Δώδεκα χρόνια μετά τους σεισμούς του 2014, μαθητές εξακολουθούν να κάνουν μάθημα σε κοντέινερ, η κρατική χρηματοδότηση παραμένει ανεπαρκής και κάποιοι ανακάλυψαν ότι για όλα φταίνε ο Σαμούρης, ο Βαλλιανάτος και ο Μιχαλάτος! Επειδή, όμως, εμείς είμαστε άνθρωποι των λύσεων, έχουμε μια πρόταση: Αφού το όνομα του Γιάννη Λυκούδη συζητείται για το ψηφοδέλτιο της ΝΔ, να αναλάβει να διεκδικήσει τα πέντε εκατομμύρια!
Στο «Κέφαλος» ανέβηκε η «Συμφορά της Συμφοράς»!
Πω πω, συμφορά που μας βρήκε στο Αργοστόλι!
Άνοιξε το Δημοτικό Συμβούλιο, μπήκαν οι σύμβουλοι, κάθισε ο πρόεδρος, πήρε τον λόγο ο αντιδήμαρχος και, πριν καλά καλά καταλάβουμε τι συνέβη, ο γνωστός μας αρθρογράφος είχε ανακαλύψει ολόκληρο θεατρικό έργο!
Τίτλος: «Η Δημοτική Αρχή και τα Επτά Θανάσιμα Αμαρτήματα».
Πρωταγωνιστής ο Σπύρος Σαμούρης.
Συμπρωταγωνιστής ο Νικόλας Βαλλιανάτος.
Σκηνοθεσία, σενάριο, κοστούμια, φωτισμοί, δραματουργική επεξεργασία και μουσική υπόκρουση: ο ίδιος ο αρθρογράφος!
Και φυσικά, ο Θεόφιλος Μιχαλάτος στον ρόλο του μεγάλου αόρατου κακού, που ακόμη κι όταν δεν πρωταγωνιστεί, πρέπει οπωσδήποτε να φταίει.
Μη χαλάσουμε και την παράδοση!
Ο Βαλλιανάτος δεν φώναξε «Φρουρά» – Εθνική απογοήτευση!
Η πρώτη μεγάλη αποκάλυψη του κειμένου είναι συγκλονιστική.
Ο πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου προσπάθησε να επιβάλει την τάξη και, σύμφωνα με τον αρθρογράφο, ύψωσε τη φωνή του.
Μάλιστα!
Και το χειρότερο;
Δεν φώναξε «Φρουρά, φρουρά!».
Εδώ πραγματικά απογοητευτήκαμε.
Διότι ένας σωστός πρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου, όταν επικρατεί ένταση, τι πρέπει να κάνει;
Να βγάλει βιολί;
Να μοιράσει λουκούμια;
Να πει «παιδιά, ησυχία, θα μας ακούσουν οι γείτονες»;
Ή να σηκώσει το χέρι και να ζητήσει να τηρηθεί η διαδικασία;
Προφανώς, κατά την αντίληψη του αρθρογράφου, η τήρηση της τάξης αποτελεί αποδεκτή διαδικασία μόνο όταν γίνεται ψιθυριστά.
Ιδανικά με μουσική χαλάρωσης και άρωμα λεβάντας.
Πρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου χωρίς φωνή; Και πώς θα τον ακούσουν, αγαπητέ μου, με τηλεπάθεια;
Ο Σαμούρης, το 95% και η ανακάλυψη της αριθμητικής!
Συνεχίζουμε με το επόμενο συγκλονιστικό επεισόδιο.
Ο Σπύρος Σαμούρης φέρεται να υποστήριξε ότι έχει αντιμετωπιστεί το 95% των προβλημάτων που είχαν τεθεί.
Ο αρθρογράφος ανακάλυψε εδώ τη μεγάλη αντίφαση.
Πώς γίνεται, λέει, να έχει αντιμετωπιστεί το 95% και να υπάρχουν ακόμη ανάγκες;
Ε, λοιπόν, ας κάνουμε ένα μικρό μάθημα αριθμητικής.
Το 95% δεν είναι 100%.
Το 5% δεν είναι μηδέν.
Και κυρίως, η αντιμετώπιση ενός ποσοστού αιτημάτων συντήρησης δεν σημαίνει ότι έχουν εξαφανιστεί όλες οι ανάγκες των σχολικών κτιρίων για τα επόμενα πενήντα χρόνια.
Άλλο οι εργασίες που ζητήθηκαν και ολοκληρώθηκαν σε μια συγκεκριμένη περίοδο.
Άλλο οι νέες ανάγκες.
Και άλλο ένα συνολικό πρόγραμμα εκτεταμένων παρεμβάσεων.
Βεβαίως, το 95% που επικαλείται ο αντιδήμαρχος χρειάζεται συγκεκριμένη καταγραφή για να ελεγχθεί.
Αλλά αυτό δεν εμποδίζει τον αρθρογράφο να αντιμετωπίζει διαφορετικές κατηγορίες εργασιών σαν να είναι μία και μοναδική λίστα.
Με τέτοια αριθμητική, αν αλλάξεις λάστιχα στο αυτοκίνητο και μετά χρειαστείς καινούριο κινητήρα, σημαίνει ότι είπες ψέματα πως άλλαξες τα λάστιχα!
Πέντε εκατομμύρια; Φέρτε τον κουμπαρά από το κομοδίνο!
Και κάπου εδώ εμφανίζεται ο μεγάλος αριθμός.
Πέντε εκατομμύρια ευρώ!
Ο αρθρογράφος απορεί πώς γίνεται να συζητείται ένα τέτοιο ποσό για τις σχολικές υποδομές.
Και αμέσως βρίσκει τη λύση.
Να κοπούν τα ρουσφέτια!
Να κοπούν οι απευθείας αναθέσεις!
Να κοπούν οι υπερκοστολογήσεις!
Να κοπούν οι προσλήψεις!
Πολύ ωραία.
Μόνο που για να αποτελεί αυτό σοβαρή οικονομική πρόταση, χρειάζονται ορισμένα μικροπράγματα.
Όπως, ας πούμε, συγκεκριμένες δαπάνες.
Συγκεκριμένα ποσά.
Συγκεκριμένες συμβάσεις.
Και ένας υπολογισμός που να δείχνει πόσα χρήματα εξοικονομούνται.
Λεπτομέρειες, θα μου πείτε.
Εδώ έχουμε επανάσταση!
Διότι, σύμφωνα με αυτή την οικονομική σχολή, αν γράψεις τρεις φορές τη λέξη «ρουσφέτια», εμφανίζονται αυτομάτως πέντε εκατομμύρια στο ταμείο του Δήμου.
Αν προσθέσεις και τη λέξη «υπερκοστολογήσεις», βγαίνουν άλλα δύο.
Και αν γράψεις «φίλοι της δημοτικής αρχής», ανοίγει μόνο του το ΕΣΠΑ!
Προτείνουμε, λοιπόν, να δημιουργηθεί νέα υπηρεσία στον Δήμο: Διεύθυνση Παραγωγής Εκατομμυρίων μέσω Καταγγελιών.
Διευθυντής, φυσικά, ο αρθρογράφος.
Με τέτοια ευκολία στην εξεύρεση χρημάτων, μέχρι τα Χριστούγεννα θα έχουμε εξοφλήσει και το δημόσιο χρέος!
Ο Σαμούρης είπε «Πάτρα» – Να ενημερωθεί αμέσως το Υπουργείο Εξωτερικών!
Άλλη μεγάλη στιγμή του κειμένου είναι η αναφορά στην Πάτρα.
Ο αρθρογράφος θεωρεί ότι η σύγκριση με προβλήματα σχολικών κτιρίων άλλης πόλης συνιστά περίπου ομολογία αποτυχίας.
Και απαντά με ένα μεγαλόπρεπο «Σώωπα».
Εδώ, ομολογουμένως, η επιχειρηματολογία φτάνει σε υψηλό επιστημονικό επίπεδο.
«Σώωπα».
Μία λέξη.
Μηδέν ανάλυση.
Άπειρη αυτοπεποίθηση.
Προφανώς, από εδώ και πέρα, απαγορεύεται στους αντιδημάρχους να αναφέρονται σε άλλους δήμους.
Αν πουν «Πάτρα», είναι δικαιολογία.
Αν πουν «Αθήνα», είναι υπεκφυγή.
Αν πουν «Θεσσαλονίκη», είναι ομολογία.
Και αν πουν «Ληξούρι», κινδυνεύουμε να ανοίξουμε καινούριο κεφάλαιο!
Η ουσία, βέβαια, είναι απλή: τα προβλήματα άλλων πόλεων δεν απαλλάσσουν τον Δήμο Αργοστολίου από τις δικές του υποχρεώσεις.
Αλλά ούτε η αναφορά σε ένα γενικότερο πρόβλημα αποδεικνύει αυτομάτως αδιαφορία.
Εκτός αν αποφασίσαμε ότι η γεωγραφία καταργείται κάθε φορά που μιλά ο Σαμούρης.
Δώδεκα χρόνια μετά τους σεισμούς, τα κοντέινερ είναι ακόμη εδώ!
Και τώρα, αγαπητοί θεατές, φτάνουμε στο καλύτερο μέρος της παράστασης!
Το ημερολόγιο γράφει 2026.
Οι σεισμοί στην Κεφαλονιά έγιναν το 2014.
Πέρασαν δώδεκα ολόκληρα χρόνια.
ΔΩΔΕΚΑ!
Και μαθητές του 2ου και του 3ου Γυμνασίου Αργοστολίου εξακολουθούν να κάνουν μάθημα σε προκατασκευασμένες αίθουσες.
Τα κοντέινερ, που μπήκαν ως προσωρινή λύση, κοντεύουν να αποκτήσουν ιστορική αξία!
Σε λίγο θα ζητήσουμε να χαρακτηριστούν διατηρητέα.
Θα βάλουμε και πινακίδα:
«Εδώ στεγάζεται η προσωρινή λύση του 2014. Παρακαλούμε μην την ενοχλείτε. Περιμένει ακόμη τη μόνιμη!»
Και ποιος έχει την ευθύνη να εξασφαλίσει την αναγκαία κρατική χρηματοδότηση για νέες σχολικές υποδομές;
Η κεντρική κυβέρνηση, σε συνεργασία με τους αρμόδιους φορείς και την αυτοδιοίκηση.
Μόνο που, στο σατιρικό σύμπαν ορισμένων, η κυβέρνηση εξαφανίζεται μυστηριωδώς από την εξίσωση!
Πού είναι τα χρήματα;
Πού είναι το ολοκληρωμένο πρόγραμμα;
Πού είναι το χρονοδιάγραμμα για να τελειώσει επιτέλους η εποχή των κοντέινερ;
Σιωπή!
Αλλά για τον Σαμούρη υπάρχει ολόκληρο θεατρικό έργο!
Για τον Βαλλιανάτο υπάρχουν τρεις πράξεις και δύο διαλείμματα!
Για τον Μιχαλάτο υπάρχει μέχρι και επίλογος με σχολική τιμωρία!
Για την κυβέρνηση, όμως, που οφείλει να εξασφαλίσει επαρκείς πόρους για τη μόνιμη σχολική στέγη, ούτε μια θέση στην πρώτη σειρά των υπευθύνων;
Και το πιο ωραίο;
Ο ίδιος ο Αλέξανδρος Παντελειός έχει επισημάνει ότι η χρηματοδότηση περίπου 80.000 ευρώ για περισσότερες από 40 σχολικές μονάδες του Δήμου Αργοστολίου είναι ανεπαρκέστατη.
Την έχει χαρακτηρίσει μάλιστα «κοροϊδία».
Να, λοιπόν, που η λέξη βρέθηκε!
Κοροϊδία είναι να μιλάμε για σύγχρονη Παιδεία και να μην έχει δοθεί οριστική λύση στη σχολική στέγη δώδεκα χρόνια μετά τους σεισμούς.
Κοροϊδία είναι να περιμένουμε από έναν δήμο να αντιμετωπίσει μόνος του ανάγκες που απαιτούν σοβαρή κρατική χρηματοδότηση.
Και πολιτικά βολικό είναι να φορτώνουμε όλο το πρόβλημα στη δημοτική αρχή, αφήνοντας την κυβέρνηση έξω από την κριτική.
Διότι, όπως φαίνεται, στην Κεφαλονιά έχουμε ανακαλύψει ένα καινούριο πολίτευμα: η κυβέρνηση χρηματοδοτεί όσο θέλει και ο Δήμος φταίει για όσα δεν φτάνουν!
Η μεγάλη αποκάλυψη: Ο Δήμος χρειάζεται χρήματα από το κράτος!
Και συνεχίζουμε με την επόμενη δραματική σκηνή.
Ο αρθρογράφος επισημαίνει ότι για την ανέγερση νέων σχολικών κτιρίων απαιτείται κρατική χρηματοδότηση.
Σωστό.
Απολύτως σωστό.
Μόνο που εδώ προκύπτει ένα μικρό ερώτημα.
Αν ένα έργο απαιτεί χρηματοδότηση από το κράτος, πώς ακριβώς θα κατασκευαστεί αποκλειστικά με μια απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου;
Θα πάρει ο δήμαρχος μια μυστρίτσα και θα ξεκινήσει από τα θεμέλια;
Θα κουβαλάει ο Σαμούρης τα τούβλα;
Θα αναλάβει ο Βαλλιανάτος την πλάκα του πρώτου ορόφου;
Και όταν τελειώσουν, θα κόψουν κορδέλα με τον αρθρογράφο να επιθεωρεί αν μπήκαν ίσια τα παράθυρα;
Οι δήμοι έχουν ευθύνες για τις σχολικές υποδομές.
Αλλά η κατασκευή μεγάλων νέων κτιρίων προϋποθέτει μελέτες, αδειοδοτήσεις, χρηματοδότηση και διαδικασίες.
Δεν γίνεται με μια καταγγελία και τρεις θαυμαστικές.
Ούτε υπάρχει στο Δημαρχείο ένα κουμπί που γράφει «Νέο σχολείο – Πατήστε εδώ».
Αν υπάρχει, παρακαλούμε να μας ενημερώσει ο αρθρογράφος πού το έχουν κρύψει.
ΒΡΕΘΗΚΕ ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΑ 5 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ! Να πάει ο Γιάννης Λυκούδης να τα φέρει!
Και επειδή εμείς δεν θέλουμε να κάνουμε μόνο κριτική, αλλά και δημιουργική αντιπολίτευση, έχουμε μια εξαιρετική πρόταση!
Λείπουν πέντε εκατομμύρια ευρώ;
Μάλιστα.
Ο Δήμος δεν τα διαθέτει;
Μάλιστα.
Η κυβέρνηση πρέπει να ενισχύσει τη χρηματοδότηση;
Μάλιστα.
Ε, λοιπόν, γιατί κουραζόμαστε;
Να αναλάβει αποστολή ο Γιάννης Λυκούδης!
Ναι, ο επικεφαλής της «Ισχυρής Κεφαλονιάς».
Διότι, σύμφωνα με δημοσιευμένες πληροφορίες για τηλεφωνική έρευνα της Kapa Research, το όνομά του περιλαμβάνεται μεταξύ των προσώπων για τα οποία ερωτώνται οι πολίτες σε σχέση με τα σενάρια του βουλευτικού ψηφοδελτίου της Νέας Δημοκρατίας.
Δεν σημαίνει αυτό ότι έχει ανακοινωθεί ως υποψήφιος.
Ούτε ότι έχει επιβεβαιωθεί κάποια συμφωνία.
Αλλά αφού το όνομά του συζητείται σε αυτό το πολιτικό πλαίσιο, έχουμε μια απορία.
Μήπως είναι μια θαυμάσια ευκαιρία να διεκδικήσει δημόσια τα πέντε εκατομμύρια από την κυβέρνηση;
Να πάει στα αρμόδια υπουργεία.
Να ζητήσει συνάντηση.
Να καταθέσει συγκεκριμένο αίτημα.
Να πιέσει για χρηματοδότηση.
Να ζητήσει δεσμευτικό χρονοδιάγραμμα.
Και να επιστρέψει στο Αργοστόλι με κάτι περισσότερο από μια ακόμη καταγγελτική ανακοίνωση!
Φανταστείτε τη σκηνή.
Ο Γιάννης Λυκούδης μπαίνει στο υπουργείο με έναν φάκελο.
«Καλημέρα σας. Ήρθα για τα πέντε εκατομμύρια της Κεφαλονιάς».
«Για ποιο έργο;»
«Για τα σχολεία!»
«Και ποιος σας έστειλε;»
«Η ανάγκη του τόπου!»
Εδώ μάλιστα!
Αυτό θα ήταν μια πολιτική πρωτοβουλία με πραγματικό αντικείμενο.
Και εμείς πρώτοι θα τη χαιρετίζαμε.
Γιατί το ζήτημα δεν είναι ποιος θα φωτογραφηθεί μπροστά στο υπουργείο.
Το ζήτημα είναι ποιος θα εξασφαλίσει τα χρήματα.
Και μια τέτοια προσπάθεια δεν θα ωφελούσε ούτε μόνο τη δημοτική αρχή ούτε μόνο την αντιπολίτευση.
Θα ωφελούσε τα σχολεία του τόπου.
Άλλωστε, αν κάποιος θέλει να διεκδικήσει ακόμη μεγαλύτερο πολιτικό ρόλο, η εξασφάλιση χρηματοδότησης για ένα τόσο σοβαρό πρόβλημα θα αποτελούσε μια πολύ συγκεκριμένη προσφορά.
Οπότε, κύριε Λυκούδη, ιδού η πρόκληση: Αντί να μετράμε πόσες φορές ύψωσε τη φωνή του ο Βαλλιανάτος, να μετρήσουμε πόσα εκατομμύρια μπορεί να εξασφαλίσει η Κεφαλονιά!
Και αν τελικά έρθουν τα χρήματα;
Να οργανώσουμε μεγάλη γιορτή στο «Κέφαλος».
Ο Σαμούρης να χειροκροτεί.
Ο Βαλλιανάτος να χτυπά το κουδούνι.
Ο Μιχαλάτος να υπογράφει τις αναγκαίες διαδικασίες.
Και ο Γιάννης Λυκούδης να μπαίνει στη σκηνή κρατώντας τον φάκελο της χρηματοδότησης!
Χωρίς «φρουρά, φρουρά».
Χωρίς σχολικές τιμωρίες.
Χωρίς θεατρικά δάκρυα.
Μόνο με μια μεγάλη επιγραφή:
«ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ!»
ΑΜ ΠΩΣ!
Και στο τέλος… χίλιες φορές στον πίνακα!
Φτάνουμε στο αποκορύφωμα.
Ο αρθρογράφος προτείνει να καθίσει η δημοτική αρχή στα θρανία και να γράψει χίλιες φορές μια φράση για το μέλλον του τόπου.
Εδώ πλέον το δημοσιογραφικό άρθρο μετατρέπεται σε σχολική επιθεώρηση του 1965.
Ο δήμαρχος στο πρώτο θρανίο.
Ο Σαμούρης δίπλα στο παράθυρο.
Ο Βαλλιανάτος επιμελητής.
Και ο αρθρογράφος με τη βέργα, να επιβλέπει την τιμωρία!
«Μιχαλάτο, σταμάτα να μιλάς!»
«Σαμούρη, έξω από την τάξη!»
«Βαλλιανάτο, φέρε τον κηδεμόνα σου!»
Και στο τέλος, όλοι μαζί:
«Δεν θα ξαναδιοικήσουμε χωρίς την έγκριση του κυρίου αρθρογράφου!»
Διότι, όπως φαίνεται, αυτή είναι η ιδανική δημοκρατική λειτουργία.
Η δημοτική αρχή αποφασίζει.
Η αντιπολίτευση ελέγχει.
Αλλά ο αρθρογράφος βάζει βαθμούς, μοιράζει αποβολές και κρατά το απουσιολόγιο.
Μια μικρή λεπτομέρεια που ξέφυγε από την παράσταση
Μέσα σε τόση θεατρικότητα, υπάρχει και κάτι που αξίζει να επισημανθεί.
Το Δημοτικό Συμβούλιο δεν περιορίστηκε σε μια αντιπαράθεση.
Στη συζήτηση κατατέθηκε και συγκεκριμένη πρόταση πέντε σημείων από τον Αλέξανδρο Παντελειό για τον σχεδιασμό παρεμβάσεων στις σχολικές υποδομές.
Και η πρόταση έγινε ομόφωνα αποδεκτή.
Δηλαδή υπήρξε ένα σημείο στο οποίο δημοτική αρχή και αντιπολίτευση συμφώνησαν σε μια κοινή κατεύθυνση.
Αλλά αυτό δεν προσφέρεται ιδιαίτερα για κωμωδία καταστροφής.
Πώς να γράψεις για συνεννόηση όταν έχεις ήδη παραγγείλει τα σκηνικά της συμφοράς;
Πώς να αναφέρεις την ομοφωνία όταν έχεις ετοιμάσει το φινάλε με τη σχολική τιμωρία;
Άσε καλύτερα.
Χαλάει το σενάριο!
Η αυλαία πέφτει – Το χειροκρότημα αναζητείται
Τελικά, το πιο ενδιαφέρον στοιχείο δεν είναι η ένταση μιας συνεδρίασης.
Είναι η ευκολία με την οποία μια ολόκληρη συζήτηση μπορεί να μετατραπεί σε θεατρικό μονόλογο, όπου κάθε κίνηση της δημοτικής αρχής ερμηνεύεται με τον δυσμενέστερο δυνατό τρόπο.
Ο πρόεδρος προσπαθεί να επιβάλει την τάξη;
Φωνάζει.
Ο αντιδήμαρχος παρουσιάζει έναν απολογισμό;
Λέει δικαιολογίες.
Ο Δήμος αναφέρει την ανάγκη χρηματοδότησης;
Δηλώνει ανήμπορος.
Το Δημοτικό Συμβούλιο συμφωνεί σε συγκεκριμένες προτάσεις;
Ε, αυτό καλύτερα να μην πρωταγωνιστήσει!
Και ύστερα αναρωτιόμαστε γιατί η τοπική πολιτική αντιπαράθεση θυμίζει καμιά φορά επιθεώρηση.
Μόνο που στην κανονική επιθεώρηση πληρώνεις εισιτήριο για να γελάσεις. Εδώ διαβάζεις δωρεάν και σου μένουν και τα ρέστα!
Και μια τελευταία πρόταση προς τον αρθρογράφο:
Αφού αγαπά τόσο πολύ το θέατρο, ας ετοιμάσει και το επόμενο έργο.
Τίτλος:
«Πέντε εκατομμύρια από το πουθενά – Ή πώς έσωσα τον Δήμο με μια παράγραφο».
Θα κάνει θραύση.
Αρκεί να μη ζητήσει να πληρωθεί η παραγωγή με… απευθείας ανάθεση!
Και προς τον Γιάννη Λυκούδη, η πρόσκληση παραμένει: Τα υπουργεία είναι στην Αθήνα, τα σχολεία είναι στην Κεφαλονιά και τα πέντε εκατομμύρια εξακολουθούν να αναζητούνται.
ΑΜ ΠΩΣ!



