Φρόσω Μπελαβίτα & Πίτσα Κατινέλα: «Ωρή, το Αργοστόλι του ’99 είχε έρωτες, ξενύχτια και κουτσομπολιά που δεν τα χώραγε ούτε ο Πλάτανος!»

Νοσταλγική επιστροφή στη Δευτέρα 6 Σεπτεμβρίου 1999, μέσα από τη στήλη «Ξεφαντώματα» της εφημερίδας «Ανεξάρτητος». Το Daccapo ετοιμάζεται για χειμώνα, το My Way αποχαιρετά το καλοκαίρι, η «Πίτα της Σιδώρα Κάτες» υπόσχεται ξενύχτι μέχρι το πρωί, οι Τρύπες ετοιμάζονται για τον Λυκαβηττό και κάπου στον Πλάτανο κυκλοφορεί ένα ερωτικό μυστήριο!

Η Φρόσω Μπελαβίτα ανακάλυψε ένα παλιό φύλλο του «Ανεξάρτητου».

Η Πίτσα Κατινέλα έκανε το λάθος να τη ρωτήσει τι γράφει.

Και κάπως έτσι άρχισε μια περιήγηση στο Αργοστόλι του 1999, τότε που τα νέα ταξίδευαν από τραπέζι σε τραπέζι, τα κινητά δεν είχαν γίνει ακόμη προέκταση του χεριού μας και οι κοσμικές στήλες ήξεραν να αφήνουν μισόλογα που αναστάτωναν ολόκληρες παρέες.

ΠΡΑΞΗ 1η – Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΠΟΥ ΑΝΟΙΞΕ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑΑΑ! ΚΟΙΤΑ ΤΙ ΒΡΗΚΑ! ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ! ΔΕΥΤΕΡΑ 6 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1999!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, πού το ξετρύπωσες εφκειό;»

ΦΡΟΣΩ: «ΑΠΟ ΕΝΑ ΠΑΛΙΟ ΣΥΡΤΑΡΙ! ΚΑΙ ΕΧΕΙ ΤΑ ΞΕΦΑΝΤΩΜΑΤΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Άνοιξέ το, ωρή, να θυμηθούμε τα παλιά. Μόνο μην αρχίσεις να λες πως ήσουν είκοσι χρονών.»

ΦΡΟΣΩ: «ΗΜΟΥΝ ΣΤΗΝ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΜΟΥ ΗΛΙΚΙΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Εφκειό λες για κάθε χρονιά από το 1985 μέχρι σήμερα.»

ΦΡΟΣΩ: «ΤΟ 1999 ΗΜΟΥΝ ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΕ ΜΥΣΤΗΡΙΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Μυστήριο ήσουν, ωρή. Κανείς δεν μπορούσε να καταλάβει πώς προλάβαινες να πας σε τρία μαγαζιά μέσα σε ένα βράδυ.»

ΦΡΟΣΩ: «Η ΚΟΣΜΙΚΗ ΖΩΗ ΗΤΑΝ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Κι εσύ την εκτελούσες με υπερωρίες!»

ΠΡΑΞΗ 2η – Ο ΠΛΑΤΑΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΣΣΑΝΔΡΕΣ

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ! ΕΔΩ ΓΡΑΦΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΛΑΤΑΝΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Τι έγινε στον Πλάτανο;»

ΦΡΟΣΩ: «ΛΕΕΙ ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΛΚΥΕΙ ΠΛΕΟΝ ΤΟΣΟ ΤΗΝ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ ΠΕΛΑΤΕΙΑ, ΑΦΟΥ ΤΟ ΜΕΡΟΣ ΚΑΘΕ ΒΡΑΔΥ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΝΕ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ ΤΟΥ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ε, ωρή, τα στέκια είχαν τσι δικούς τους ανθρώπους.»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΠΡΟΕΒΛΕΠΑΝ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Πάντα υπήρχαν οι Κασσάνδρες. Άμα έβλεπαν δύο άδειες καρέκλες, προφήτευαν καταστροφή.»

ΦΡΟΣΩ: «ΑΛΛΑ Ο ΠΛΑΤΑΝΟΣ ΕΙΧΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΕΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Και τη δική του κουβέντα, ωρή. Εκεί μπορούσες να πας για ένα ποτό και να μάθεις ποιος χώρισε, ποιος τα ξαναβρήκε και ποιος έκανε πως δεν είδε ποιον.»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΠΗΓΑΙΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ναι, ωρή. Και γύριζες με ολόκληρο δελτίο ειδήσεων.»

ΠΡΑΞΗ 3η – «ΠΡΟΣΩΠΟ ΜΕ ΤΗΝ HARLEY»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΔΩ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟ “ΠΡΟΣΩΠΟ ΜΕ ΤΗΝ HARLEY”!»

ΠΙΤΣΑ: «Και τι λέει;»

ΦΡΟΣΩ: «ΠΩΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΚΡΑΤΑΕΙ ΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, τότε οι μηχανές είχαν τη δική τους γοητεία.»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΠΑΝΤΑ ΗΘΕΛΑ ΕΝΑΝ ΑΝΔΡΑ ΜΕ HARLEY!»

ΠΙΤΣΑ: «Εσύ, ωρή, ήθελες έναν άνδρα με Harley, έναν με κότερο κι έναν με εξοχικό.»

ΦΡΟΣΩ: «ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΟ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΥΨΗΛΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Υψηλά; Ωρή, τα κριτήριά σου ήθελαν ασανσέρ!»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΑΝΕΒΑΙΝΑ ΣΤΗ ΜΗΧΑΝΗ ΜΕ ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΜΟΥ ΝΑ ΑΝΕΜΙΖΟΥΝ!»

ΠΙΤΣΑ: «Και μετά θα φώναζες να σταματήσει, γιατί θα σου χάλαγε το χτένισμα.»

ΦΡΟΣΩ: «Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΘΕΛΕΙ ΠΡΟΣΟΧΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Και η Harley, ωρή, θέλει κράνος.»

ΠΡΑΞΗ 4η – ΤΟ «ΣΟΥΡΓΕΛΟ» ΚΑΙ ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΕΑΣ

Η Φρόσω διαβάζει μια πιο αιχμηρή παράγραφο.

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ, ΕΔΩ Η ΣΤΗΛΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΑΥΣΤΗΡΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Για ποιον;»

ΦΡΟΣΩ: «ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΟΥ ΤΟΝ ΑΠΟΚΑΛΕΙ “ΣΟΥΡΓΕΛΟ” ΚΑΙ ΛΕΕΙ ΠΩΣ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΗ ΑΝΑΣΤΡΕΨΙΜΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, βαριά κουβέντα. Τα παλιά κοσμικά δεν χαρίζονταν πάντα.»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΛΕΕΙ ΠΩΣ ΟΛΟΙ ΜΙΛΟΥΝ ΜΕ ΤΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΛΟΓΙΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ε, εφκειό το αφήνουμε στην εφημερίδα. Εμείς δεν ξέρουμε ούτε ποιον εννοούσε ούτε τι είχε συμβεί.»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΠΑΝΤΩ ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΟΣΑ ΠΕΙΡΑΓΜΑΤΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΣΑΝ ΤΟΤΕ!»

ΠΙΤΣΑ: «Και πόσες παρεξηγήσεις, ωρή. Έλεγες μια κουβέντα στο ένα τραπέζι και μέχρι να φτάσει στο άλλο είχε αποκτήσει τρεις διαφορετικές εκδοχές.»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΔΕΝ ΚΟΥΤΣΟΜΠΟΛΕΥΑ ΠΟΤΕ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή Φρόσω, εσύ έλεγες “δεν θέλω να ανακατευτώ” και μετά μιλούσες σαράντα λεπτά.»

ΠΡΑΞΗ 5η – ΤΟ DACCΑPO ΕΤΟΙΜΑΖΕΙ ΧΕΙΜΩΝΑ

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑΑΑ! ΠΑΜΕ DΑCCAPO!»

ΠΙΤΣΑ: «Στο Daccapo του 1999, ωρή;»

ΦΡΟΣΩ: «ΝΑΙ! ΕΔΩ ΓΡΑΦΕΙ ΠΩΣ ΠΡΟΒΛΕΠΕΤΑΙ ΠΟΛΥ ΚΑΛΟΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Γιατί;»

ΦΡΟΣΩ: «ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΜΑΓΑΖΙ ΕΙΝΑΙ ΨΗΛΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΤΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ! ΚΑΙ ΕΧΕΙ ΚΑΛΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΑΚΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Εφκειό ήταν βασικό, ωρή. Το καλό στέκι ήθελε κόσμο, ατμόσφαιρα και μουσική που να σε κρατάει.»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΘΑ ΕΜΠΑΙΝΑ ΜΕ ΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΜΟΥ ΣΥΝΟΛΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, εσύ πάντα έμπαινες σαν να περίμενες να σου δώσουν βραβείο.»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΚΑΘΟΜΟΥΝ ΣΕ ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΤΡΑΠΕΖΙ!»

ΠΙΤΣΑ: «Και θα γύριζες την καρέκλα τρεις φορές, για να σε δουν όλοι.»

ΦΡΟΣΩ: «Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΝ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ναι, ωρή. Αλλά να θυμάσαι πως πήγαμε για καφέ, όχι για εγκαίνια.»

ΠΡΑΞΗ 6η – Ο ΣΑΚΗΣ, Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ Ο ΧΟΡΟΣ

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ! Η ΚΑΛΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Σωστά τα λες, ωρή.»

ΦΡΟΣΩ: «ΑΜΑ ΕΠΑΙΖΕ Ο ΣΑΚΗΣ ΤΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙ, ΘΑ ΣΗΚΩΝΟΜΟΥΝ ΑΜΕΣΩΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Εσύ σηκωνόσουν και χωρίς μουσική, άμα έβλεπες γνωστό να μπαίνει.»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΙΜΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, εσύ μπορούσες να χαιρετήσεις δέκα παρέες πριν φτάσεις στην τουαλέτα.»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΜΕ ΑΓΑΠΟΥΣΑΝ!»

ΠΙΤΣΑ: «Εφκειό δεν το αμφισβητώ. Μόνο που, άμα έφευγες, έπεφτε η ένταση του μαγαζιού κατά το ήμισυ.»

ΦΡΟΣΩ: «ΓΙΑΤΙ ΕΦΕΡΝΑ ΚΕΦΙ!»

ΠΙΤΣΑ: «Και ντεσιμπέλ, ωρή. Μπόλικα ντεσιμπέλ!»

ΠΡΑΞΗ 7η – ΟΙ ΤΡΥΠΕΣ ΣΤΟΝ ΛΥΚΑΒΗΤΤΟ

Η Φρόσω συνεχίζει το διάβασμα.

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ! ΕΔΩ ΕΧΟΥΜΕ ΡΟΚ!»

ΠΙΤΣΑ: «Για διάβασε.»

ΦΡΟΣΩ: «ΣΤΙΣ 12 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ ΟΙ ΤΡΥΠΕΣ ΘΑ ΕΔΙΝΑΝ ΜΙΑ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟΝ ΛΥΚΑΒΗΤΤΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Α, μάλιστα. Και με τραγούδια από το “Μέσα στη νύχτα των άλλων”, όπως γράφει εδώ.»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΘΑ ΠΗΓΑΙΝΑ ΑΘΗΝΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Για τη συναυλία;»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΨΩΝΙΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Το ήξερα, ωρή. Εσύ ακόμη και σε ροκ συναυλία θα έβρισκες τρόπο να περάσεις από τσι βιτρίνες.»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΦΟΡΟΥΣΑ ΜΑΥΡΟ ΔΕΡΜΑΤΙΝΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Και μετά θα παραπονιόσουν πως ζεστάθηκες.»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΕΙΧΑ ΡΟΚ ΕΜΦΑΝΙΣΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, με πέρλες στον λαιμό;»

ΦΡΟΣΩ: «ΟΙ ΠΕΡΛΕΣ ΤΑΙΡΙΑΖΟΥΝ ΠΑΝΤΟΥ!»

ΠΙΤΣΑ: «Εσύ, ωρή, θα πήγαινες σε συναυλία των Τρυπών και θα ζητούσες να σου παίξουν κάτι για να χορέψεις ταγκό.»

ΠΡΑΞΗ 8η – ΟΙ ΠΥΞ ΛΑΞ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΡΟΚ ΡΑΝΤΕΒΟΥ

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΣΤΙΣ 9, 10 ΚΑΙ 11 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ ΟΙ ΠΥΞ ΛΑΞ ΘΑ ΑΝΕΒΑΙΝΑΝ ΣΤΟΝ ΛΥΚΑΒΗΤΤΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ναι, ωρή. Το άρθρο αναφέρει και την απονομή χρυσού δίσκου για το maxi-single που είχαν βγάλει μαζί με τσι Κορσικανούς Μουβρίνι.»

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ! ΕΚΕΙΝΗ Η ΕΠΟΧΗ ΕΙΧΕ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Είχε, ωρή. Και παρέες που τραγουδούσαν μέχρι το πρωί.»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΕΙΧΑ ΚΑΙ ΕΝΑΝ ΜΕΓΑΛΟ ΕΡΩΤΑ ΜΕ ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΩΝ ΠΥΞ ΛΑΞ!»

ΠΙΤΣΑ: «Με ποιον έρωτα, ωρή;»

ΦΡΟΣΩ: «ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ε, τότε μεγάλος έρωτας θα ήτανε.»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΥΜΑΜΑΙ ΟΜΩΣ ΤΙ ΦΟΡΟΥΣΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Εφκειό δεν μου κάνει εντύπωση. Εσύ ξεχνάς τον άνθρωπο, αλλά θυμάσαι το τακούνι.»

ΦΡΟΣΩ: «ΗΤΑΝ ΚΟΚΚΙΝΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, ούτε το αμφέβαλλα!»

ΠΡΑΞΗ 9η – ΤΟ «ΕΒΕΡΕΣΤ» ΤΟΥ ΑΡΓΟΣΤΟΛΙΟΥ

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑΑΑ! ΕΔΩ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΦΑΓΗΤΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Επιτέλους, ωρή, κάτι πρακτικό.»

ΦΡΟΣΩ: «Η ΠΟΛΥ ΓΝΩΣΤΗ ΓΩΝΙΑ “Η ΠΙΤΑ ΤΗΣ ΣΙΟΡΑ ΚΑΤΕΣ” ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΑΝΟΙΧΤΗ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΕΙΚΟΣΙΤΕΤΡΑΩΡΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Και η στήλη την αποκαλεί το δικό μας “Έβερεστ”.»

ΦΡΟΣΩ: «ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΞΕΝΥΧΤΗΔΕΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ε, βέβαια. Άμα ξενυχτούσες, κάπου έπρεπε να φας.»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΘΑ ΠΗΓΑΙΝΑ ΜΕΤΑ ΤΟ DΑCCAPO!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, εσύ πρώτα θα έλεγες πως δεν πεινάς.»

ΦΡΟΣΩ: «ΓΙΑΤΙ ΠΡΟΣΕΧΑ ΤΗ ΣΙΛΟΥΕΤΑ ΜΟΥ!»

ΠΙΤΣΑ: «Και μετά θα δοκίμαζες από το δικό μου.»

ΦΡΟΣΩ: «ΜΙΑ ΜΠΟΥΚΙΤΣΑ ΜΟΝΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, η μπουκίτσα σου ήταν μισή μερίδα.»

ΦΡΟΣΩ: «Η ΝΥΧΤΑ ΘΕΛΕΙ ΕΝΕΡΓΕΙΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Και το πρωί, ωρή, ήθελες δύο καφέδες για να συνέλθεις.»

ΠΡΑΞΗ 10η – ΤΟ MY WAY ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΑ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ! ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ ΤΟΥ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ ΤΟ MY WAY ΗΤΑΝ ΚΑΤΑΜΕΣΤΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ναι, ωρή. Λίγο πριν κλείσει λόγω ηχορύπανσης, όπως γράφει η στήλη.»

ΦΡΟΣΩ: «ΣΑΝ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!»

ΠΙΤΣΑ: «Και το παρόν έδωσε ο τότε νομάρχης Δ. Γεωργάτος, μαζί με τον Χρήστο, τον Ψητό, που ετοιμαζόταν για τσι χειμωνιάτικες Ψητοβραδιές.»

ΦΡΟΣΩ: «ΑΧ, ΠΙΤΣΑ! ΤΙ ΒΡΑΔΙΕΣ ΗΤΑΝ ΕΚΕΙΝΕΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, κάθε Σεπτέμβρη τα ίδια λέγαμε. “Τελευταίο βράδυ του καλοκαιριού”, και μετά ξαναβγαίναμε την άλλη εβδομάδα.»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΔΕΝ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!»

ΠΙΤΣΑ: «Εσύ δεν ήθελες να τελειώσει ποτέ κανένα πάρτι.»

ΦΡΟΣΩ: «ΟΙ ΝΥΧΤΕΣ ΤΟΥ ΑΡΓΟΣΤΟΛΙΟΥ ΗΤΑΝ ΜΑΓΙΚΕΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ήταν, ωρή. Και την άλλη μέρα στο σπίτι κάναμε πως δεν ακούγαμε το ξυπνητήρι.»

ΠΡΑΞΗ 11η – ΟΙ ΨΗΤΟΒΡΑΔΙΕΣ ΠΟΥ ΕΡΧΟΝΤΑΝ

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ, ΕΔΩ ΛΕΕΙ ΠΩΣ Ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΕΤΟΙΜΑΖΟΤΑΝ ΠΥΡΕΤΩΔΩΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΕΣ ΨΗΤΟΒΡΑΔΙΕΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ε, ωρή, ο χειμώνας ήθελε το δικό του κέφι.»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΠΗΓΑΙΝΑ ΜΕ ΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΜΟΥ ΠΑΛΤΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, για ψητοβραδιά θα πήγαινες ή για φωτογράφιση;»

ΦΡΟΣΩ: «ΜΙΑ ΚΥΡΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΠΕΡΙΠΟΙΗΜΕΝΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Και μετά θα έλεγες να μη λερωθεί το παλτό από το φαγητό.»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΕΤΡΩΓΑ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, εσύ άμα έβλεπες καλό μεζέ, ξεχνούσες και παλτό και δίαιτα.»

ΦΡΟΣΩ: «ΜΗΝ ΕΚΘΕΤΕΙΣ ΤΙΣ ΑΔΥΝΑΜΙΕΣ ΜΟΥ!»

ΠΙΤΣΑ: «Εσύ, ωρή, τσι εκθέτεις μόνη σου. Εγώ απλώς τσι θυμάμαι.»

ΠΡΑΞΗ 12η – ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΜΕ ΤΟ ΝΤΡΑΦΤ

Η Φρόσω σκύβει πάνω στην εφημερίδα.

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ! ΕΔΩ ΕΧΟΥΜΕ ΜΥΣΤΗΡΙΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Τι μυστήριο;»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΣΑΝ ΦΗΜΕΣ ΠΩΣ Ο “ΚΟΣΜΗΣ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ” ΘΑ ΚΡΑΤΟΥΣΕ ΑΝΟΙΧΤΟ ΤΟ ΝΤΡΑΦΤ ΟΛΟ ΤΟΝ ΧΕΙΜΩΝΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Και τι απαντούσε;»

ΦΡΟΣΩ: «ΤΙΣ ΔΙΕΨΕΥΔΕ ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΑ! ΚΑΙ ΕΛΕΓΕ ΠΩΣ ΕΧΕΙ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΟΥ!»

ΠΙΤΣΑ: «Α, εφκειό είναι το ωραίο. Δεν έλεγε τι.»

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ! ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, είμαστε είκοσι επτά χρόνια μετά. Μην αρχίσεις να παίρνεις τηλέφωνα για φήμες του 1999.»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΘΕΛΩ ΝΑ ΞΕΡΩ ΤΑ ΠΑΝΤΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Εφκειό είναι το πρόβλημά σου. Άμα δεις μια κλειστή πόρτα, δεν σκέφτεσαι να φύγεις. Σκέφτεσαι τι γίνεται από πίσω.»

ΦΡΟΣΩ: «Η ΠΕΡΙΕΡΓΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΟΝ!»

ΠΙΤΣΑ: «Στη δική σου περίπτωση, ωρή, είναι επάγγελμα χωρίς μισθό.»

ΠΡΑΞΗ 13η – ΤΟ ΚΟΥΙΖ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑΑΑ! ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΤΟ ΑΦΗΣΑ ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Για λέγε.»

ΦΡΟΣΩ: «ΤΟ ΚΟΥΙΖ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Αμάν, ωρή. Εφκειά τα κουίζ έκαναν ολόκληρο Αργοστόλι να ψάχνεται.»

ΦΡΟΣΩ: «ΡΩΤΟΥΣΑΝ ΠΟΙΟ ΗΤΑΝ ΤΟ ΠΙΟ ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΟ ΖΕΥΓΑΡΙ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ερωτικό ζευγάρι, όπως διευκρίνιζε η εφημερίδα.»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ Ο ΝΙΚΗΤΗΣ ΘΑ ΚΕΡΔΙΖΕ ΕΝΑ ΜΑΣΚΑΡΠΟΝΕ ΣΤΟΝ ΠΛΑΤΑΝΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, εφκειό ήταν βραβείο!»

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ! ΠΟΙΟ ΖΕΥΓΑΡΙ ΝΑ ΕΝΝΟΟΥΣΑΝ;»

ΠΙΤΣΑ: «Δεν ξέρω, ωρή. Και δεν θα βγάλουμε εμείς ονόματα από το κεφάλι μας.»

ΦΡΟΣΩ: «ΜΑ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΑΘΩ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ε, πάρε ένα μασκαρπόνε και ησύχασε.»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΤΟ ΓΛΥΚΟ! ΘΕΛΩ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, άμα μάθαινες το μυστικό, θα το έλεγες σε δέκα παρέες πριν προλάβεις να φας την πρώτη κουταλιά.»

ΠΡΑΞΗ 14η – Η ΦΡΟΣΩ ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΤΗΣ ΕΡΩΤΑ

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ, ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΟ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ, ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΟΥ 1999 ΕΙΧΑ ΚΙ ΕΓΩ ΕΝΑΝ ΘΑΥΜΑΣΤΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ποιον, ωρή;»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΝΑΝ ΠΟΛΥ ΓΟΗΤΕΥΤΙΚΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Όνομα είχε;»

ΦΡΟΣΩ: «ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ!»

ΠΙΤΣΑ: «Από πού ήτανε;»

ΦΡΟΣΩ: «ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ!»

ΠΙΤΣΑ: «Τι δουλειά έκανε;»

ΦΡΟΣΩ: «ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ!»

ΠΙΤΣΑ: «Και τι θυμάσαι, ωρή;»

ΦΡΟΣΩ: «ΠΩΣ ΦΟΡΟΥΣΑ ΕΝΑ ΥΠΕΡΟΧΟ ΜΠΛΕ ΦΟΡΕΜΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, ο άνθρωπος πέρασε από τη ζωή σου και εσύ θυμάσαι μόνο την γκαρνταρόμπα.»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΠΩΣ ΜΟΥ ΕΙΧΕ ΠΕΙ ΟΤΙ ΕΙΜΑΙ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Εφκειό το έλεγες κι εσύ στον καθρέφτη κάθε πρωί.»

ΦΡΟΣΩ: «ΜΗ ΜΟΥ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΙΣ ΤΙΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, εγώ προσπαθώ να τσι ξεχωρίσω από τα παραμύθια.»

ΠΡΑΞΗ 15η – Η ΜΕΓΑΛΗ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ

Η Φρόσω ακουμπά την εφημερίδα στο τραπέζι.

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ, ΤΙ ΩΡΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωραία, ωρή. Είχαμε τσι παρέες μας, τα στέκια μας, τσι μουσικές μας.»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΤΑ ΦΛΕΡΤ ΜΑΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Και εφκειά, ωρή.»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΤΙΣ ΒΡΑΔΙΝΕΣ ΜΑΣ ΕΞΟΔΟΥΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ναι.»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΤΙΣ ΚΟΣΜΙΚΕΣ ΣΤΗΛΕΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΡΑΤΟΥΣΑΝ ΕΝΗΜΕΡΕΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, οι κοσμικές στήλες ήταν σαν το σημερινό ίντερνετ, μόνο που τσι διάβαζες με τον καφέ σου και περίμενες την επόμενη εφημερίδα για συνέχεια.»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΥΡΙΣΩ ΣΤΟ 1999!»

ΠΙΤΣΑ: «Και τι θα κάνεις εκεί;»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΠΑΩ ΣΤΟΝ ΠΛΑΤΑΝΟ, ΣΤΟ DΑCCAPO, ΣΤΟ MY WAY ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΓΙΑ ΠΙΤΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, δηλαδή θα ξανακάνεις ακριβώς τα ίδια.»

ΦΡΟΣΩ: «ΜΑ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΩΡΑΙΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Και την άλλη μέρα θα παραπονιέσαι πως δεν κοιμήθηκες.»

ΦΡΟΣΩ: «Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΚΡΗ ΓΙΑ ΝΑ ΚΟΙΜΟΜΑΣΤΕ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, το 1999 εφκειό μπορούσες να το λες. Τώρα άμα ξενυχτήσεις, θέλεις δύο μέρες να συνέλθεις.»

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΦΙΝΑΛΕ – Η ΦΡΟΣΩ ΓΥΡΙΖΕΙ ΣΤΟ 1999 ΚΑΙ ΑΝΑΣΤΑΤΩΝΕΙ ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΓΟΣΤΟΛΙ!

Η Φρόσω πετάγεται ξαφνικά από την καρέκλα.

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ! ΤΟ ΑΠΟΦΑΣΙΣΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Τι αποφάσισες πάλι, ωρή;»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΟΡΓΑΝΩΣΩ ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ ΣΤΟ ΑΡΓΟΣΤΟΛΙ ΤΟΥ 1999!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωραία ιδέα, ωρή. Και πού θα την κάνεις;»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΛΑΤΑΝΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Μάλιστα.»

ΦΡΟΣΩ: «ΜΕΤΑ ΘΑ ΠΑΜΕ DΑCCAPO!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωραία.»

ΦΡΟΣΩ: «ΜΕΤΑ MY WAY!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, εσύ οργανώνεις βραδιά ή πρόγραμμα περιοδείας;»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΘΑ ΦΑΜΕ ΠΙΤΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Τουλάχιστον εφκειό το τελευταίο το εγκρίνω.»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΘΑ ΦΟΡΕΣΟΥΜΕ ΡΟΥΧΑ ΤΟΥ 1999!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, τα δικά μου του 1999 δεν ξέρω αν υπάρχουν ακόμη.»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΤΑ ΕΧΩ ΟΛΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Εσύ, ωρή, άμα ανοίξεις τσι ντουλάπες σου, μπορεί να βρούμε και ρούχα από την εποχή του Καποδίστρια.»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΒΑΛΩ ΤΟ ΜΠΛΕ ΦΟΡΕΜΑ ΠΟΥ ΦΟΡΟΥΣΑ ΤΟΤΕ!»

ΠΙΤΣΑ: «Εφκειό που έλεγες πριν;»

ΦΡΟΣΩ: «ΝΑΙ!»

ΠΙΤΣΑ: «Και σου κάνει;»

ΦΡΟΣΩ: «ΦΥΣΙΚΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, δοκίμασέ το πρώτα.»

ΦΡΟΣΩ: «ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ! ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Το φόρεμα μπορεί να είναι διαχρονικό. Το φερμουάρ όμως έχει τσι δικές του αντοχές.»

Η Φρόσω εξαφανίζεται στην κρεβατοκάμαρα.

Ακούγονται συρτάρια.

Κρεμάστρες.

Ένα κουτί πέφτει.

Και μετά μια κραυγή.

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑΑΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωχ. Τι έγινε;»

ΦΡΟΣΩ: «ΒΡΗΚΑ ΤΟ ΦΟΡΕΜΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Μπράβο, ωρή.»

ΦΡΟΣΩ: «ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΚΛΕΙΝΕΙ!»

ΠΙΤΣΑ: «Σ’ το είπα.»

ΦΡΟΣΩ: «ΜΑ ΤΟ 1999 ΜΟΥ ΗΤΑΝ ΤΕΛΕΙΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, από τότε πέρασαν είκοσι επτά χρόνια. Δεν έμεινε ο κόσμος ακίνητος για να περιμένει το φερμουάρ σου.»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΤΟ ΠΑΩ ΣΤΗ ΜΟΔΙΣΤΡΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Να το πας, ωρή. Αλλά μη ζητήσεις να το κάνει όπως ήταν τότε. Ζήτα να σου το κάνει όπως είσαι τώρα.»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΟΠΩΣ ΤΟΤΕ!»

ΠΙΤΣΑ: «Εφκειό να το πεις στο φερμουάρ. Εμένα μη με μπλέκεις.»

Λίγη ώρα αργότερα, η Φρόσω εμφανίζεται με το παλιό φόρεμα μισοκουμπωμένο.

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ! ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΟΥ ΒΓΑΛΕΙΣ ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Γιατί;»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΤΗ ΒΑΛΩ ΣΤΟ FACEBOOK ΜΕ ΛΕΖΑΝΤΑ “BACK TO 1999”!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, το 1999 δεν είχαμε Facebook.»

ΦΡΟΣΩ: «Ε, ΤΩΡΑ ΕΧΟΥΜΕ!»

ΠΙΤΣΑ: «Και τι θα γράψεις;»

ΦΡΟΣΩ: «“Η ΦΡΟΣΩ ΜΠΕΛΑΒΙΤΑ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ ΤΟ ΑΡΓΟΣΤΟΛΙ ΔΕΝ ΚΟΙΜΟΤΑΝ ΠΟΤΕ”!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, το Αργοστόλι κοιμότανε. Εσύ δεν κοιμόσουν.»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΒΑΛΩ ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΥΞ ΛΑΞ!»

ΠΙΤΣΑ: «Και μετά;»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΚΑΝΩ ΚΑΙ ΕΝΑ ΚΟΥΙΖ!»

ΠΙΤΣΑ: «Τι κουίζ;»

ΦΡΟΣΩ: «ΠΟΙΟ ΗΤΑΝ ΤΟ ΠΙΟ ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΟ ΖΕΥΓΑΡΙ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ ΤΟΥ 1999;»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, άσε τσι παλιούς έρωτες ήσυχους. Μπορεί οι άνθρωποι να έχουν εγγόνια σήμερα.»

ΦΡΟΣΩ: «ΜΑ Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΕΔΙΝΕ ΚΑΙ ΜΑΣΚΑΡΠΟΝΕ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ε, τότε φτιάξε ένα μασκαρπόνε και φά’ το. Μην αναστατώσεις το μισό νησί για ένα γλυκό.»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΒΑΛΩ ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΟ ΚΟΥΙΖ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωχ.»

ΦΡΟΣΩ: «ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ Ο ΠΙΟ ΓΟΗΤΕΥΤΙΚΟΣ ΑΝΔΡΑΣ ΤΟΥ ΑΡΓΟΣΤΟΛΙΟΥ ΤΟ 1999;»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, άμα ρωτήσεις εσένα, θα πεις πως ήταν εκείνος που σε κοιτούσε.»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Κι άμα ρωτήσεις τσι άλλες, θα σου πουν άλλον. Θα ξαναρχίσουν οι παλιές ιστορίες.»

ΦΡΟΣΩ: «ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΩΡΑΙΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Για σένα, ωρή. Εγώ δεν έχω όρεξη να λύσω ερωτικά μυστήρια του περασμένου αιώνα.»

Η Φρόσω πιάνει ξανά την εφημερίδα.

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ, ΑΧ, ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΜΕ ΝΑ ΓΥΡΙΣΟΥΜΕ ΕΣΤΩ ΓΙΑ ΕΝΑ ΒΡΑΔΥ!»

Η Πίτσα χαμογελά.

ΠΙΤΣΑ: «Εφκειό, ωρή, θα ήτανε ωραίο. Να ξαναδούμε τα στέκια, τσι παρέες, τα φώτα, να ακούσουμε τσι μουσικές.»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΔΟΥΝ ΟΛΟΙ ΟΠΩΣ ΗΜΑΣΤΑΝ ΤΟΤΕ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, εμένα θα μου έφτανε να ξανακούσω τσι φωνές από τα παλιά τραπέζια.»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ “ΦΡΟΣΩ, ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΕΣ ΚΑΘΟΛΟΥ”!»

ΠΙΤΣΑ: «Εφκειό μπορεί να σου το πει και σήμερα κανένας ευγενικός άνθρωπος.»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΣΥ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΟΥ ΤΟ ΛΕΣ;»

ΠΙΤΣΑ: «Γιατί, ωρή, εγώ σε ξέρω.»

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ! ΕΙΣΑΙ ΑΠΑΙΣΙΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Αλλά ξέρεις κάτι;»

ΦΡΟΣΩ: «ΤΙ;»

ΠΙΤΣΑ: «Ένα πράγμα δεν άλλαξε καθόλου από τότε.»

ΦΡΟΣΩ: «Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΜΟΥ;»

ΠΙΤΣΑ: «Όχι, ωρή.»

ΦΡΟΣΩ: «Η ΓΟΗΤΕΙΑ ΜΟΥ;»

ΠΙΤΣΑ: «Ούτε.»

ΦΡΟΣΩ: «ΤΟ ΣΤΙΛ ΜΟΥ;»

ΠΙΤΣΑ: «Ούτε εφκειό.»

ΦΡΟΣΩ: «ΤΟΤΕ ΤΙ;»

ΠΙΤΣΑ: «Το στόμα σου! Το 1999 μιλούσες ασταμάτητα και το 2026 ακόμη δεν έχεις πάρει ανάσα!»

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑΑΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Να το, ωρή! Εφκειό το “ΠΙΤΣΑΑΑ” είναι το μόνο που πέρασε από τον προηγούμενο αιώνα στον καινούργιο χωρίς να χρειαστεί ούτε επισκευή ούτε ανακαίνιση!»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΙΜΑΙ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Είσαι, ωρή. Και άμα σε άκουγε ο Σάκης στο Daccapo, θα χαμήλωνε τη μουσική γιατί δεν θα μπορούσε να σε συναγωνιστεί!» 🤣🤣🤣

Η στήλη «Φρόσω Μπελαβίτα & Πίτσα Κατινέλα» αποτελεί σατιρική μυθοπλασία. Οι ηρωίδες και οι διάλογοί τους είναι φανταστικοί. Οι αναφορές στην κοινωνική και νυχτερινή ζωή του Αργοστολίου βασίζονται στο ιστορικό απόσπασμα της στήλης «Ξεφαντώματα» της εφημερίδας «Ανεξάρτητος», της 6ης Σεπτεμβρίου 1999. Τα σατιρικά περιστατικά δεν αποδίδονται σε πραγματικά πρόσωπα

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ