Φρόσω Μπελαβίτα & Πίτσα Κατινέλα: Όταν το Αργοστόλι ξενυχτούσε, το Ληξούρι χόρευε και το Polo σέρβιρε πειρασμούς!

Νοσταλγικό ταξίδι στη Δευτέρα 6 Σεπτεμβρίου 1999, μέσα από τη στήλη «Ξεφαντώματα» του «Ανεξάρτητου». Από τα πρώτα φθινοπωρινά πρωτοβρόχια και τα ντεσιμπέλ της νύχτας μέχρι το Inside του Ληξουρίου, το My Way και τα γλυκά του Polo!

Το ημερολόγιο γράφει 6 Σεπτεμβρίου 1999.

Το καλοκαίρι έχει αρχίσει να μαζεύει τις βαλίτσες του. Το πρώτο φθινοπωρινό νερό έχει πέσει στην Κεφαλονιά, οι παραθεριστές λιγοστεύουν και κάποιοι στο Αργοστόλι εγκαταλείπουν τον παγωμένο φραπέ για τον ζεστό καπουτσίνο.

Όμως η στήλη «Ξεφαντώματα» του «Ανεξάρτητου» δεν ασχολείται μόνο με τον καιρό. Η νύχτα έχει αναστατωθεί από τις συζητήσεις για την ηχορύπανση, στο Ληξούρι το Inside εξακολουθεί να τραβάει τη νεολαία, το My Way σχεδιάζει αλλαγές και ο μυστηριώδης «αιώνιος έφηβος» αφήνει τους πάντες να αναρωτιούνται για την επόμενη κίνησή του.

Και μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό, δύο γνώριμες κυρίες αποφασίζουν να ξαναζήσουν την εποχή.

Η Φρόσω Μπελαβίτα έχει βγάλει από την ντουλάπα τα καλά της.

Η Πίτσα Κατινέλα έχει βγάλει από το συρτάρι τις αναμνήσεις της.

Και το παλιό Αργοστόλι ετοιμάζεται να ακούσει όσα δεν πρόλαβε να ακούσει τότε!

ΠΡΑΞΗ 1η – ΤΟ ΠΡΩΤΟΒΡΟΧΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΧΑΛΑΣΕ ΤΟ LIFESTYLE

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑΑΑ! ΤΙ ΚΑΚΟ ΜΑΣ ΒΡΗΚΕ ΤΟΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟ ΤΟΥ 1999! ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΕΙΧΑΜΕ ΣΥΝΗΘΙΣΕΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΟΣΜΙΚΗ ΖΩΗ, ΞΑΦΝΙΚΑ ΜΑΣ ΗΡΘΕ Ο ΧΕΙΜΩΝΑΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, μια βροχή έριξε. Δεν ήρθε η εποχή των παγετώνων!»

ΦΡΟΣΩ: «ΜΑ ΕΦΥΓΑΝ ΟΙ ΤΟΥΡΙΣΤΕΣ! ΑΔΕΙΑΣΑΝ ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ! ΑΛΛΑΞΕ Η ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ε, ναι, ωρή. Σεπτέμβρης ήτανε. Δεν μπορούσε να κρατάει ο Αύγουστος μέχρι τα Χριστούγεννα για να έχεις εσύ κόσμο να σε κοιτάζει.»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ; ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΡΑΠΕ ΠΗΓΑΜΕ ΣΤΟΝ ΖΕΣΤΟ ΚΑΠΟΥΤΣΙΝΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, εσύ το πίνεις το ίδιο. Μόνο που με τον καπουτσίνο φυσάς πρώτα το φλιτζάνι και μετά αρχίζεις να σχολιάζεις.»

ΦΡΟΣΩ: «Η ΔΙΑΘΕΣΗ ΜΟΥ ΗΤΑΝ LIMIT DOWN!»

ΠΙΤΣΑ: «Εφκειό είναι χρηματιστήριο, ωρή, όχι διάθεση.»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΤΟΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟ ΤΟΥ 1999 ΤΟΝ ΕΖΗΣΑ ΣΑΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Το θυμάμαι. Έκλαιγες γιατί δεν μπορούσες να φορέσεις το άσπρο λινό σου χωρίς να κρυώνεις. Τόση τραγωδία ούτε στο αρχαίο θέατρο!»

ΠΡΑΞΗ 2η – ΤΟ ΑΡΓΟΣΤΟΛΙ ΑΛΛΑΖΕΙ ΕΠΟΧΗ

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ, ΘΥΜΑΣΑΙ ΤΟ ΑΡΓΟΣΤΟΛΙ ΤΟΤΕ; ΟΛΟ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΜΙΑ ΠΑΣΑΡΕΛΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Θυμάμαι, ωρή. Θυμάμαι και σένα που άλλαζες ρούχα τρεις φορές την ημέρα.»

ΦΡΟΣΩ: «ΤΟ ΠΡΩΙ ΚΑΖΟΥΑΛ, ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΚΟΣΜΙΚΗ ΚΑΙ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Το βράδυ ήσουν συγκλονιστική κυρίως για τσου γείτονες. Δεν ήξεραν αν βγαίνεις έξω ή αν εγκαινιάζεις μαγαζί.»

ΦΡΟΣΩ: «ΜΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟΒΡΟΧΙ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΒΓΑΛΩ ΖΑΚΕΤΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Και λοιπόν;»

ΦΡΟΣΩ: «ΜΟΥ ΧΑΛΟΥΣΕ ΤΗ ΣΙΛΟΥΕΤΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, η ζακέτα σε πείραξε; Που είχες φάει όλο τον Αύγουστο παγωτά, πάστες και μακαρονάδες, δεν σε πείραξε;»

ΦΡΟΣΩ: «ΗΤΑΝ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!»

ΠΙΤΣΑ: «Και τον χειμώνα τι θα είναι; Δικαιολογία για κουραμπιέδες;»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΘΕ ΕΠΟΧΗ ΕΧΕΙ ΤΙΣ ΧΑΡΕΣ ΤΗΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Αυτό έλεγε και ο Ανεξάρτητος, ωρή. Αλλά εσύ από όλες τσι χαρές διαλέγεις πάντα εκείνες που έχουν βιτρίνα και ταμείο.»

ΠΡΑΞΗ 3η – Η ΜΕΓΑΛΗ ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΝΤΕΣΙΜΠΕΛ

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ! ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΗΤΑΝ Η ΗΧΟΡΥΠΑΝΣΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Α, ναι. Τότε που γινόταν κουβέντα για τα νυχτερινά μαγαζιά και τσι μηνύσεις.»

ΦΡΟΣΩ: «Η ΣΤΗΛΗ ΕΒΑΖΕ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΕΡΩΤΗΜΑ: ΘΕΛΟΥΜΕ ΜΙΑ ΠΟΛΗ ΣΑΝ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ Ή ΜΙΑ ΠΟΛΗ ΜΕ ΨΗΛΑ ΝΤΕΣΙΜΠΕΛ;»

ΠΙΤΣΑ: «Εγώ, ωρή, ήθελα μια πόλη που να μπορείς και να διασκεδάσεις και να κοιμηθείς.»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΗΘΕΛΑ ΜΟΥΣΙΚΗ! ΧΟΡΟ! ΚΟΣΜΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Το ξέρω. Εσύ άμα άκουγες μουσική από τρία στενά μακριά, έβγαινες στο μπαλκόνι και ρωτούσες ποιος κάνει πάρτι χωρίς να σε καλέσει.»

ΦΡΟΣΩ: «Η ΝΥΧΤΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΖΩΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Και οι άνθρωποι πρέπει να έχουν ύπνο, ωρή. Δεν γίνεται να χορεύει ο ένας και ο άλλος να μετράει προβατάκια στον ρυθμό του μπάσου.»

ΦΡΟΣΩ: «ΜΑ ΠΩΣ ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΤΟΥΡΙΣΜΟ;»

ΠΙΤΣΑ: «Με μέτρο, ωρή. Ούτε νεκροταφείο ούτε να τρέμουν τα τζάμια. Άλλο το κέφι κι άλλο να χορεύει η ντουλάπα μόνη της.»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΣΥ ΠΑΝΤΑ ΜΕΤΡΙΟΠΑΘΗΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Κι εσύ πάντα με τα ντεσιμπέλ στο τέρμα. Ακόμη κι όταν ψιθυρίζεις, ωρή, σε ακούνε από το Δράπανο!»

ΠΡΑΞΗ 4η – ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΣΤΟ ΛΗΞΟΥΡΙ

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΤΟΤΕ Ο ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ ΠΗΓΕ ΓΙΑ ΚΛΑΜΠΙΝΓΚ ΣΤΟ ΛΗΞΟΥΡΙ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ε, βέβαια. Να δουν τι γίνεται κι από την άλλη μεριά.»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΚΕΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΗΤΑΝ ΠΙΟ ΗΡΕΜΑ ΜΕ ΤΗΝ ΗΧΟΡΥΠΑΝΣΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, πιο ήρεμα στα χαρτιά μπορεί. Εσύ άμα έμπαινες σε μαγαζί, τα ντεσιμπέλ ανέβαιναν χωρίς να ανοίξει η μουσική.»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΠΑΙΡΝΑ ΤΟ ΦΕΡΙ ΜΠΟΤ ΜΕ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΜΟΥ ΦΟΡΕΜΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Και θα νόμιζε ο κόσμος πως πάει κάποια επίσημη αντιπροσωπεία.»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΕΚΑΝΑ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΣΤΟ ΛΗΞΟΥΡΙ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, εσύ δεν πήγαινες στο Ληξούρι για διασκέδαση. Πήγαινες για να μάθουν κι εκεί πως αγόρασες καινούργιες γόβες.»

ΦΡΟΣΩ: «Η ΚΟΣΜΙΚΗ ΖΩΗ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΣΥΝΟΡΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ναι, αλλά γνωρίζει δρομολόγια. Πρόσεχε μη χάσεις το τελευταίο φεριμπότ και μείνεις να κάνεις κοσμική ζωή μέχρι το πρωί!»

ΠΡΑΞΗ 5η – ΤΟ INSIDE ΚΑΙ Η ΞΑΝΘΙΑ ΜΠΑΡΓΟΥΜΑΝ

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ! ΤΟ INSIDE ΗΤΑΝ ΤΟ ΠΙΟ IN ΜΑΓΑΖΙ ΤΟΥ ΛΗΞΟΥΡΙΟΥ!»

ΠΙΤΣΑ: «Έτσι το περιέγραφε η στήλη, ωρή. Και έγραφε πως ο Γιώργος Μοσχονάς είχε φτιάξει έναν πολύ συμπαθητικό χώρο.»

ΦΡΟΣΩ: «ΜΕ ΔΥΝΑΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ, BEATS ΚΑΙ ΝΕΟΛΑΙΑ ΠΟΥ ΤΑ ΕΔΙΝΕ ΟΛΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Εσύ πάντως δεν θα τα έδινες όλα. Θα κράταγες κάτι και για την επόμενη βραδιά.»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΥΠΗΡΧΕ ΜΙΑ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΗ ΞΑΝΘΙΑ ΜΠΑΡΓΟΥΜΑΝ ΠΟΥ ΕΚΛΕΒΕ ΚΑΡΔΙΕΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Α, εκεί κόλλησες!»

ΦΡΟΣΩ: «ΜΑ ΠΟΙΑ ΗΤΑΝ; ΠΩΣ ΗΤΑΝ; ΤΙ ΦΟΡΟΥΣΕ;»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, το ρεπορτάζ έλεγε πως ήταν εντυπωσιακή. Δεν μας έδωσε κατάλογο με τα καλλυντικά της.»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΘΑ ΠΗΓΑΙΝΑ ΝΑ ΔΩ ΤΙΣ ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Να δεις ή να συγκρίνεις;»

ΦΡΟΣΩ: «ΝΑ ΕΜΠΝΕΥΣΤΩ!»

ΠΙΤΣΑ: «Εφκειό λες κάθε φορά που βλέπεις άλλη γυναίκα με ωραίο φόρεμα. Μετά τρέχεις στα μαγαζιά και αγοράζεις τρία παρόμοια.»

ΦΡΟΣΩ: «Η ΜΟΔΑ ΘΕΛΕΙ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Και το πορτοφόλι σου θέλει εντατική, ωρή.»

ΠΡΑΞΗ 6η – Η ΑΔΕΙΑ, ΟΙ ΜΗΝΥΣΕΙΣ ΚΑΙ Η ΦΡΟΣΩ ΣΕ ΡΟΛΟ ΔΙΚΗΓΟΡΟΥ

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΤΟ INSIDE, ΛΕΕΙ, ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕ ΤΟ ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΟ ΠΡΟΣΩΡΙΝΗΣ ΑΦΑΙΡΕΣΗΣ ΑΔΕΙΑΣ ΛΟΓΩ ΜΗΝΥΣΕΩΝ ΓΙΑ ΗΧΟΡΥΠΑΝΣΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Έτσι ανέφερε τότε η στήλη, ωρή. Μη μας τα παρουσιάζεις σαν να ξέρουμε τι έγινε τελικά.»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΘΑ ΕΚΑΝΑ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΣΚΕΨΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Με ποιον;»

ΦΡΟΣΩ: «ΜΕ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑΡΧΕΣ, ΜΟΥΣΙΚΟΥΣ, ΠΕΛΑΤΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, άμα μαζέψεις όλους αυτούς, θα χρειαστείς μεγαλύτερο μαγαζί από εφκειό που συζητάμε.»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΕΒΡΙΣΚΑ ΛΥΣΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ποια λύση;»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΧΑΜΗΛΩΝΑΜΕ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ Ο ΕΛΕΓΧΟΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, οι κανόνες δεν είναι παιχνίδι. Άμα υπάρχει πρόβλημα, το λύνεις κανονικά.»

ΦΡΟΣΩ: «ΤΟΤΕ ΘΑ ΕΚΑΝΑΜΕ SILENT DISCO!»

ΠΙΤΣΑ: «Τι είναι πάλι εφκειό;»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΧΟΡΕΥΑΜΕ ΜΕ ΑΚΟΥΣΤΙΚΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Εσύ, ωρή, ούτε με ακουστικά δεν θα ήσουν αθόρυβη. Θα φώναζες σε όλους ποιο τραγούδι ακούς!»

ΠΡΑΞΗ 7η – ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΜΕ ΤΟΝ «ΑΙΩΝΙΟ ΕΦΗΒΟ»

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ! ΕΔΩ ΕΧΟΥΜΕ ΜΕΓΑΛΟ ΚΟΣΜΙΚΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Για λέγε.»

ΦΡΟΣΩ: «Ο ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ ΕΓΡΑΦΕ ΓΙΑ ΤΟΝ “ΑΙΩΝΙΟ ΕΦΗΒΟ” ΚΑΙ ΤΟ ΟΡΙΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΔΙΑΖΥΓΙΟ ΜΕ ΤΟ ΣΙΝΕΜΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Και τι θα έκανε μετά;»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΗΞΕΡΕ! ΥΠΗΡΧΑΝ ΦΗΜΕΣ, ΑΛΛΑ ΕΚΕΙΝΟΣ ΚΡΑΤΟΥΣΕ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΤΟΥ ΚΛΕΙΣΤΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Α, μάλιστα. Σφίγγα ο άνθρωπος.»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΕΛΕΓΕ ΣΤΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥΣ ΝΑ ΚΡΑΤΟΥΝ ΖΕΣΤΑ ΤΑ ΤΥΠΟΓΡΑΦΕΙΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, εσύ άμα σου έλεγε κάποιος τέτοιο πράμα, θα καθόσουν έξω από το τυπογραφείο με καρέκλα και θερμός.»

ΦΡΟΣΩ: «ΦΥΣΙΚΑ! ΗΜΟΥΝ ΓΕΝΝΗΜΕΝΗ ΓΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Εσύ ήσουν γεννημένη για να ρωτάς πράγματα που δεν σε αφορούν.»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΘΑ ΜΑΘΑΙΝΑ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Πώς;»

ΦΡΟΣΩ: «ΜΕ ΤΗ ΓΟΗΤΕΙΑ ΜΟΥ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, με τη γοητεία σου το πολύ να σου έλεγε τι καφέ πίνει. Για τα επαγγελματικά του θα σε άφηνε να περιμένεις μέχρι τα Χριστούγεννα.»

ΠΡΑΞΗ 8η – Η ΞΑΝΘΙΑ ΕΘΕΡΙΑ ΥΠΑΡΞΗ

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ! Ο “ΑΙΩΝΙΟΣ ΕΦΗΒΟΣ” ΕΠΙΣΚΕΠΤΟΤΑΝ ΤΟ ΣΙΝΕΜΑ ΜΕ ΜΙΑ ΞΑΝΘΙΑ ΕΘΕΡΙΑ ΥΠΑΡΞΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Έτσι έγραφε η στήλη, ωρή.»

ΦΡΟΣΩ: «ΜΑ ΠΟΙΑ ΗΤΑΝ Η ΞΑΝΘΙΑ;»

ΠΙΤΣΑ: «Δεν ξέρουμε, ωρή.»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΜΕ;»

ΠΙΤΣΑ: «Γιατί δεν μας το είπε ο Ανεξάρτητος.»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΘΑ ΕΚΑΝΑ ΡΕΠΟΡΤΑΖ!»

ΠΙΤΣΑ: «Εσύ θα έκανες βόλτες έξω από το σινεμά, τάχα πως ψάχνεις ταξί.»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΠΑΡΑΤΗΡΟΥΣΑ ΔΙΑΚΡΙΤΙΚΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Διακριτικά; Ωρή, εσύ θα φορούσες κόκκινο σακάκι, χρυσά σκουλαρίκια και θα ρωτούσες τον κόσμο δυνατά: “ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΞΑΝΘΙΑ;”»

ΦΡΟΣΩ: «Η ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ ΘΕΛΕΙ ΘΑΡΡΟΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Και η προσωπική ζωή των άλλων θέλει ησυχία, ωρή. Άσ’ τσου ανθρώπους να πάνε στο σινεμά τους.»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΣΤΩ ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΠΟΙΑ ΤΑΙΝΙΑ ΕΒΛΕΠΑΝ!»

ΠΙΤΣΑ: «Εφκειό μπορείς να το ρωτήσεις στο ταμείο. Αλλά μη μου ζητήσεις να ψάξουμε και ποπ κορν για δακτυλικά αποτυπώματα!»

ΠΡΑΞΗ 9η – Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΚΑΙ Ο ΚΕΦΑΛΙΝΙΑΡΧΗΣ ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ ΑΛΛΑΓΕΣ

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ! ΤΩΡΑ ΠΑΜΕ ΣΤΟ MY WAY!»

ΠΙΤΣΑ: «Α, εφκειό το θυμάμαι από τσι κουβέντες της εποχής.»

ΦΡΟΣΩ: «Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΚΑΙ Ο ΚΕΦΑΛΙΝΙΑΡΧΗΣ ΕΤΟΙΜΑΖΑΝ ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΟ ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΟ ΜΑΓΑΖΙ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ανήσυχα πνεύματα, όπως τους περιέγραφε η στήλη.»

ΦΡΟΣΩ: «ΗΘΕΛΑΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΗ ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΗ ΝΥΧΤΑ ΠΙΟ ΖΕΣΤΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ε, καλά έκαναν. Τον χειμώνα χρειάζεται ζεστασιά.»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΤΕΙΝΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΔΙΑΚΟΣΜΗΣΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωχ.»

ΦΡΟΣΩ: «ΒΕΛΟΥΔΟ! ΚΑΘΡΕΦΤΕΣ! ΧΡΥΣΕΣ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, θα γίνει νυχτερινό μαγαζί ή το ανάκτορο των Βερσαλλιών;»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΣΚΑΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΩΝ ΚΥΡΙΩΝ!»

ΠΙΤΣΑ: «Για να κατεβαίνεις εσύ με το φόρεμα και να σε κοιτάνε όλοι.»

ΦΡΟΣΩ: «ΑΚΡΙΒΩΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Το ήξερα. Εσύ δεν ενδιαφέρεσαι για την ανακαίνιση. Θέλεις σκηνικό για να κάνεις είσοδο.»

ΠΡΑΞΗ 10η – Η ΦΡΟΣΩ ΔΙΕΚΔΙΚΕΙ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΣΕΙΡΑ ΣΤΟ MY WAY

ΦΡΟΣΩ: «ΤΟ MY WAY, ΛΕΕΙ, ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΣΤΗ ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΗ ΝΥΧΤΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Έτσι εκτιμούσε τότε η στήλη, ωρή.»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΘΑ ΕΙΧΑ ΜΟΝΙΜΟ ΤΡΑΠΕΖΙ!»

ΠΙΤΣΑ: «Με ποια λεφτά;»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΗΜΟΥΝ ΕΠΙΣΗΜΗ ΚΑΛΕΣΜΕΝΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ποιος θα σε καλούσε;»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΜΕ ΚΑΛΟΥΣΑ ΕΓΩ!»

ΠΙΤΣΑ: «Α, μάλιστα. Επίσημη καλεσμένη του εαυτού σου.»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΚΑΘΟΜΟΥΝ ΜΠΡΟΣΤΑ, ΜΕ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΜΟΥ ΦΟΡΕΜΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, εσύ άμα έβλεπες άδειο τραπέζι στην πρώτη σειρά, καθόσουν πριν προλάβει ο σερβιτόρος να βάλει το τασάκι.»

ΦΡΟΣΩ: «Η ΚΑΛΗ ΘΕΣΗ ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΚΥΡΟΥΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Και ο λογαριασμός είναι θέμα πραγματικότητας. Μη μου πεις πάλι ότι ξέχασες το πορτοφόλι σου.»

ΠΡΑΞΗ 11η – ΤΟ POLO ΚΑΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΑ ΓΛΥΚΑ

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑΑΑ! ΑΦΗΣΕ ΤΑ ΚΛΑΜΠ! ΤΩΡΑ ΠΑΜΕ ΣΤΟ POLO!»

ΠΙΤΣΑ: «Επιτέλους, ωρή! Ένα θέμα που με ενδιαφέρει πραγματικά!»

ΦΡΟΣΩ: «Ο ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ ΕΓΡΑΦΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΟΧΗ ΚΟΥΖΙΝΑ ΤΟΥ! ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΓΛΥΚΑ ΤΟΥ!»

ΠΙΤΣΑ: «Εφκειά είναι σοβαρά πράγματα. Για λέγε.»

ΦΡΟΣΩ: «ΠΡΟΦΙΤΕΡΟΛ ΠΑΓΩΤΟ! ΠΑΝΑΚΟΤΑ! ΚΡΕΜ ΜΠΡΟΥΛΕ! ΚΑΙ ΕΝΑ ΦΟΒΕΡΟ ΜΠΡΑΟΥΝΙΝΓΚ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, σταμάτα! Θα μου ανεβάσεις το ζάχαρο μόνο με την περιγραφή!»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΘΑ ΤΑ ΠΑΡΗΓΓΕΛΝΑ ΟΛΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Εσύ, ωρή, δεν πήγαινες για γλυκό. Πήγαινες για απογραφή ζαχαροπλαστείου.»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΞΕΚΙΝΟΥΣΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΡΕΜ ΜΠΡΟΥΛΕ!»

ΠΙΤΣΑ: «Γιατί;»

ΦΡΟΣΩ: «ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΓΑΛΛΙΚΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, άμα βάλεις γαλλικό όνομα στην κρέμα, πάλι κρέμα θα είναι. Δεν θα σου δώσει υπηκοότητα.»

ΦΡΟΣΩ: «ΜΕΤΑ ΘΑ ΕΠΑΙΡΝΑ ΠΑΝΑΚΟΤΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Και μετά;»

ΦΡΟΣΩ: «ΠΡΟΦΙΤΕΡΟΛ!»

ΠΙΤΣΑ: «Και μετά;»

ΦΡΟΣΩ: «ΜΠΡΑΟΥΝΙ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή Φρόσω, εσύ δεν θέλεις σερβιτόρο. Θέλεις φορτηγό με ψυγείο να σου τα φέρνει σπίτι!»

ΠΡΑΞΗ 12η – Η ΔΙΑΙΤΑ ΤΗΣ ΦΡΟΣΩΣ ΚΡΑΤΗΣΕ ΕΠΤΑ ΛΕΠΤΑ

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ, ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΠΡΟΣΕΧΑ ΠΟΛΥ ΤΗ ΣΙΛΟΥΕΤΑ ΜΟΥ!»

ΠΙΤΣΑ: «Το θυμάμαι, ωρή. Τη Δευτέρα έλεγες πως αρχίζεις δίαιτα και την Τρίτη ρωτούσες πού έχει το καλύτερο γλυκό.»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΙΧΑ ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ναι. Έτρωγες πρώτα το προφιτερόλ και μετά πειθαρχούσες να μη φας δεύτερο.»

ΦΡΟΣΩ: «Η ΚΡΕΜ ΜΠΡΟΥΛΕ ΕΙΝΑΙ ΜΙΚΡΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Μικρή είναι, ωρή, άμα πάρεις μία. Εσύ παραγγέλνεις τρεις για να συγκρίνεις την υφή.»

ΦΡΟΣΩ: «Η ΓΕΥΣΙΓΝΩΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΕΧΝΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Κι η χώνεψη επιστήμη. Μόνο που εσύ δεν σέβεσαι καμία από τσι δύο.»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΘΑ ΕΓΡΑΦΑ ΚΑΙ ΚΡΙΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΑ ΓΛΥΚΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Τι θα έγραφες;»

ΦΡΟΣΩ: «Η ΚΡΕΜ ΜΠΡΟΥΛΕ ΜΕ ΤΑΞΙΔΕΨΕ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, εσύ μέχρι το Polo πήγες. Μη μας χρεώσεις και αεροπορικά.»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΟΦΙΤΕΡΟΛ ΜΕ ΑΠΟΓΕΙΩΣΕ!»

ΠΙΤΣΑ: «Άμα συνέχιζες να τρως έτσι, ωρή, το μόνο που θα απογειωνόταν θα ήταν ο λογαριασμός!»

ΠΡΑΞΗ 13η – ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΚΟΣΜΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ 1999

Η Φρόσω έχει απλώσει πάνω στο τραπέζι ένα παλιό ημερολόγιο.

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ! ΘΑ ΟΡΓΑΝΩΣΟΥΜΕ ΜΙΑ ΤΕΛΕΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΣΤΟ ΑΡΓΟΣΤΟΛΙ ΤΟΥ 1999!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, εσύ ούτε στον χρόνο δεν ταξιδεύεις χωρίς πρόγραμμα.»

ΦΡΟΣΩ: «ΠΡΩΤΑ ΘΑ ΠΙΟΥΜΕ ΚΑΠΟΥΤΣΙΝΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Εγώ φραπέ θα πιω. Δεν αλλάζω συνήθειες επειδή έριξε δυο σταγόνες.»

ΦΡΟΣΩ: «ΜΕΤΑ ΘΑ ΠΑΜΕ ΣΤΟ POLO ΓΙΑ ΓΛΥΚΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωραία μέχρι εδώ.»

ΦΡΟΣΩ: «ΜΕΤΑ ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΟ ΦΕΡΙ ΜΠΟΤ ΓΙΑ ΛΗΞΟΥΡΙ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, μετά από τέσσερα γλυκά θα με βάλεις και σε καράβι;»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΠΑΜΕ ΣΤΟ INSIDE!»

ΠΙΤΣΑ: «Και μετά;»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΓΥΡΙΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟ MY WAY!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, αυτό δεν είναι βραδινή έξοδος. Είναι πρόγραμμα τουριστικού πρακτορείου.»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΤΑ ΠΡΟΛΑΒΟΥΜΕ ΟΛΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Εσύ μπορεί. Εγώ θα μείνω στο πρώτο γλυκό και θα σας στείλω ευχές.»

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ! ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑΣ;»

ΠΙΤΣΑ: «Στο κρεβάτι μου, ωρή. Με περιμένει να γυρίσω πριν ξημερώσει.»

ΠΡΑΞΗ 14η – Η ΦΡΟΣΩ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΙ ΤΟΝ ΡΟΛΟ ΤΗΣ ΚΟΣΜΙΚΟΓΡΑΦΟΥ

ΦΡΟΣΩ: «ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙ ΑΠΟ ΤΟ 1999, ΠΙΤΣΑ;»

ΠΙΤΣΑ: «Η μέση σου που δεν πονούσε;»

ΦΡΟΣΩ: «ΟΧΙ! Η ΑΓΩΝΙΑ ΝΑ ΑΝΟΙΞΕΙΣ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΚΑΙ ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΙ ΓΡΑΦΕΙ Η ΚΟΣΜΙΚΗ ΣΤΗΛΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Εφκειό έχεις δίκιο. Άνοιγες τον Ανεξάρτητο και μάθαινες τι συζητιόταν στη νύχτα.»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΑΝ ΕΒΛΕΠΕΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ, ΕΝΙΩΘΕΣ ΔΙΑΣΗΜΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Εσύ, ωρή, θα αγόραζες δέκα φύλλα να τα μοιράσεις στη γειτονιά.»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΙΚΟΣΙ!»

ΠΙΤΣΑ: «Το ήξερα.»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΕΦΤΙΑΧΝΑ ΚΑΙ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΣΤΗΛΗ! “ΤΑ ΚΟΣΜΙΚΑ ΤΗΣ ΜΠΕΛΑΒΙΤΑ”!»

ΠΙΤΣΑ: «Και τι θα έγραφες;»

ΦΡΟΣΩ: «ΠΟΙΟΣ ΕΜΦΑΝΙΣΤΗΚΕ, ΤΙ ΦΟΡΟΥΣΕ, ΠΟΙΟΣ ΧΟΡΕΨΕ ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΕΚΑΝΕ ΤΗ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΕΝΤΥΠΩΣΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Δηλαδή σε κάθε φύλλο θα έγραφες για τον εαυτό σου.»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΗΜΟΥΝ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, εσύ αντικειμενική είσαι μόνο όταν κοιτάζεις βιτρίνα και δεν έχει το νούμερό σου.»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΧΑ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Πρόσεχε μόνο μη γράφεις ό,τι ακούς στο κομμωτήριο. Άλλο τα κοσμικά κι άλλο να βγάζεις τσι κουβέντες του κόσμου στη φόρα.»

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ, ΜΟΥ ΧΑΛΑΣ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΚΑΡΙΕΡΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, εγώ προσπαθώ να σε σώσω από τσι μηνύσεις πριν καν τυπωθεί το πρώτο φύλλο!»

ΠΡΑΞΗ 15η – Η ΦΡΟΣΩ ΔΕΝ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΑ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Το παλιό ημερολόγιο έχει φτάσει στην τελευταία του σελίδα για εκείνη τη βραδιά.

Έξω αρχίζει να βρέχει.

Η Φρόσω κοιτάζει το παράθυρο με μελαγχολία.

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ, ΤΕΛΙΚΑ ΕΚΕΙΝΟΣ Ο ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ ΤΟΥ 1999 ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ.»

ΠΙΤΣΑ: «Είχε τα ωραία του, ωρή. Είχε και τσι σκοτούρες του.»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΙΧΕ ΒΡΟΧΗ, ΜΟΥΣΙΚΗ, ΚΛΑΜΠ, ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΓΛΥΚΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Και κόσμο που προσπαθούσε να κοιμηθεί ενώ άλλοι χόρευαν.»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΙΧΕ ΤΟ INSIDE! ΤΟ MY WAY! ΤΟ POLO!»

ΠΙΤΣΑ: «Και είχε και τσου ανθρώπους που δουλεύανε, τρέχανε, φτιάχνανε μαγαζιά και προσπαθούσαν να κρατήσουν ζωντανή την πόλη.»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΕΙΧΕ ΕΜΑΣ ΝΕΕΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ε, καλά, ωρή. Αυτό είναι το μόνο που θυμάσαι χωρίς καμία επιφύλαξη.»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΞΑΝΑΓΥΡΙΣΩ ΕΣΤΩ ΓΙΑ ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Κι εγώ, ωρή. Αλλά θα ήθελα να ξέρω από πριν πότε φεύγει το τελευταίο καράβι.»

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ, ΕΙΣΑΙ ΑΘΕΡΑΠΕΥΤΑ ΠΡΑΚΤΙΚΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Κι εσύ, ωρή, είσαι αθεράπευτα Φρόσω. Τριάντα χρόνια να περάσουν, πάλι με τις γόβες και τα κοσμικά θα ασχολείσαι.»

ΦΡΟΣΩ: «Η ΚΟΜΨΟΤΗΤΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΗΛΙΚΙΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ούτε η τρέλα σου, ωρή. Κι εφκειό είναι που με ανησυχεί!»

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΦΙΝΑΛΕ – Η ΦΡΟΣΩ ΣΤΟ 1999, Η ΠΙΤΣΑ ΣΤΟ ΦΕΡΙ ΜΠΟΤ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΟΦΙΤΕΡΟΛ ΣΤΗ ΜΕΣΗ!

Η Φρόσω σηκώνεται ξαφνικά από την καρέκλα.

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ! ΠΗΡΑ ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΟΦΑΣΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωχ, Παναγία μου. Πάλι θα ξοδευτούμε.»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΝΑ ΡΕΤΡΟ ΠΑΡΤΙ ΜΕ ΘΕΜΑ ΤΟ ΑΡΓΟΣΤΟΛΙ ΤΟΥ 1999!»

ΠΙΤΣΑ: «Και τι θα κάνουμε δηλαδή;»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΝΤΥΘΟΥΜΕ ΟΠΩΣ ΤΟΤΕ! ΘΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ! ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΚΟΣΜΙΚΗ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, εγώ τα ρούχα του 1999 τα έχω φυλάξει, αλλά δεν ξέρω αν χωράω μέσα τους.»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΣΕ ΒΟΗΘΗΣΩ ΕΓΩ!»

ΠΙΤΣΑ: «Μη διανοηθείς να με βάλεις να κρατάω την αναπνοή μου για να κλείσει το φερμουάρ. Το δοκιμάσαμε μια φορά και χρειάστηκε να με ξεκουμπώσεις με πένσα.»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΕΧΩ ΕΝΑ ΥΠΕΡΟΧΟ ΜΑΥΡΟ ΦΟΡΕΜΑ ΑΠΟ ΤΟΤΕ!»

ΠΙΤΣΑ: «Το θυμάμαι. Εφκειό με την πλάτη έξω;»

ΦΡΟΣΩ: «ΝΑΙ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, τότε ήσουν είκοσι επτά χρόνια νεότερη. Μην τα βάζεις με το ημερολόγιο.»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΜΟΥ ΚΑΝΕΙ ΑΚΟΜΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ναι, ωρή. Άμα το χρησιμοποιήσεις για κασκόλ.»

Η Φρόσω προσποιείται ότι δεν άκουσε.

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΜΕΝΟΥ ΕΜΠΝΕΥΣΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΟ POLO!»

ΠΙΤΣΑ: «Εκεί συμφωνώ.»

ΦΡΟΣΩ: «ΠΡΟΦΙΤΕΡΟΛ ΠΑΓΩΤΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Μάλιστα.»

ΦΡΟΣΩ: «ΠΑΝΑΚΟΤΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωραία.»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΡΕΜ ΜΠΡΟΥΛΕ!»

ΠΙΤΣΑ: «Πολύ ωραία.»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΜΠΡΑΟΥΝΙ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, θα κάνουμε πάρτι ή θα ανοίξουμε υποκατάστημα ζαχαροπλαστείου;»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΝΑ ΕΙΔΙΚΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΓΙΑ ΤΟΝ “ΑΙΩΝΙΟ ΕΦΗΒΟ”!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, δεν ξέρουμε καν ποιος ήταν από το απόσπασμα που διαβάσαμε!»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΒΑΛΩ ΚΑΡΤΕΛΑ “RESERVED”!»

ΠΙΤΣΑ: «Βάλε καλύτερα “ΜΥΣΤΗΡΙΟ”, να ξέρει ο κόσμος γιατί είναι άδειο.»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΘΑ ΠΑΙΞΟΥΜΕ ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΑΝ ΤΟ INSIDE!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, πρόσεχε τα ντεσιμπέλ. Μην ξαναζήσουμε το 1999 μαζί με τσι μηνύσεις του.»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΧΑΜΗΛΗ ΕΝΤΑΣΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Εσύ χαμηλή ένταση; Ωρή, εσύ άμα πεις “καλησπέρα”, αναστατώνεται όλη η πολυκατοικία.»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΕΜΦΑΝΙΣΗΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ποια θα κερδίσει;»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ!»

ΠΙΤΣΑ: «Και γιατί να κάνουμε διαγωνισμό αφού αποφάσισες ήδη;»

ΦΡΟΣΩ: «ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΩΝΙΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, εσύ είσαι η μόνη γυναίκα που μπορεί να οργανώσει διαγωνισμό, να είναι κριτική επιτροπή και να δώσει το πρώτο βραβείο στον εαυτό της.»

Η Φρόσω ανοίγει μια παλιά ντουλάπα.

Βγάζει ένα ζευγάρι ψηλοτάκουνα.

Τα κοιτάζει συγκινημένη.

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ… ΜΕ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΓΟΒΕΣ ΕΙΧΑ ΒΓΕΙ ΤΟ 1999!»

ΠΙΤΣΑ: «Το θυμάμαι, ωρή.»

ΦΡΟΣΩ: «ΗΤΑΝ ΟΙ ΤΥΧΕΡΕΣ ΜΟΥ!»

ΠΙΤΣΑ: «Τυχερές για ποιον;»

ΦΡΟΣΩ: «ΓΙΑ ΜΕΝΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Για τον τσαγκάρη πάντως ήταν σίγουρα. Κάθε δεύτερη εβδομάδα του τσι πήγαινες για τακούνια.»

Η Φρόσω φοράει τη μία γόβα.

Μετά τη δεύτερη.

Σηκώνεται.

Κάνει δύο βήματα.

Σταματά.

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ…»

ΠΙΤΣΑ: «Τι έγινε, ωρή;»

ΦΡΟΣΩ: «ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΜΙΚΡΥΝΑΝ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, τα παπούτσια δεν μίκρυναν. Τα πόδια σου άλλαξαν.»

ΦΡΟΣΩ: «ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ! ΕΙΝΑΙ ΑΥΘΕΝΤΙΚΑ ΤΟΥ 1999!»

ΠΙΤΣΑ: «Ε, ναι. Αλλά κι εσύ είσαι αυθεντική του 1999, μόνο που έχεις περάσει μερικές αναβαθμίσεις.»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΤΙΣ ΦΟΡΕΣΩ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ!»

ΠΙΤΣΑ: «Φόρεσέ τσι, ωρή. Αλλά άφησε δίπλα και τσι παντόφλες, γιατί σε δέκα λεπτά θα με παρακαλάς να σου τσι φέρω.»

Η Φρόσω προσπαθεί να περπατήσει σαν μοντέλο.

Σταματά μπροστά στον καθρέφτη.

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ! ΠΩΣ ΣΟΥ ΦΑΙΝΟΜΑΙ;»

ΠΙΤΣΑ: «Σαν να πηγαίνεις σε δεξίωση και να πατάς πάνω σε χαλίκια.»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΙΜΑΙ ΙΔΙΑ ΟΠΩΣ ΤΟΤΕ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, ίδια είσαι στο θάρρος. Στα υπόλοιπα, άσε να μη μαλώσουμε.»

Η Φρόσω κάθεται απότομα.

Βγάζει τις γόβες.

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ… ΤΕΛΙΚΑ ΘΑ ΦΟΡΕΣΩ ΚΑΤΙ ΠΙΟ ΑΝΕΤΟ.»

ΠΙΤΣΑ: «Είδες, ωρή; Η σοφία έρχεται με τα χρόνια.»

ΦΡΟΣΩ: «ΑΛΛΑ ΘΑ ΒΑΛΩ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΜΟΥ ΣΚΟΥΛΑΡΙΚΙΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Εφκειά βάλε τα. Αρκεί να μην τραβάνε τα αυτιά σου μέχρι τσου ώμους.»

Οι δυο φίλες κάθονται ξανά.

Έξω η βροχή δυναμώνει.

Η Πίτσα κοιτάζει το παλιό φύλλο του «Ανεξάρτητου».

ΠΙΤΣΑ: «Ξέρεις τι σκέφτομαι, ωρή;»

ΦΡΟΣΩ: «ΤΙ, ΠΙΤΣΑ ΜΟΥ;»

ΠΙΤΣΑ: «Πόσα πράγματα άλλαξαν από τότε. Τα μαγαζιά, οι μουσικές, οι άνθρωποι, οι συνήθειες…»

ΦΡΟΣΩ: «ΑΛΛΑ ΚΑΠΟΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΜΕΝΟΥΝ ΙΔΙΑ.»

ΠΙΤΣΑ: «Σαν τι;»

ΦΡΟΣΩ: «Η ΑΓΑΠΗ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΡΓΟΣΤΟΛΙ!»

Η Πίτσα χαμογελά.

ΠΙΤΣΑ: «Εφκειό είναι αλήθεια, ωρή.»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ Η ΦΙΛΙΑ ΜΑΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Κι εφκειό.»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΜΟΥ!»

Η Πίτσα αφήνει κάτω το φλιτζάνι.

ΠΙΤΣΑ: «Ωρήηη! Δύο λεπτά συγκινηθήκαμε και πρόλαβες να μας χαλάσεις το φινάλε!»

ΦΡΟΣΩ: «ΜΑ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Άκου να σου πω, ωρή Φρόσω. Το 1999 ο κόσμος ανησυχούσε για τα ντεσιμπέλ της νύχτας. Σήμερα, άμα θέλουμε να ξαναζήσουμε την εποχή, δεν χρειαζόμαστε ούτε Inside ούτε My Way ούτε μεγάφωνα.»

ΦΡΟΣΩ: «ΔΗΛΑΔΗ;»

ΠΙΤΣΑ: «Αρκεί να σε βγάλω στο μπαλκόνι να φωνάξεις “ΠΙΤΣΑΑΑ!” και θα ξυπνήσει όλο το Αργοστόλι!»

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ! ΕΙΣΑΙ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Και το καλύτερο, ωρή;»

ΦΡΟΣΩ: «ΠΟΙΟ;»

ΠΙΤΣΑ: «Δεν χρειάζεται ούτε άδεια μουσικής ούτε ηχεία. Εσύ είσαι ολόκληρο νυχτερινό κέντρο με δύο πόδια!»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Το ξέρω, ωρή. Αλλά απόψε, για να κοιμηθεί η γειτονιά, θα σε βάλω σε λειτουργία σίγασης!»

ΦΡΟΣΩ: «ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΕΤΟΙΟ ΚΟΥΜΠΙ!»

ΠΙΤΣΑ: «Το ξέρω, ωρή. Γι’ αυτό και τόσα χρόνια δεν βρήκαμε την ησυχία μας!» 🤣🤣🤣

Η στήλη «Φρόσω Μπελαβίτα & Πίτσα Κατινέλα» αποτελεί σατιρική μυθοπλασία. Οι δύο ηρωίδες και οι διάλογοί τους είναι φανταστικοί. Τα ιστορικά στοιχεία προέρχονται από τη στήλη «Ξεφαντώματα» του «Ανεξάρτητου», της 6ης Σεπτεμβρίου 1999. Οι αναφορές σε πρόσωπα, καταστήματα και περιστατικά αποδίδουν όσα καταγράφονταν τότε και δεν αποτελούν σημερινές διαπιστώσεις.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ