονομικής κάλυψης του Πόρου και των Πρόννων.
Να εξεταστούν οι διαθέσιμες θέσεις και οι δυνατότητες μετακίνησης ή τοποθέτησης ιατρικού προσωπικού.
Να διερευνηθούν τα νόμιμα οικονομικά κίνητρα.
Να παρουσιαστεί κοστολογημένη πρόταση για τη δημιουργία Δημοτικού Ιατρείου, εφόσον αυτή εξακολουθεί να θεωρείται κατάλληλη λύση.
Να συγκριθεί το κόστος της με εναλλακτικές μορφές υποστήριξης των υφιστάμενων δημόσιων δομών.
Και να υπάρξει συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα, με σαφή κατανομή ευθυνών.
Γιατί ο κάτοικος του Πόρου δεν ενδιαφέρεται πρωτίστως για το ποια δημοτική παράταξη διατύπωσε πρώτη μια πρόταση.
Ενδιαφέρεται να γνωρίζει πότε και πώς θα μπορεί να εξετάζεται από γιατρό.
Το συμπέρασμα
Θέλω να είμαι απολύτως σαφής.
Δεν είμαι αντίθετος στη δημιουργία Δημοτικού Ιατρείου στον Πόρο.
Εάν αποδειχθεί ότι μπορεί να στελεχωθεί, να χρηματοδοτηθεί και να λειτουργήσει με συνέπεια, θα είναι μια θετική εξέλιξη για την περιοχή.
Αυτό που θεωρώ προβληματικό είναι να παρουσιάζεται η ίδρυσή του ως αυτονόητη και εύκολη απάντηση, χωρίς να έχουν προηγουμένως δοθεί σαφείς εξηγήσεις για το προσωπικό και τα χρήματα που απαιτούνται.
Όταν δεν καλύπτονται ούτε οι προκηρυγμένες θέσεις γιατρών στο Νοσοκομείο Κεφαλονιάς, η εξεύρεση γιατρού για μια νέα δομή αποτελεί πραγματική δυσκολία που δεν μπορεί να παρακαμφθεί με μια ανακοίνωση.
Όταν η λειτουργία ενός ιατρείου μπορεί να απαιτεί σημαντική ετήσια χρηματοδότηση, ο οικονομικός σχεδιασμός δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι προϋπόθεση.
Η κριτική προς τη δημοτική αρχή είναι θεμιτή. Οι προτάσεις της αντιπολίτευσης είναι επίσης θεμιτές. Αλλά οι πολίτες δικαιούνται να γνωρίζουν ποιες προτάσεις έχουν μελετηθεί, ποιες έχουν κοστολογηθεί και ποιες μπορούν πραγματικά να υλοποιηθούν.
Γιατί το ζητούμενο δεν είναι να κερδίσει κάποιος τις εντυπώσεις μιας πολιτικής αντιπαράθεσης.
Το ζητούμενο είναι να αποκτήσουν οι κάτοικοι του Πόρου και των Πρόννων την υγειονομική κάλυψη που χρειάζονται.
Και αυτό απαιτεί γιατρούς, χρηματοδότηση, συνεργασία και συγκεκριμένο σχέδιο. Όχι μόνο εξαγγελίες.
Ένας δημότης του Δήμου Αργοστολίου
