Από τον Άβλιχο στο «Σπίθι» και τα σχολεία: Ωραία η ειρωνεία, αλλά τα στοιχεία δεν εξαφανίζονται με ένα δίστιχο!
Η κριτική στη Δημοτική Αρχή Αργοστολίου είναι θεμιτή και αναγκαία. Όταν, όμως, ένα άρθρο χρησιμοποιεί τον Μικέλη Άβλιχο για να σατιρίσει τον Θεόφιλο Μιχαλάτο, αμφισβητεί τις παρεμβάσεις στη Σκάλα και παρουσιάζει τη συζήτηση για τα σχολεία κυρίως μέσα από τις εντάσεις, υπάρχει και η άλλη πλευρά: οι μελέτες, οι προσεισμικοί έλεγχοι, οι εργασίες συντήρησης και η ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου.
Ο Άβλιχος, η σάτιρα και η πολιτική πραγματικότητα
Ο Μικέλης Άβλιχος υπήρξε ένας από τους χαρακτηριστικότερους σατιρικούς ποιητές της Κεφαλονιάς. Η ειρωνεία του είχε στόχο την υποκρισία, την εξουσία και την απόσταση ανάμεσα στις διακηρύξεις και στις πράξεις.
Επομένως, κανείς δεν μπορεί να απαγορεύσει σε έναν αρθρογράφο να χρησιμοποιήσει τους στίχους του για να ασκήσει πολιτική κριτική.
Υπάρχει, όμως, μια ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στη λογοτεχνική σάτιρα και στην τεκμηρίωση μιας πολιτικής κατηγορίας.
Ένα εύστοχο δίστιχο μπορεί να προκαλέσει χαμόγελα. Δεν μπορεί να αντικαταστήσει μια τεχνική μελέτη, έναν προϋπολογισμό ή τα πραγματικά δεδομένα μιας συνεδρίασης.
Και όταν η συζήτηση αφορά μια παραλιακή περιοχή που έχει πληγεί από ακραία καιρικά φαινόμενα και τα σχολικά κτίρια στα οποία φοιτούν τα παιδιά μας, τα στοιχεία έχουν μεγαλύτερη σημασία από τις λογοτεχνικές παρομοιώσεις.
Ας δούμε, λοιπόν, τι παραλείπεται από αυτή την ιδιαίτερα ειρωνική περιγραφή της Δημοτικής Αρχής.
Σπίθι Σκάλας: Το «γεφύρι της Άρτας» έχει και τεχνικό φάκελο
Ο αρθρογράφος χαρακτηρίζει τα περίπου 300 μέτρα της παραλιακής ζώνης στο «Σπίθι» νέο «γεφύρι της Άρτας».
Ειρωνεύεται τον όρο «προσωρινό δημόσιο έργο» και παρουσιάζει την παρέμβαση των 178.000 ευρώ σαν έναν δρόμο στην άμμο.
Εκείνο που δεν αναδεικνύεται επαρκώς είναι ο λόγος για τον οποίο ο Δήμος προχώρησε στην αρχική παρέμβαση.
Η Δημοτική Αρχή έχει εξηγήσει ότι η εργολαβία των 178.000 ευρώ είχε προσωρινό χαρακτήρα, με στόχο την αποκατάσταση της βασικής βατότητας στην περιοχή, ώστε να εξυπηρετηθούν οι κάτοικοι, οι επαγγελματίες και οι επισκέπτες κατά την τουριστική περίοδο του 2026.
Μια προσωρινή αποκατάσταση δεν είναι, από τη φύση της, ούτε πρωτοφανής ούτε απαραίτητα λανθασμένη.
Σε περιοχές που πλήττονται από φυσικές καταστροφές, μπορεί να απαιτούνται άμεσες παρεμβάσεις πριν ολοκληρωθεί η μόνιμη αποκατάσταση.
Αυτό, βέβαια, δεν απαλλάσσει κανένα έργο από τον έλεγχο της νομιμότητας, του κόστους και της αποτελεσματικότητάς του.
Αλλά ο έλεγχος πρέπει να αφορά αυτά ακριβώς τα ζητήματα και όχι να περιορίζεται στο αν ακούγεται παράξενος ο όρος «προσωρινό έργο».
Η μελέτη των 690.000 ευρώ υπάρχει και έχει συγκεκριμένο αντικείμενο
Η δεύτερη σημαντική παράλειψη αφορά τη μελέτη για την επόμενη παρέμβαση στο «Σπίθι».
Η Διεύθυνση Τεχνικών Υπηρεσιών του Δήμου Αργοστολίου έχει συντάξει μελέτη, με ημερομηνία Μαΐου 2026, για την αποκατάσταση της προσβασιμότητας, την αντιστήριξη και την προστασία του παράκτιου μετώπου.
Ο προϋπολογισμός της ανέρχεται σε 690.000 ευρώ, συμπεριλαμβανομένου ΦΠΑ.
Δεν πρόκειται απλώς για έναν αριθμό που αναφέρθηκε σε μια συνεδρίαση.
Η μελέτη περιγράφει συγκεκριμένες εργασίες: απομάκρυνση κατεστραμμένων υλικών, νέα επιχώματα, γεωυφάσματα και γεωπλέγματα, συρματοκιβώτια με λίθους, προστατευτική λιθορριπή και αποκατάσταση των απαραίτητων στρώσεων οδοστρωσίας.
Η πρόταση έχει εγκριθεί με την απόφαση 211/2026 της Δημοτικής Επιτροπής, ενώ στις 17 Ιουλίου 2026 διαβιβάστηκαν σχετικά στοιχεία προς την Περιφέρεια Ιονίων Νήσων, στο πλαίσιο της διαδικασίας διεκδίκησης χρηματοδότησης από το πρόγραμμα αντιμετώπισης φυσικών καταστροφών 2026–2030.
Επομένως, η εικόνα ενός Δήμου που απλώς αυτοσχεδιάζει χωρίς τεχνικό σχεδιασμό δεν αποδίδει το σύνολο των διαθέσιμων στοιχείων.
Υπάρχει μελέτη, υπάρχει κοστολόγηση και υπάρχει διαδικασία αναζήτησης χρηματοδότησης.
Ασφαλώς, η ύπαρξη μελέτης δεν αποδεικνύει από μόνη της ότι η λύση είναι η τεχνικά βέλτιστη. Ούτε σημαίνει ότι η χρηματοδότηση έχει ήδη εγκριθεί ή ότι το έργο έχει κατασκευαστεί.
Αυτά είναι ζητήματα που πρέπει να ελεγχθούν στην πράξη.
Άλλο, όμως, η τεχνική αξιολόγηση μιας υπαρκτής μελέτης και άλλο η δημιουργία της εντύπωσης ότι δεν υπάρχει συγκεκριμένος σχεδιασμός.
Ο δήμαρχος δεν είναι παράκτιος μηχανικός
Ο αρθρογράφος θέτει το ερώτημα ποιος αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη για τις εισηγήσεις των τεχνικών υπηρεσιών.
Η απάντηση είναι σαφής: η πολιτική ευθύνη ανήκει στη διοίκηση.
Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι ο δήμαρχος οφείλει να υποκαθιστά τους αρμόδιους μηχανικούς στην επιστημονική αξιολόγηση μιας τεχνικής λύσης.
Η τεχνική επάρκεια μιας μελέτης εξετάζεται με επιστημονικά κριτήρια, από τους αρμόδιους επαγγελματίες και τα προβλεπόμενα όργανα.
Η πολιτική διοίκηση οφείλει να διασφαλίζει ότι ακολουθούνται οι νόμιμες διαδικασίες, ότι υπάρχει τεκμηρίωση και ότι το δημόσιο χρήμα χρησιμοποιείται υπεύθυνα.
Η πρόταση για πρόσθετη αξιολόγηση από εξειδικευμένους μελετητές παράκτιων έργων είναι απολύτως θεμιτή και μπορεί να εξεταστεί επί της ουσίας.
Δεν αποδεικνύει, όμως, αυτομάτως ότι η υπάρχουσα μελέτη είναι ανεπαρκής.
Για να τεκμηριωθεί μια τέτοια κρίση, χρειάζονται συγκεκριμένες τεχνικές παρατηρήσεις και όχι μόνο πολιτική αμφισβήτηση.
Σχολική στέγη: Υπάρχουν προβλήματα, αλλά υπάρχουν και στοιχεία
Στο δεύτερο μεγάλο θέμα του άρθρου, τη σχολική στέγη, η κριτική επικεντρώνεται κυρίως στις τοποθετήσεις του Γιώργου Τσιλιμιδού, στη φραστική ένταση με εκπαιδευτικό και στη διαχρονικότητα των προβλημάτων.
Τα προβλήματα των σχολικών εγκαταστάσεων είναι υπαρκτά.
Αναδείχθηκαν άλλωστε στη συνεδρίαση από εκπαιδευτικούς και εκπροσώπους συλλόγων γονέων.
Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι μπορεί να αγνοηθεί η αναλυτική ενημέρωση που παρουσίασαν οι αρμόδιοι αντιδήμαρχοι Διονύσης Μινέτος και Σπύρος Σαμούρης.
Ο Διονύσης Μινέτος παρουσίασε στοιχεία για τους πρωτοβάθμιους προσεισμικούς ελέγχους στις σχολικές εγκαταστάσεις του Δήμου.
Στο πρόγραμμα «Αντώνης Τρίτσης» εξετάστηκαν 26 σχολικές μονάδες, που περιλαμβάνουν 51 στατικώς ανεξάρτητα κτίρια.
Σύμφωνα με την ενημέρωσή του, καμία από τις συγκεκριμένες σχολικές μονάδες δεν κατατάχθηκε στην υψηλότερη κατηγορία προτεραιότητας, ενώ τέσσερις κατατάχθηκαν στη μεσαία.
Παράλληλα, στο πρόγραμμα ΟΑΣΠ – ΤΕΕ συντάχθηκαν 80 δελτία πρωτοβάθμιου ελέγχου.
Από αυτά, 66 κατατάχθηκαν στη χαμηλή, οκτώ στη μεσαία και έξι στην υψηλή κατηγορία προτεραιότητας.
Οι έξι περιπτώσεις υψηλής προτεραιότητας χρειάζονται την προβλεπόμενη περαιτέρω διερεύνηση.
Η κατάταξη αυτή δεν ισοδυναμεί αυτομάτως με διαπίστωση επικινδυνότητας, όπως και η χαμηλή προτεραιότητα δεν αποτελεί τελική πιστοποίηση στατικής επάρκειας.
Πρόκειται, όμως, για συγκεκριμένα αποτελέσματα ελέγχων, τα οποία δεν μπορεί να παρακάμπτει μια σοβαρή αποτίμηση της κατάστασης.
Και οι εργασίες συντήρησης;
Ο Σπύρος Σαμούρης υποστήριξε στη συνεδρίαση ότι έχει ικανοποιηθεί περίπου το 95% των αιτημάτων συντήρησης που υποβάλλονται από τους διευθυντές των σχολικών μονάδων.
Το ποσοστό αυτό αποτελεί δήλωση της Δημοτικής Αρχής και μπορεί ασφαλώς να ελεγχθεί με τα σχετικά υπηρεσιακά στοιχεία.
Δεν μπορεί, όμως, να αποσιωπάται όταν παρουσιάζεται η εικόνα των ενεργειών του Δήμου.
Στη συζήτηση δόθηκαν επίσης απαντήσεις για συγκεκριμένα ζητήματα σχολικών εγκαταστάσεων, όπως τα κλιματιστικά του 2ου Γενικού Λυκείου Αργοστολίου και οι εργασίες που παραμένουν σε εκκρεμότητα.
Επιπλέον, ο Δήμος βρίσκεται, σύμφωνα με την ενημέρωση των τεχνικών υπηρεσιών, σε διαδικασία συγκέντρωσης και ανασύστασης οικοδομικών φακέλων παλαιότερων σχολικών κτιρίων.
Όλα αυτά δεν αναιρούν τις ανάγκες για νέες παρεμβάσεις.
Δείχνουν, όμως, ότι η συζήτηση δεν μπορεί να εξαντλείται σε μια γενική εικόνα αδράνειας.
Οι εντάσεις στο Δημοτικό Συμβούλιο δεν ακυρώνουν τα πραγματικά δεδομένα
Το άρθρο αναφέρεται σε ιδιαίτερα απαξιωτική φράση που αποδίδεται στον Σπύρο Σαμούρη προς εκπαιδευτικό.
Εφόσον η φράση ειπώθηκε όπως παρατίθεται, πρόκειται για έκφραση που δεν αρμόζει στον δημόσιο διάλογο.
Οι εκπαιδευτικοί έχουν κάθε δικαίωμα να εκφράζουν τις ανησυχίες και τις διαφωνίες τους, ακόμη και με έντονο τρόπο, μέσα στα όρια της θεσμικής διαδικασίας.
Η ένταση μιας συνεδρίασης, όμως, δεν μπορεί να χρησιμοποιείται για να εξαφανίζονται από την αποτίμησή της οι τεχνικές ενημερώσεις, οι εργασίες και οι αποφάσεις.
Το ένα ζήτημα αφορά το επίπεδο της δημόσιας συμπεριφοράς.
Το άλλο αφορά το πραγματικό έργο της διοίκησης.
Και τα δύο πρέπει να αξιολογούνται, χωρίς το ένα να υποκαθιστά το άλλο.
Παντελειός: Η πρόταση που πέρασε ομόφωνα και η στάση της Δημοτικής Αρχής
Εδώ βρίσκεται ίσως το πιο χαρακτηριστικό σημείο της συγκεκριμένης πολιτικής κριτικής.
Ο αρθρογράφος χαιρετίζει την πρόταση πέντε σημείων του Αλέξανδρου Παντελειού για τη σχολική στέγη.
Και σωστά αναγνωρίζει ότι πρόκειται για μια οργανωμένη προσέγγιση, με καταγραφή, ιεράρχηση, προγραμματισμό και χρονοδιάγραμμα.
Παραδέχεται επίσης ότι η πρόταση εγκρίθηκε ομόφωνα.
Αλλά η ομοφωνία αυτή δεν προέκυψε μόνη της.
Η Δημοτική Αρχή του Θεόφιλου Μιχαλάτου αποδέχθηκε την πρόταση της αντιπολίτευσης.
Αυτό αποτελεί πολιτική επιλογή.
Θα μπορούσε να επιμείνει σε διαφορετικό σχεδιασμό ή να απορρίψει σημεία της πρότασης.
Αντί γι’ αυτό, συνέβαλε στη διαμόρφωση μιας κοινής απόφασης.
Ο ίδιος ο Αλέξανδρος Παντελειός αναγνώρισε δημόσια τη θετική στάση της Δημοτικής Αρχής και των υπόλοιπων παρατάξεων.
Επομένως, όποιος χαιρετίζει τη θεσμική επιτυχία της πρωτοβουλίας Παντελειού οφείλει, για λόγους συνέπειας, να αναγνωρίσει και τη συμβολή της δημοτικής πλειοψηφίας στην ομόφωνη αποδοχή της.
Αυτό δεν σβήνει τις προηγούμενες ευθύνες, ούτε απαλλάσσει τη διοίκηση από την υποχρέωση εφαρμογής.
Είναι, όμως, ένα πραγματικό θετικό στοιχείο της συνεδρίασης.
Η ευθύνη δεν καταργείται, αλλά ούτε και η πραγματικότητα
Η Δημοτική Αρχή του Θεόφιλου Μιχαλάτου κρίνεται για την κατάσταση των σχολείων, την πορεία των έργων και την αποτελεσματικότητα των επιλογών της.
Κρίνεται και για την αποκατάσταση της παραλιακής ζώνης στη Σκάλα.
Δεν υπάρχει λόγος να εξαιρεθεί από την κριτική.
Αλλά η κριτική χρειάζεται να λαμβάνει υπόψη ολόκληρη την εικόνα.
Στο «Σπίθι» υπάρχει τεχνική μελέτη, κοστολόγηση, απόφαση της Δημοτικής Επιτροπής και διαδικασία διεκδίκησης χρηματοδότησης.
Στα σχολεία υπάρχουν καταγεγραμμένοι προσεισμικοί έλεγχοι, αναφορές για εργασίες συντήρησης και πλέον ομόφωνη απόφαση για πιο ολοκληρωμένο σχεδιασμό.
Υπάρχουν επίσης προβλήματα που παραμένουν ανοιχτά, παρεμβάσεις που πρέπει να ολοκληρωθούν και αποτελέσματα που πρέπει να αποδειχθούν στην πράξη.
Αυτή είναι η πραγματική εικόνα: ούτε όλα έχουν λυθεί ούτε όλα έχουν μείνει ακίνητα.
Ο Άβλιχος δεν μπορεί να υποκαταστήσει τον απολογισμό
Το άρθρο που επικαλείται τον Ληξουριώτη ποιητή καταλήγει με την αντίθεση ανάμεσα στα λόγια και στις πράξεις.
Η ίδια απαίτηση, όμως, πρέπει να ισχύει για όλους.
Για τη Δημοτική Αρχή, που οφείλει να αποδεικνύει με έργα ότι υλοποιεί όσα σχεδιάζει.
Για την αντιπολίτευση, που οφείλει να παρουσιάζει τεκμηριωμένες εναλλακτικές προτάσεις.
Και για όσους ασκούν δημόσια κριτική, που οφείλουν να εξετάζουν τα διαθέσιμα στοιχεία πριν καταλήξουν σε συμπεράσματα.
Η ειρωνεία μπορεί να κάνει ένα άρθρο πιο ευχάριστο στην ανάγνωση. Δεν κάνει, όμως, μια μελέτη ανύπαρκτη, έναν προσεισμικό έλεγχο άχρηστο ή μια ομόφωνη απόφαση ασήμαντη.
Ο Μικέλης Άβλιχος μάς κληροδότησε την τέχνη της σάτιρας.
Δεν μας έδωσε άδεια να αντικαθιστούμε την τεκμηρίωση με τη σάτιρα.
Και αν κάτι αξίζει να κρατήσουμε από τη συζήτηση για τη Σκάλα και τα σχολεία, είναι ακριβώς αυτό:
Τα έργα πρέπει να ελέγχονται. Οι αποφάσεις πρέπει να εφαρμόζονται. Αλλά και η κριτική πρέπει να αντέχει στον έλεγχο των γεγονότων.
Παντελειός και Λυκούδης: Μήπως η συνεργασία αρχίζει να εμφανίζει τις πρώτες πολιτικές ρωγμές;
Υπάρχει, ωστόσο, και μια ακόμη πολιτική διάσταση που δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητη. Η στάση του Αλέξανδρου Παντελειού στο Δημοτικό Συμβούλιο, με την κατάθεση συγκεκριμένων προτάσεων που έγιναν ομόφωνα αποδεκτές, έρχεται σε εμφανή αντίθεση με την επιθετική και καταγγελτική τακτική του Γιάννη Λυκούδη, επικεφαλής της «Ισχυρής Κεφαλονιάς». Και εδώ γεννάται ένα σοβαρό ερώτημα για τη μελλοντική συνεργασία των δύο παρατάξεων. Πώς θα συνυπάρξουν πολιτικά δύο τόσο διαφορετικές αντιλήψεις για την άσκηση αντιπολίτευσης; Από τη μία, ο Παντελειός επέδειξε πολιτική ωριμότητα, θεσμική υπευθυνότητα και ικανότητα διαμόρφωσης συναινέσεων, χωρίς να εγκαταλείψει την κριτική του. Από την άλλη, ο Λυκούδης επέλεξε μια ιδιαίτερα οξεία αντιπαράθεση, με βαρείς χαρακτηρισμούς αλλά χωρίς αντίστοιχα ολοκληρωμένη πρόταση στη συγκεκριμένη συζήτηση. Αυτή η διαφορά δεν είναι απλώς ζήτημα ύφους. Είναι ζήτημα πολιτικής φιλοσοφίας. Και μπορεί να εξελιχθεί σε πραγματική πηγή εσωτερικών τριβών για μια συνεργασία που φιλοδοξεί να διεκδικήσει τη διοίκηση του Δήμου Αργοστολίου. Δεν υπάρχουν, μέχρι στιγμής, στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι έχουν ήδη εκδηλωθεί τέτοιες τριβές. Ωστόσο, η συγκεκριμένη συνεδρίαση ανέδειξε μια αντίθεση που δύσκολα μπορεί να αγνοηθεί. Ίσως, τελικά, το μεγαλύτερο πολιτικό ερώτημα να μην είναι μόνο αν οι δύο παρατάξεις μπορούν να συνεργαστούν, αλλά και ποιος από τους δύο επικεφαλής εκφράζει πειστικότερα την πολιτική ωριμότητα που απαιτεί η διοίκηση ενός Δήμου.



