ΞΕΦΑΝΤΩΜΑΤΑ – ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΣΤΟ ΠΑΛΙΟ ΑΡΓΟΣΤΟΛΙ
Δευτέρα 9 Αυγούστου 1999 – Μια νοσταλγική επιστροφή στη στήλη «Ξεφαντώματα» της εφημερίδας «Ανεξάρτητος».
Η Φρόσω Μπελαβίτα εμφανίστηκε στο αγαπημένο καφέ κρατώντας μια παλιά εφημερίδα.
Η Πίτσα Κατινέλα την είδε από μακριά και κατάλαβε αμέσως ότι η ησυχία της τελείωσε.
ΦΡΟΣΩ: «ΩΡΗ ΠΙΤΣΑΑΑ! ΕΤΟΙΜΑΣΟΥ! ΣΗΜΕΡΑ ΘΑ ΠΑΜΕ ΠΙΣΩ ΣΤΟ 1999!»
ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, άμα είναι να γυρίσουμε στο 1999, να μου το πεις από πριν. Να πάρω μαζί μου και τα γόνατα που είχα τότε!»
ΦΡΟΣΩ: «Έχω τα “Ξεφαντώματα” της 9ης Αυγούστου!»
ΠΙΤΣΑ: «Α, μάλιστα! Τότε που τα κινητά ήταν μεγάλα, οι λογαριασμοί μικρότεροι και τα ξενύχτια δεν ήθελαν τρεις μέρες αποθεραπεία!»
ΠΡΑΞΗ ΠΡΩΤΗ – ΟΣΟΙ ΔΕΝ ΜΑΘΑΙΝΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ…
ΦΡΟΣΩ: «Άκου πώς ξεκινάει η στήλη: “Όσοι δεν διδάσκονται από το παρελθόν τους θα αναγκαστούν να το ξαναζήσουν”.»
ΠΙΤΣΑ: «Μεγάλη κουβέντα, ωρή!»
ΦΡΟΣΩ: «Ο συντάκτης έβλεπε ανθρώπους να ετοιμάζονται να επαναλάβουν παλιά λάθη.»
ΠΙΤΣΑ: «Σαν εσένα δηλαδή.»
ΦΡΟΣΩ: «Τι σχέση έχω εγώ;»
ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, κάθε καλοκαίρι λες ότι δεν θα ξαναβάλεις εκείνα τα στενά πέδιλα και κάθε Αύγουστο γυρίζεις σπίτι ξυπόλυτη!»
ΦΡΟΣΩ: «Είναι θέμα κομψότητας!»
ΠΙΤΣΑ: «Είναι θέμα μνήμης, ωρή. Το παρελθόν σε προειδοποιεί και εσύ του απαντάς με δωδεκάποντο!»
ΠΡΑΞΗ ΔΕΥΤΕΡΗ – Η ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ ΑΥΞΗΣΗ ΤΟΥ 1999
ΦΡΟΣΩ: «Εδώ ο συντάκτης τα βάζει με όσους μιλούσαν για αύξηση του τουρισμού!»
ΠΙΤΣΑ: «Γιατί;»
ΦΡΟΣΩ: «Έλεγε ότι η αγορά αναστέναζε και ότι η κίνηση μετά τα μεσάνυχτα δεν έδειχνε την εικόνα που παρουσίαζαν κάποιοι.»
ΠΙΤΣΑ: «Δηλαδή υπήρχε διαφωνία για το πόσο καλά πήγαινε η σεζόν.»
ΦΡΟΣΩ: «Ακριβώς! Και ρωτούσε: “Επιμήκυνση τουριστικής περιόδου είχαμε; Ιταλούς είχαμε; Έλληνες είχαμε;”»
ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, οι ίδιες ερωτήσεις επανέρχονται κάθε τόσο!»
ΦΡΟΣΩ: «Και σημείωνε ότι από τις 2 έως τις 19 Αυγούστου γέμιζε ο τόπος κάθε χρόνο.»
ΠΙΤΣΑ: «Ε, ωρή, άμα μετράς μόνο τις μέρες που δεν βρίσκεις καρέκλα να καθίσεις, μπορεί να νομίζεις ότι όλο το καλοκαίρι γίνεται πανηγύρι!»
ΦΡΟΣΩ: «Πάντως ο συντάκτης δεν μάσαγε τα λόγια του!»
ΠΙΤΣΑ: «Ούτε εσύ μασάς, ωρή. Μόνο που εσύ δεν μασάς τα λόγια σου και μασάς ό,τι έχει το πιατάκι!»
ΠΡΑΞΗ ΤΡΙΤΗ – ΤΟ CENTRAL CAFE ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΤΡΑΠΕΖΙ
ΦΡΟΣΩ: «Και τώρα πάμε στο Central Cafe!»
ΠΙΤΣΑ: «Ποιοι ήταν εκεί;»
ΦΡΟΣΩ: «Ο τότε βουλευτής Αλέκος Καλαφάτης, ο υφυπουργός Χρήστος Βερελής και ο αντιδήμαρχος Αργοστολίου Γιώργος Τσιλιμιδός.»
ΠΙΤΣΑ: «Και τι έκαναν;»
ΦΡΟΣΩ: «Δοκίμαζαν τα εδέσματα της κουζίνας!»
ΠΙΤΣΑ: «Α, ωραία!»
ΦΡΟΣΩ: «Ο συντάκτης μάλιστα έγραφε ότι ο υφυπουργός έδειχνε ιδιαίτερα ευδιάθετος μετά το δείπνο.»
ΠΙΤΣΑ: «Ε, άμα ήταν καλό το φαγητό, λογικό!»
ΦΡΟΣΩ: «Εγώ θα ήθελα να ξέρω τι παρήγγειλαν!»
ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, εσύ άμα ακούσεις ότι τρεις πολιτικοί κάθισαν σε τραπέζι, δεν ρωτάς τι συζήτησαν. Ρωτάς τι είχε το μενού!»
ΠΡΑΞΗ ΤΕΤΑΡΤΗ – Η ΦΡΟΣΩ ΘΕΛΕΙ ΚΙ ΕΚΕΙΝΗ ΕΠΙΣΗΜΟ ΔΕΙΠΝΟ
ΦΡΟΣΩ: «Εγώ πάντως θα ήθελα να ήμουν σε εκείνο το τραπέζι!»
ΠΙΤΣΑ: «Για να συζητήσεις πολιτικά;»
ΦΡΟΣΩ: «Για να δω τον κόσμο, να με δουν κι εμένα…»
ΠΙΤΣΑ: «Α, μάλιστα.»
ΦΡΟΣΩ: «Θα φορούσα ένα ωραίο φόρεμα!»
ΠΙΤΣΑ: «Και θα έτρωγες;»
ΦΡΟΣΩ: «Φυσικά!»
ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, εσύ δεν θέλεις πρόσκληση σε πολιτικό δείπνο. Θέλεις θέση στο τραπέζι και αποκλειστικό δικαίωμα στο επιδόρπιο!»
ΠΡΑΞΗ ΠΕΜΠΤΗ – ΟΙ ΠΥΞ ΛΑΞ ΣΤΟ ΛΗΞΟΥΡΙ!
Η Φρόσω γύρισε σελίδα και πετάχτηκε όρθια.
ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑΑΑ! ΕΔΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ! ΟΙ ΠΥΞ ΛΑΞ ΣΤΟ ΛΗΞΟΥΡΙ!»
ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, κάτσε κάτω, θα μας αναποδογυρίσεις το τραπέζι!»
ΦΡΟΣΩ: «Στο Μέλιδρο! Το καλοκαίρι του 1999!»
ΠΙΤΣΑ: «Μεγάλη ιστορία!»
ΦΡΟΣΩ: «Η στήλη το παρουσίαζε ως το γεγονός του καλοκαιριού! Έγραφε ότι χαλούσαν κόσμο!»
ΠΙΤΣΑ: «Και το Ληξούρι στην κορυφή της νυχτερινής διασκέδασης!»
ΦΡΟΣΩ: «ΩΡΗ, ΕΚΕΙ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ!»
ΠΙΤΣΑ: «Εσύ, ωρή, άμα άκουγες Πυξ Λαξ, θα έφευγες από το Αργοστόλι πριν προλάβουν να λύσουν τον κάβο!»
ΠΡΑΞΗ ΕΚΤΗ – Ο ΜΑΝΟΣ ΞΥΔΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟ «ΕΣΥ ΕΚΕΙ»
ΦΡΟΣΩ: «Ο συντάκτης ξεχώριζε τον μεγάλο Μάνο Ξυδούς!»
ΠΙΤΣΑ: «Και την ερμηνεία του στο “Εσύ εκεί”!»
ΦΡΟΣΩ: «Φαντάσου την ατμόσφαιρα! Καλοκαιρινή νύχτα, Ληξούρι, μουσική…»
ΠΙΤΣΑ: «Και εσύ μπροστά στη σκηνή να τραγουδάς!»
ΦΡΟΣΩ: «Θα έκλαιγα από συγκίνηση!»
ΠΙΤΣΑ: «Εσύ κλαις και όταν βρίσκεις παπούτσια σε έκπτωση!»
ΦΡΟΣΩ: «Δεν είναι το ίδιο!»
ΠΙΤΣΑ: «Όχι, ωρή. Στα παπούτσια κλαις δύο φορές. Μία από χαρά όταν τα αγοράζεις και μία όταν βλέπεις τον λογαριασμό!»
ΠΡΑΞΗ ΕΒΔΟΜΗ – Ο ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΠΛΙΑΤΣΙΚΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΛΙΕΣ ΑΓΑΠΕΣ
ΦΡΟΣΩ: «Και ο Φίλιππος Πλιάτσικας ερμήνευσε το “Παλιές αγάπες και έπαψαν αγάπη να θυμίζουν”!»
ΠΙΤΣΑ: «Ωραίο τραγούδι!»
ΦΡΟΣΩ: «Ένα ερωτικό τραγούδι, όπως το χαρακτήρισε ο ίδιος!»
ΠΙΤΣΑ: «Εσύ τώρα γιατί αναστέναξες;»
ΦΡΟΣΩ: «Θυμήθηκα έναν παλιό έρωτα…»
ΠΙΤΣΑ: «Ποιον από όλους;»
ΦΡΟΣΩ: «ΩΡΗ!»
ΠΙΤΣΑ: «Τι, ωρή; Εσύ άμα ανοίξεις το κεφάλαιο “παλιές αγάπες”, θα χρειαστούμε ευρετήριο, περιεχόμενα και δεύτερο τόμο!»
ΦΡΟΣΩ: «Ήμουν πολύ ερωτευμένη!»
ΠΙΤΣΑ: «Το θυμάμαι. Κάθε δεκαπέντε μέρες έλεγες “αυτός είναι ο ένας και μοναδικός”!»
ΠΡΑΞΗ ΟΓΔΟΗ – Ο ΜΠΑΜΠΗΣ ΣΤΟΚΑΣ ΔΙΝΕΙ ΡΕΣΤΑ
ΦΡΟΣΩ: «Και ο Μπάμπης Στόκας, λέει, έδινε ρέστα!»
ΠΙΤΣΑ: «Στο “Δεν θα δακρύσω πια για σένα” και στο “Πούλα με”!»
ΦΡΟΣΩ: «Αχ, Πίτσα! Τι τραγούδια!»
ΠΙΤΣΑ: «Μην αρχίσεις πάλι τα κλάματα!»
ΦΡΟΣΩ: «Είναι οι αναμνήσεις!»
ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, εσύ με το “Δεν θα δακρύσω πια για σένα” θα έκλαιγες από την πρώτη νότα!»
ΦΡΟΣΩ: «Είμαι ευαίσθητη!»
ΠΙΤΣΑ: «Είσαι, ωρή. Ιδίως όταν τελειώνει η μπαταρία του κινητού την ώρα που βγάζεις φωτογραφίες!»
ΠΡΑΞΗ ΕΝΑΤΗ – ΤΟ «ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΟ ΟΝΕΙΡΟ»
ΦΡΟΣΩ: «Και ξέρεις πώς τελείωσε η βραδιά;»
ΠΙΤΣΑ: «Πώς;»
ΦΡΟΣΩ: «Με τον Φίλιππο Πλιάτσικα να ερμηνεύει το “Δικαίωμα στο όνειρο” του Λάκη Παπαδόπουλου!»
ΠΙΤΣΑ: «Ωραίο φινάλε!»
ΦΡΟΣΩ: «Ο συντάκτης το χαρακτήριζε ερμηνεία από άλλο πλανήτη!»
ΠΙΤΣΑ: «Ε, τέτοιες στιγμές μένουν στη μνήμη.»
ΦΡΟΣΩ: «Εγώ θα είχα κλείσει τα μάτια και θα ταξίδευα!»
ΠΙΤΣΑ: «Εσύ, ωρή, με κλειστά μάτια σε συναυλία;»
ΦΡΟΣΩ: «Γιατί όχι;»
ΠΙΤΣΑ: «Γιατί θα άνοιγες το ένα κάθε τρία δευτερόλεπτα να δεις αν σε κοιτάει κανείς!»
ΠΡΑΞΗ ΔΕΚΑΤΗ – Ο ΑΛΕΞΗΣ, Η ΩΡΑΙΑ ΕΛΕΝΗ ΚΑΙ ΤΟ ΚΙΝΗΤΟ ΤΟΥ 1999
ΦΡΟΣΩ: «Και την ώρα της συναυλίας, ο Αλέξης και η ωραία Ελένη προσπαθούσαν να συνεννοηθούν με κινητό!»
ΠΙΤΣΑ: «Το 1999, ωρή!»
ΦΡΟΣΩ: «Η Ελένη πήρε έτσι μια μικρή γεύση από την ατμόσφαιρα!»
ΠΙΤΣΑ: «Τότε που για να ακούσεις από κινητό μια συναυλία, έπρεπε πρώτα να ακούσεις δέκα φορές “Μ’ ακούς;”»
ΦΡΟΣΩ: «Και να βρεις σήμα!»
ΠΙΤΣΑ: «Και να μη σου τελειώσει η μπαταρία!»
ΦΡΟΣΩ: «Εγώ θα είχα πάρει τηλέφωνο όλες τις φίλες μου!»
ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, με τις χρεώσεις εκείνης της εποχής, θα πλήρωνες τη συναυλία για ολόκληρο το Ληξούρι!»
ΠΡΑΞΗ ΕΝΔΕΚΑΤΗ – Ο «ΦΟΙΝΙΚΑΣ» ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ!
ΦΡΟΣΩ: «Και τώρα πάμε στον Φόινικα!»
ΠΙΤΣΑ: «Α, εδώ έχουμε γλέντι!»
ΦΡΟΣΩ: «Το προσωπικό γιόρτασε την επιτυχία της καλοκαιρινής σεζόν με αστακούς, καραβίδες και πλούσιο τραπέζι!»
ΠΙΤΣΑ: «Ε, αυτό θα πει γιορτή!»
ΦΡΟΣΩ: «Και στην κορυφή του τραπεζιού ο Μάκης!»
ΠΙΤΣΑ: «Ο αρχιτέκτονας της επιτυχίας, όπως τον παρουσίαζε η στήλη!»
ΦΡΟΣΩ: «Ωρή, εγώ θέλω να ξέρω πόσοι αστακοί υπήρχαν!»
ΠΙΤΣΑ: «Πάλι στο φαγητό πήγε το μυαλό σου!»
ΦΡΟΣΩ: «Μα μιλάμε για αστακούς και καραβίδες!»
ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, άμα σε καλούσαν σε τέτοιο τραπέζι, θα έμπαινες με μικρή τσάντα και θα έφευγες με δίχτυ ψαρά!»
ΠΡΑΞΗ ΔΩΔΕΚΑΤΗ – ΤΟ ΝΟΤΙΟΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΛΟΜΠΙ
ΦΡΟΣΩ: «Εδώ ο συντάκτης πειράζει τον Μάκη!»
ΠΙΤΣΑ: «Για ποιο πράγμα;»
ΦΡΟΣΩ: «Γράφει ότι τον βοήθησε το νοτιοαμερικανικό λόμπι και η δυνατή μουσική του μαγαζιού!»
ΠΙΤΣΑ: «Α, ωραία!»
ΦΡΟΣΩ: «Φαντάζεσαι τι χορός θα γινόταν;»
ΠΙΤΣΑ: «Εσύ θα είχες ανέβει πρώτη!»
ΦΡΟΣΩ: «Θα χόρευα όλη νύχτα!»
ΠΙΤΣΑ: «Και το πρωί;»
ΦΡΟΣΩ: «Θα κοιμόμουν!»
ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, εσύ δεν πήγαινες για διασκέδαση. Πήγαινες να εξαντλήσεις το ηχοσύστημα και να δοκιμάσεις τις αντοχές των παπουτσιών σου!»
ΠΡΑΞΗ ΔΕΚΑΤΗ ΤΡΙΤΗ – Ο «ΚΟΟΥΤΣ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ» ΚΑΙ ΤΟ ΣΚΟΥΤΕΡ!
Η Φρόσω πλησίασε συνωμοτικά.
ΦΡΟΣΩ: «Πίτσα… εδά έχουμε παρασκήνιο!»
ΠΙΤΣΑ: «Για λέγε, ωρή!»
ΦΡΟΣΩ: «Η στήλη έγραφε ότι έπιασαν στα πράσα τον περίφημο “κόουτς της νύχτας” να κυκλοφορεί στη Λάσση με μια εντυπωσιακή γυναικεία παρουσία στο πίσω μέρος του σκούτερ!»
ΠΙΤΣΑ: «ΩΡΗΗΗ! ΚΑΙ ΤΙ ΠΡΟΠΟΝΟΥΣΕ; ΤΙΣ ΝΥΧΤΕΡΙΝΕΣ ΕΞΟΔΟΥΣ;»
ΦΡΟΣΩ: «Μη γελάς! Ο συντάκτης τού έδινε συγχαρητήρια για την επιλογή και τη στρατηγική του!»
ΠΙΤΣΑ: «Ε, άμα ήταν κόουτς, ωρή, θα είχε και σύστημα!»
ΦΡΟΣΩ: «Και η συνοδός του, λέει, ήταν μήλον της έριδος για πολλούς!»
ΠΙΤΣΑ: «Εσύ τώρα γιατί γυαλίζει το μάτι σου;»
ΦΡΟΣΩ: «Θέλω να μάθω ποια ήταν!»
ΠΙΤΣΑ: «ΩΡΗ ΦΡΟΣΩ! ΕΙΚΟΣΙ ΕΠΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΘΑ ΚΑΝΕΙΣ ΑΝΑΚΡΙΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΙΣΩ ΚΑΘΙΣΜΑ ΕΝΟΣ ΣΚΟΥΤΕΡ;»
ΦΡΟΣΩ: «Μια απορία έχω!»
ΠΙΤΣΑ: «ΕΣΥ, ΩΡΗ, ΔΕΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ! ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΒΡΕΙΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΙΝΑΚΙΔΑ ΤΟΥ ΣΚΟΥΤΕΡ!» 🤣
ΠΡΑΞΗ ΔΕΚΑΤΗ ΤΕΤΑΡΤΗ – Η ΦΡΟΣΩ ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΗΣ ΞΕΝΥΧΤΙΑ
ΦΡΟΣΩ: «Πίτσα, τι ωραία χρόνια!»
ΠΙΤΣΑ: «Ωραία, ωρή. Είχαν τη χάρη τους.»
ΦΡΟΣΩ: «Θυμάσαι που βγαίναμε και γυρίζαμε το πρωί;»
ΠΙΤΣΑ: «Θυμάμαι.»
ΦΡΟΣΩ: «Και χορεύαμε χωρίς να κουραζόμαστε;»
ΠΙΤΣΑ: «Θυμάμαι.»
ΦΡΟΣΩ: «Και ξαναβγαίναμε την επόμενη μέρα;»
ΠΙΤΣΑ: «Θυμάμαι, ωρή!»
ΦΡΟΣΩ: «Εδά γιατί δεν το κάνουμε;»
ΠΙΤΣΑ: «Γιατί εδά, άμα χορέψω τρεις ώρες, την άλλη μέρα δεν χρειάζομαι καφέ. Χρειάζομαι φυσικοθεραπευτή!»
ΦΡΟΣΩ: «Εγώ πάντως νιώθω είκοσι πέντε χρονών!»
ΠΙΤΣΑ: «Το ξέρω, ωρή. Αλλά το γόνατό σου έχει άλλη άποψη!»
ΠΡΑΞΗ ΔΕΚΑΤΗ ΠΕΜΠΤΗ – ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΣΤΟ 1999
ΦΡΟΣΩ: «Πίτσα! Μου ήρθε ιδέα!»
ΠΙΤΣΑ: «Αμάν!»
ΦΡΟΣΩ: «Θα οργανώσουμε μια βραδιά όπως το 1999!»
ΠΙΤΣΑ: «Δηλαδή;»
ΦΡΟΣΩ: «Θα ντυθούμε όπως τότε!»
ΠΙΤΣΑ: «Ωραία.»
ΦΡΟΣΩ: «Θα βάλουμε Πυξ Λαξ!»
ΠΙΤΣΑ: «Ωραιότατα.»
ΦΡΟΣΩ: «Θα χορέψουμε μέχρι το πρωί!»
ΠΙΤΣΑ: «Μέχρι το πρωί;»
ΦΡΟΣΩ: «ΝΑΙ!»
ΠΙΤΣΑ: «Και μετά;»
ΦΡΟΣΩ: «Θα πάμε για καφέ!»
ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, εγώ μετά τις έντεκα θέλω παντόφλες, όχι πασαρέλα!»
ΦΡΟΣΩ: «Μη μου χαλάς το όνειρο!»
ΠΙΤΣΑ: «Δεν σου το χαλάω. Απλώς θα φέρω μαζί μου μια καρέκλα, ένα μαξιλάρι και την κάρτα του ορθοπεδικού!»
ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΦΙΝΑΛΕ – ΤΟ 1999 ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ!
Η Φρόσω σηκώθηκε απότομα και άρχισε να χορεύει ανάμεσα στα τραπέζια.
ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑΑΑ! ΑΠΟΨΕ ΘΑ ΞΑΝΑΓΙΝΟΥΜΕ ΕΙΚΟΣΙ ΧΡΟΝΩΝ!»
ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, κάτσε κάτω!»
ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΠΑΜΕ ΣΤΟ ΛΗΞΟΥΡΙ!»
ΠΙΤΣΑ: «Πού θα πάμε;»
ΦΡΟΣΩ: «ΣΤΟΥΣ ΠΥΞ ΛΑΞ!»
ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, η συναυλία ήταν το 1999!»
ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΠΑΜΕ ΣΤΟΝ ΦΟΙΝΙΚΑ!»
ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, μιλάμε για τα μαγαζιά εκείνης της εποχής!»
ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΠΑΜΕ ΣΤΟ CENTRAL!»
ΠΙΤΣΑ: «Και τι θα κάνουμε;»
ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΤΑ ΝΙΑΤΑ ΜΑΣ!»
Η Πίτσα την κοίταξε από πάνω μέχρι κάτω.
ΠΙΤΣΑ: «Ωρή Φρόσω, εγώ συμφωνώ να ξαναζήσουμε το 1999!»
ΦΡΟΣΩ: «ΑΛΗΘΕΙΑ;»
ΠΙΤΣΑ: «Βεβαίως!»
ΦΡΟΣΩ: «ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!»
ΠΙΤΣΑ: «Αλλά έχω έναν όρο.»
ΦΡΟΣΩ: «Ποιον;»
ΠΙΤΣΑ: «ΝΑ ΓΥΡΙΣΟΥΝ ΠΙΣΩ ΚΑΙ ΟΙ ΤΙΜΕΣ ΤΟΥ 1999!»
ΦΡΟΣΩ: «Και τι άλλο;»
ΠΙΤΣΑ: «ΝΑ ΓΥΡΙΣΟΥΝ ΠΙΣΩ ΤΑ ΓΟΝΑΤΑ ΜΟΥ!»
ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΜΕΤΑ;»
ΠΙΤΣΑ: «ΚΑΙ ΝΑ ΜΟΥ ΕΠΙΣΤΡΕΨΟΥΝ ΟΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΠΟΥ ΞΟΔΕΨΑΜΕ ΤΟΤΕ ΣΤΑ ΞΕΝΥΧΤΙΑ!»
ΦΡΟΣΩ: «ΩΡΗ, ΕΣΥ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΓΥΡΙΣΕΙΣ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ!»
ΠΙΤΣΑ: «ΤΙ ΘΕΛΩ;»
ΦΡΟΣΩ: «ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΧΡΗΜΑΤΩΝ!»
Η Πίτσα χαμογέλασε πονηρά.
ΠΙΤΣΑ: «Και κάτι τελευταίο, ωρή…»
ΦΡΟΣΩ: «Τι πάλι;»
ΠΙΤΣΑ: «Άμα ξαναγυρίσουμε στο 1999, ΕΣΥ ΜΗΝ ΞΑΝΑΚΑΝΕΙΣ ΤΑ ΙΔΙΑ ΛΑΘΗ!»
ΦΡΟΣΩ: «ΠΟΙΑ ΛΑΘΗ;»
ΠΙΤΣΑ: «ΤΑ ΙΔΙΑ ΨΩΝΙΑ, ΤΟΥΣ ΙΔΙΟΥΣ ΕΡΩΤΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΙΔΙΑ ΞΕΝΥΧΤΙΑ!»
ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ, ΩΡΗ;»
ΠΙΤΣΑ: «ΓΙΑΤΙ, ΟΠΩΣ ΛΕΕΙ ΚΑΙ Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ, ΟΣΟΙ ΔΕΝ ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΘΑ ΑΝΑΓΚΑΣΤΟΥΝ ΝΑ ΤΟ ΞΑΝΑΖΗΣΟΥΝ!»
ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΟ ΞΑΝΑΖΗΣΩ!»
ΠΙΤΣΑ: «Ε, ΤΟΤΕ, ΩΡΗ, ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΔΕΝ ΣΟΥ ΕΓΙΝΕ ΜΑΘΗΜΑ. ΣΟΥ ΕΓΙΝΕ ΣΥΝΔΡΟΜΗ ΜΕ ΑΥΤΟΜΑΤΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ!» 🤣
Και κάπως έτσι τελείωσε άλλη μια βόλτα στο παλιό Αργοστόλι.
Με τους Πυξ Λαξ να ζωντανεύουν στις αναμνήσεις, τον Φόινικα να γιορτάζει τη σεζόν του 1999, το Central Cafe να φιλοξενεί το πολιτικό του τραπέζι και ένα σκούτερ στη Λάσση να γίνεται αφορμή για τα πειράγματα της εποχής.
ΓΙΑΤΙ ΤΟ 1999 ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕ… ΑΛΛΑ ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΝ ΠΟΤΕ!
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…
Σημείωση: Η «Φρόσω Μπελαβίτα και η Πίτσα Κατινέλα» είναι σατιρική στήλη του Kefalonia Magazine. Οι δύο πρωταγωνίστριες είναι φανταστικά πρόσωπα και οι διάλογοι, οι αντιδράσεις και οι καταστάσεις που περιγράφονται αποτελούν προϊόν μυθοπλασίας και χιούμορ.
Η στήλη αντλεί την έμπνευσή της από πραγματικά δημοσιεύματα, γεγονότα και θέματα της επικαιρότητας, τα οποία προσεγγίζει με σατιρική διάθεση, υπερβολή και στοιχεία της κεφαλονίτικης ντοπιολαλιάς.
Οποιαδήποτε αναφορά σε υπαρκτά πρόσωπα γίνεται στο πλαίσιο των θεμάτων που σχολιάζονται και δεν συνεπάγεται συμμετοχή τους στους φανταστικούς διαλόγους ή στις σατιρικές καταστάσεις.
