Σάββατο πρωί στο Αργοστόλι. Η Πίτσα Κατινέλα κάθεται στην αγαπημένη της καφετέρια στο Λιθόστρωτο, ανακατεύοντας τον καφέ της με την αποφασιστικότητα γυναίκας που έχει ήδη μαλώσει με δύο λογαριασμούς και έναν γείτονα. Ξαφνικά εμφανίζεται η Φρόσω Μπελαβίτα με κατακόκκινο σακάκι, χρυσά σκουλαρίκια, τεράστια γυαλιά και μια τσάντα από την οποία προεξέχει κάτι που μοιάζει με ασημένια περούκα.
ΦΡΟΣΩ: Ωρή Πίτσααα! Εσήκω! Θα πάμε στην Αθήνα!
ΠΙΤΣΑ: Πού θα πάμε, μωρή; Εγώ μέχρι το φούρνο είπα να πάω, κι εφκειό άμα μου μείνει κανένα ψιλό.
ΦΡΟΣΩ: Στην Αθήνα, ωρή! Στα μπουζούκια! Πρώτο τραπέζι πίστα!
ΠΙΤΣΑ: Ωρή, εσύ έχεις να πληρώσεις τον καφέ τση περασμένης Τρίτης και θέλεις πρώτο τραπέζι πίστα; Πρώτα κάτσε πρώτο τραπέζι στο λογιστήριο να δούμε τι χρωστάς!
ΦΡΟΣΩ: Είδα μια φωτογραφία τση Καίτης Φίνου από το 1986 κι εσυγκινήθηκα!
ΠΙΤΣΑ: Αχά! Εδά κατάλαβα. Άμα σε πιάνει η νοσταλγία, κάποιος άλλος πληρώνει τα έξοδα.
Το 1986, η Καίτη Φίνου, ο Πανταζής και τα πιάτα που εφεύγανε σαν περιστέρια
ΦΡΟΣΩ: Άκου, ωρή! Η Καίτη Φίνου εδούλευε το καλοκαίρι του 1986 στο Δελφινάριο. Κι άμα ετελείωνε η παράσταση, επήγαινε στις Τζιτζιφιές, στη «Νέα Αθηναία», όπου τραγουδούσε ο Λευτέρης Πανταζής!
ΠΙΤΣΑ: Δηλαδή, ωρή, εδούλευε στο θέατρο και μετά επήγαινε για διασκέδαση; Εγώ άμα εσφουγγαρίσω το σπίτι, θέλω δύο ώρες στον καναπέ και μια θερμοφόρα.
ΦΡΟΣΩ: Ήτανε ερωτευμένη, μωρή! Είχανε μόλις αρχίσει τη σχέση τους!
ΠΙΤΣΑ: Α, ο έρωτας! Εφκειός σου δίνει ενέργεια χωρίς να χρειάζεται να πληρώσεις τη ΔΕΗ. Τουλάχιστον στην αρχή!
ΦΡΟΣΩ: Καθότανε πρώτο τραπέζι πίστα, ωρή, με τσου φίλους της, τον Steve και την Τέτα, και γλεντούσανε μέχρι το πρωί!
ΠΙΤΣΑ: Ωρή, πρώτο τραπέζι πίστα εσήμαινε τότε πως άμα άπλωνες το χέρι σου, επιάναγες τον τραγουδιστή. Σήμερα άμα απλώσεις το χέρι σου, πιάνεις το POS και σε πιάνει ταχυκαρδία!
ΦΡΟΣΩ: Κι εσπάγανε πιάτα, ωρή! Σωρηδόν!
ΠΙΤΣΑ: Αχ, τα πιάτα! Τότε εσπάγανε πιάτα για να δείξουνε το κέφι τους. Εμείς στο σπίτι άμα εσπάγαμε ένα πιάτο, η μάνα μας εφώναζε τόσο, που την ακούγανε μέχρι τη Σάμη!
ΦΡΟΣΩ: Κι επετούσανε ολόκληρους δίσκους με γαρύφαλλα στην πίστα!
ΠΙΤΣΑ: Ε, βέβαια! Τότε εστέλνανε λουλούδια στον τραγουδιστή. Σήμερα του στέλνουνε καρδούλες στο Instagram. Η διαφορά είναι πως τότε εχρειαζόσουν ανθοπώλη, ενώ σήμερα χρειάζεσαι Wi-Fi!
ΦΡΟΣΩ: Αχ, τι χρόνια, ωρή! Χωρίς φίλτρα, χωρίς κινητά, χωρίς να φωτογραφίζουνε κάθε μπουκιά!
ΠΙΤΣΑ: Και χωρίς να ξέρει όλη η Ελλάδα τι ώρα εβγήκες, τι εφόρεσες και ποιον εκοίταξες. Άμα ήθελες να μάθεις κουτσομπολιό, επήγαινες στο κομμωτήριο. Εσύ βέβαια ήσουνα από τότε το πρακτορείο ειδήσεων!
ΦΡΟΣΩ: Μην είσαι κακιά! Εγώ το 1986 ήμουνα περιζήτητη!
ΠΙΤΣΑ: Ναι, ωρή. Σε εζητούσανε τρεις άνθρωποι: η μοδίστρα για τα βερεσέδια, η κομμώτρια για τις ανταύγειες κι η μάνα σου να γυρίσεις σπίτι!
ΦΡΟΣΩ: Είχα κι εγώ μεγάλους έρωτες!
ΠΙΤΣΑ: Είχες, μωρή. Μόνο που τους μεγάλους έρωτες τους εμέτραγες με τα πανηγύρια. Του Αγίου Γερασίμου άλλος, τση Παναγίας άλλος, του Αγίου Διονυσίου άλλος! Είχες ερωτικό ημερολόγιο εορτολογίου!
Οι καμπάνες της Γλυφάδας και οι κρέπες τα χαράματα
ΦΡΟΣΩ: Και ξέρεις πού επήγανε η Καίτη κι ο Λευτέρης μετά από εκείνη τη βραδιά; Στις καμπάνες, στα Αστέρια της Γλυφάδας! Εμείνανε μαζί!
ΠΙΤΣΑ: Στις καμπάνες; Τις χτυπούσανε κιόλας, ωρή;
ΦΡΟΣΩ: Όχι, μωρή! Έτσι ελέγανε τα μπανγκαλόου!
ΠΙΤΣΑ: Α, γιατί εγώ άμα ακούσω καμπάνες, σκέφτομαι εκκλησία, γάμο ή κηδεία. Εφκειοί εσκέφτονταν πισίνα και έρωτα. Άλλη Αθήνα, άλλη Κεφαλονιά!
ΦΡΟΣΩ: Το πρωί η Καίτη είχε γυρίσματα, μετά επήγαινε στις καμπάνες, μετά στο Δελφινάριο, μετά στον Πανταζή και τα χαράματα τρώγανε κρέπες!
ΠΙΤΣΑ: Ωρή, εφκειή δεν είχε εικοσιτετράωρο. Είχε σαρανταοκτάωρο! Εγώ μόνο που τ’ άκουσα εκουράστηκα και θέλω να ξαπλώσω.
ΦΡΟΣΩ: Αχ, οι κρέπες τα χαράματα! Τι ρομαντικό!
ΠΙΤΣΑ: Εσύ, ωρή, άμα φας κρέπα στις πέντε το πρωί, δεν είναι ρομαντισμός. Είναι επειδή έχεις ήδη φάει στις δύο και επείνασες ξανά!
ΦΡΟΣΩ: Εγώ πάντως θα ήθελα να ζήσω ένα τέτοιο καλοκαίρι!
ΠΙΤΣΑ: Μα το έζησες, ωρή! Το 1986 επήγες τρεις φορές σε πανηγύρι, εχόρεψες μέχρι το πρωί κι επήρες ταξί για το σπίτι επειδή εχάλασε το λουράκι στο σανδάλι σου!
ΦΡΟΣΩ: Εφκειό ήτανε περιπέτεια!
ΠΙΤΣΑ: Περιπέτεια ήτανε για τον ταξιτζή που του ετραγουδούσες σε όλη τη διαδρομή!
Σαράντα χρόνια μετά: ο Ρουβάς, η Λιόλιου και το Έναστρον
Η Φρόσω βγάζει από την τσάντα ένα τεράστιο κόκκινο κραγιόν, μια ασημένια ζώνη με παγιέτες και μια φωτογραφία του Σάκη Ρουβά.
ΠΙΤΣΑ: Ωρή, τι είναι εφκειά; Θα ανοίξεις κατάστημα καλλυντικών ή θα εμφανιστείς στη Eurovision;
ΦΡΟΣΩ: Ο Σάκης Ρουβάς κι η Κατερίνα Λιόλιου εκάμανε πρεμιέρα στο Έναστρον! Παρασκευή 30 Οκτωβρίου! Θα τραγουδάνε κάθε Παρασκευή και Σάββατο!
ΠΙΤΣΑ: Μάλιστα. Κι εσύ τι σχέση έχεις, ωρή, με το πρόγραμμα;
ΦΡΟΣΩ: Θα πάμε να τσου δούμε! Θα κλείσουμε πρώτο τραπέζι πίστα!
ΠΙΤΣΑ: Πρώτο τραπέζι; Ωρή, άμα σου πούνε τιμή, μπορεί να χρειαστεί να πουλήσεις την κόκκινη τσάντα σου μαζί με ό,τι έχει μέσα!
ΦΡΟΣΩ: Έχουνε glam rock αισθητική!
ΠΙΤΣΑ: Εφκειό είναι ασθένεια ή ενδυματολογικός κώδικας;
ΦΡΟΣΩ: Λάμψη, ωρή! Φώτα, παγιέτες, εντυπωσιακά ρούχα, δυνατή μουσική!
ΠΙΤΣΑ: Α, δηλαδή σαν εσένα στον γάμο τση ξαδέλφης σου, που εφόρεσες ασημένια παγιέτα, κόκκινες μπότες και τόση λακ, που άμα άναβε κάποιος αναπτήρα θα ερχότανε η Πυροσβεστική!
ΦΡΟΣΩ: Εγώ έχω στιλ!
ΠΙΤΣΑ: Έχεις, ωρή. Το πρόβλημα είναι πως έχεις όλα τα στιλ μαζί, την ίδια ώρα!
ΦΡΟΣΩ: Η Λιόλιου έχει καινούργιο άλμπουμ, το «2100»!
ΠΙΤΣΑ: Το 2100; Ωρή, εφκειή έφτασε στον επόμενο αιώνα κι εσύ ακόμα αναπολείς τον γαμπρό που εχόρευες μαζί του το 1986!
ΦΡΟΣΩ: Κι ο Σάκης θα κυκλοφορήσει τραγούδι που λέγεται «Κραγιόν»!
ΠΙΤΣΑ: Ε, τότε πρέπει να σε καλέσει στο βίντεο κλιπ! Εσύ έχεις τόσα κραγιόν στην τσάντα, που μπορείς να βάψεις ολόκληρη τη Φιλαρμονική Αργοστολίου!
ΦΡΟΣΩ: Εγώ θα του αφιερώσω ένα!
ΠΙΤΣΑ: Άμα σου ζητήσει ένα, δώσ’ του. Άμα σου ζητήσει όλα, να ξέρει πως χρειάζεται φορτηγό μεταφορικής!
Η Φρόσω σχεδιάζει να γίνει η νέα Καίτη Φίνου
ΦΡΟΣΩ: Άκου τι εσκέφτηκα, ωρή! Θα πάω στο Έναστρον, θα καθίσω πρώτο τραπέζι, θα βάλω την καλύτερή μου τουαλέτα και θα περιμένω να με προσέξει ο Σάκης!
ΠΙΤΣΑ: Ωρή, άμα σηκωθείς όρθια με εφκειή την περούκα, θα σε προσέξει όλο το μαγαζί. Και πιθανόν ο υπεύθυνος ασφαλείας!
ΦΡΟΣΩ: Θα του πετάξω γαρύφαλλα όπως παλιά!
ΠΙΤΣΑ: Πρόσεχε μόνο μη βάλεις μέσα και τη γλάστρα, γιατί εσύ δεν ξέρεις από μέτρο!
ΦΡΟΣΩ: Και θα του τραγουδήσω!
ΠΙΤΣΑ: Ωρή, άμα αρχίσεις να τραγουδάς εσύ, θα κατέβει ο Ρουβάς από την πίστα να σου ζητήσει να σταματήσεις για να συνεχίσει το πρόγραμμα!
ΦΡΟΣΩ: Ζηλεύεις, ωρή, γιατί έχω φωνή!
ΠΙΤΣΑ: Φωνή έχεις. Το πρόβλημα είναι πως την έχεις πάντα στο τέρμα. Ακόμα κι όταν παραγγέλνεις καφέ, ακούγεσαι μέχρι την Ιθάκη!
ΦΡΟΣΩ: Και μετά το μαγαζί θα πάμε για κρέπες, όπως η Καίτη κι ο Λευτέρης!
ΠΙΤΣΑ: Ωρή, εσύ δεν χρειάζεται να πας Αθήνα για κρέπα. Στο Αργοστόλι έχουμε. Το ταξίδι το θέλεις για να φωτογραφηθείς δίπλα στον Σάκη!
ΦΡΟΣΩ: Και τι κακό έχει εφκειό;
ΠΙΤΣΑ: Κανένα, μωρή. Αλλά εσύ άμα φωτογραφηθείς δίπλα του, θα γράψεις «Μια βραδιά που θα θυμάμαι για πάντα» κι ο Σάκης μπορεί να μη μάθει ποτέ ποια ήσουνα!
Η μεγάλη σύγκριση: μπουζούκια 1986 εναντίον μπουζουκιών 2026
ΦΡΟΣΩ: Ωρή, να σου πω κάτι; Το 1986 ήτανε καλύτερα!
ΠΙΤΣΑ: Γιατί, ωρή;
ΦΡΟΣΩ: Είχανε αληθινό κέφι! Πιάτα, γαρύφαλλα, χορό, έρωτες!
ΠΙΤΣΑ: Είχανε και λογαριασμούς, μωρή. Απλώς δεν τσου φωτογράφιζαν για να τσου ανεβάσουνε στο Facebook!
ΦΡΟΣΩ: Σήμερα όλοι κρατάνε κινητά!
ΠΙΤΣΑ: Ναι. Το 1986 επήγαινες να δεις τον τραγουδιστή. Το 2026 μπορεί να περάσεις όλο το βράδυ βλέποντάς τον μέσα από την οθόνη του κινητού σου, ενώ είναι μπροστά σου!
ΦΡΟΣΩ: Εγώ δεν θα κρατάω κινητό!
ΠΙΤΣΑ: Εσύ, ωρή, θα κρατάς δύο. Ένα για φωτογραφίες κι ένα για να ανεβάζεις τις φωτογραφίες του πρώτου!
ΦΡΟΣΩ: Τότε εσπάγανε πιάτα!
ΠΙΤΣΑ: Σήμερα, ωρή, άμα δεις ακριβό λογαριασμό, μπορεί να σπάσει η καρδιά σου. Κι άμα πας με εσένα, μπορεί να σπάσει και η πιστωτική μου!
ΦΡΟΣΩ: Τότε εστέλνανε γαρύφαλλα!
ΠΙΤΣΑ: Σήμερα στέλνουνε emoji με λουλούδια. Ούτε νερό θέλουνε, ούτε βάζο, ούτε ανθοπώλη!
ΦΡΟΣΩ: Τότε εζούσανε τον έρωτα!
ΠΙΤΣΑ: Και σήμερα τον ζούνε, μωρή. Μόνο που πρώτα κοιτάζουνε αν έχει καλό σήμα το κινητό για να τον ανακοινώσουνε!
ΦΡΟΣΩ: Εγώ πάντως θέλω έναν έρωτα σαν του 1986!
ΠΙΤΣΑ: Ωρή, εσύ πρώτα βρες άνθρωπο που να αντέχει να του λες την ίδια ιστορία σαράντα φορές. Μετά συζητάμε για έρωτα!
Η μεγάλη πρόβα για το Έναστρον
Η Φρόσω σηκώνεται από την καρέκλα. Φοράει την ασημένια περούκα, πιάνει το κουταλάκι του καφέ σαν μικρόφωνο και αρχίζει να χορεύει ανάμεσα στα τραπέζια.
ΦΡΟΣΩ: Κυρίες και κύριοι! Απόψε στο Έναστρον! Η Φρόσω Μπελαβίτα, η γυναίκα που ενώνει το 1986 με το 2026!
ΠΙΤΣΑ: Κάτσε κάτω, ωρή! Ενώνεις ήδη το τραπέζι μας με το διπλανό και θα χύσεις τσου καφέδες!
ΦΡΟΣΩ: Θα τραγουδήσω μαζί με τον Σάκη!
ΠΙΤΣΑ: Ωρή, αν σε ακούσει ο Σάκης, θα αναβάλει το ντουέτο με τη Λιόλιου και θα ζητήσει άδεια αναψυχής!
ΦΡΟΣΩ: Εσύ δεν πιστεύεις στα όνειρά μου!
ΠΙΤΣΑ: Πιστεύω, ωρή. Αλλά τα όνειρά σου έχουνε πάντα εισιτήρια, ξενοδοχεία και λογαριασμούς που καταλήγουνε σε μένα!
ΦΡΟΣΩ: Θα πάρουμε αεροπλάνο!
ΠΙΤΣΑ: Με τι λεφτά;
ΦΡΟΣΩ: Θα βρούμε προσφορά!
ΠΙΤΣΑ: Θα πάρουμε ξενοδοχείο;
ΦΡΟΣΩ: Θα βρούμε προσφορά!
ΠΙΤΣΑ: Θα πάρουμε πρώτο τραπέζι πίστα;
ΦΡΟΣΩ: Θα βρούμε προσφορά!
ΠΙΤΣΑ: Ωρή, εσύ δεν οργανώνεις ταξίδι. Είσαι διαφημιστικό φυλλάδιο σούπερ μάρκετ!
Το φινάλε: από τον Πανταζή στον Ρουβά και από τα γαρύφαλλα στον λογαριασμό
Ο σερβιτόρος πλησιάζει κρατώντας τον λογαριασμό. Η Φρόσω εξακολουθεί να χορεύει. Η Πίτσα τον κοιτάζει και αναστενάζει.
ΠΙΤΣΑ: Ωρή Φρόσω, ήρθε ο λογαριασμός!
ΦΡΟΣΩ: Αχ, Πίτσα μου, εδά που χορεύω; Πλήρωσε εσύ και θα στα δώσω στην Αθήνα!
ΠΙΤΣΑ: Στην Αθήνα; Ωρή, εσύ μου χρωστάς από τότε που ο Πανταζής ετραγουδούσε στις Τζιτζιφιές!
ΦΡΟΣΩ: Μα τι είναι τα λεφτά μπροστά στις αναμνήσεις;
ΠΙΤΣΑ: Για σένα τίποτα, ωρή. Γιατί οι αναμνήσεις είναι δικές σου και τα λεφτά δικά μου!
ΦΡΟΣΩ: Θα σου αφιερώσω ένα τραγούδι!
ΠΙΤΣΑ: Καλύτερα να μου αφιερώσεις ένα εικοσάρικο!
ΦΡΟΣΩ: Ωρή, το 1986 εσπάγανε πιάτα από το κέφι!
ΠΙΤΣΑ: Κι εδά, μωρή, άμα δω πόσα θα πληρώσω για να σε πάω στον Ρουβά, θα σπάσω τον κουμπαρά, την πιστωτική και πιθανόν τη σχέση μας!
ΦΡΟΣΩ: Δηλαδή δεν θα πάμε;
ΠΙΤΣΑ: Θα πάμε, ωρή, άμα πληρώσεις εσύ τα εισιτήρια!
ΦΡΟΣΩ: Ε, τότε να το σκεφτούμε λίγο…
ΠΙΤΣΑ: ΑΧΑ! ΕΦΚΕΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΕΡΙΝΗΣ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗΣ! Η ΦΡΟΣΩ ΕΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΝΑ ΧΟΡΕΥΕΙ ΜΟΛΙΣ ΑΚΟΥΣΕ ΠΩΣ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ!
ΦΡΟΣΩ: Μην είσαι τσιγκούνα, ωρή!
ΠΙΤΣΑ: ΕΓΩ ΤΣΙΓΚΟΥΝΑ; ΩΡΗ, ΤΟ 1986 ΕΣΠΑΓΑΝΕ ΠΙΑΤΑ ΣΤΟΝ ΠΑΝΤΑΖΗ. ΤΟ 2026 ΘΑ ΣΠΑΣΩ ΕΓΩ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΜΟΥ ΑΜΑ ΣΕ ΠΑΩ ΣΤΟ ΕΝΑΣΤΡΟΝ!
Η Φρόσω κάθεται επιτέλους στην καρέκλα, βγάζει την περούκα και κοιτάζει μελαγχολικά τον καφέ της.
ΦΡΟΣΩ: Ωρή Πίτσα… Μήπως να κάμουμε το δικό μας μπουζουξίδικο εδώ στο Αργοστόλι;
ΠΙΤΣΑ: Και πώς θα το πούμε, μωρή;
ΦΡΟΣΩ: «Στο Έναστρον τση Φρόσως»!
ΠΙΤΣΑ: Όχι, ωρή. Θα το πούμε «ΤΟ ΒΕΡΕΣΕ»! Γιατί εσύ θα τραγουδάς, ο κόσμος θα φεύγει κι εγώ θα πληρώνω!
Η Πίτσα σηκώνει τον καφέ της, η Φρόσω ξαναφοράει την περούκα και από το διπλανό τραπέζι ακούγεται ένα παλιό λαϊκό τραγούδι. Το Αργοστόλι συνεχίζει τους ρυθμούς του, αλλά στο μυαλό της Φρόσως η πίστα έχει ήδη ανάψει.
Σημείωση: Η Φρόσω Μπελαβίτα και η Πίτσα Κατινέλα είναι φανταστικά πρόσωπα. Οι διάλογοι αποτελούν σατιρική μυθοπλασία με αφορμή την προσωπική αναδρομή της Καίτης Φίνου και τη δημοσιευμένη πρεμιέρα του Σάκη Ρουβά με την Κατερίνα Λιόλιου.
