Φρόσω Μπελαβίτα & Πίτσα Κατινέλα: «Ωρή, θυμάσαι το παλιό Αργοστόλι;» – Ο Σέσουλας, ο Σκοκιός, τα καφενεία, το νυφοπάζαρο και οι έρωτες που δεν ξεχάστηκαν ποτέ!

Μια νοσταλγική ανάρτηση του Μάκη Βαρδαραμάτου ανοίγει το σεντούκι των αναμνήσεων. Οι δύο αχτύπητες φιλενάδες ταξιδεύουν στο Αργοστόλι μιας άλλης εποχής, εκεί όπου οι γειτονιές είχαν μυρωδιές, οι άνθρωποι παρατσούκλια, τα καφενεία ιστορίες και το Λιθόστρωτο… ερωτικά μυστικά!

ΠΡΑΞΗ 1η – ΤΟ ΒΟΤΣΑΛΟ ΣΤΗ ΛΙΜΝΗ ΤΩΝ ΑΝΑΜΝΗΣΕΩΝ

Η Φρόσω Μπελαβίτα κάθεται στο αγαπημένο της τραπεζάκι, με τον καφέ στο ένα χέρι και το κινητό στο άλλο.

Απέναντί της, η Πίτσα Κατινέλα έχει μόλις παραγγείλει τον δεύτερο καφέ της.

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑΑΑ! ΣΗΜΕΡΑ ΘΑ ΣΕ ΠΑΩ ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, πού θα με πας; Στο Παρίσι; Στη Ρώμη; Ή πάλι στο Λιθόστρωτο να δούμε βιτρίνες χωρίς να αγοράσουμε τίποτα, όπως λες κάθε φορά;»

ΦΡΟΣΩ: «ΣΤΟ ΠΑΛΙΟ ΑΡΓΟΣΤΟΛΙ!»

ΠΙΤΣΑ: «Α, εφκειό μάλιστα! Και ποιος μας πήρε από το χεράκι για να μας γυρίσει πίσω;»

ΦΡΟΣΩ: «Ο ΜΑΚΗΣ ΒΑΡΔΑΡΑΜΑΤΟΣ! ΕΓΡΑΨΕ ΜΙΑ ΥΠΕΡΟΧΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΑΡΓΟΣΤΟΛΙ ΠΟΥ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, εφκειά τα γραψίματα είναι θησαυρός. Γιατί άμα φύγουν οι άνθρωποι που θυμούνται, ποιος θα μας πει πώς ήτανε η πόλη;»

ΦΡΟΣΩ: «ΛΕΕΙ ΠΩΣ ΕΡΙΞΕ ΕΝΑ ΒΟΤΣΑΛΟ ΣΤΗ ΛΙΜΝΗ ΤΩΝ ΑΝΑΜΝΗΣΕΩΝ!»

ΠΙΤΣΑ: «Και καλά έκανε, ωρή. Μόνο που εσύ άμα αρχίσεις τσι αναμνήσεις, δεν θα ρίξεις βότσαλο. Ολόκληρο φορτηγό με πέτρες θα αδειάσεις!»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΤΑ ΘΥΜΗΘΟΥΜΕ ΟΛΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Όλα, ωρή. Αλλά άσε πρώτα να πιω τον καφέ μου, γιατί με σένα το παρελθόν κρατάει περισσότερο κι από το μέλλον!»

ΠΡΑΞΗ 2η – Ο ΣΕΣΟΥΛΑΣ, ΤΑ ΚΟΥΛΟΥΡΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΜΥΡΩΔΙΕΣ

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ! ΘΥΜΑΣΑΙ ΤΟΝ ΣΕΣΟΥΛΑ ΜΕ ΤΑ ΚΟΥΛΟΥΡΙΑ ΤΟΥ;»

ΠΙΤΣΑ: «Πώς να μη θυμάμαι, ωρή! Μόνο που εφκειές οι μυρωδιές δεν χωράνε σε φωτογραφία.»

ΦΡΟΣΩ: «ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΛΕΕΙ ΚΑΙ Ο ΜΑΚΗΣ! ΟΤΙ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΞΑΝΑΦΕΡΕΙ ΠΡΟΠΑΝΤΩΝ ΤΙΣ ΜΥΡΩΔΙΕΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Γιατί, ωρή, μια μυρωδιά μπορεί να σου ξυπνήσει ολόκληρη εποχή.»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΜΟΛΙΣ ΔΙΑΒΑΣΑ ΓΙΑ ΤΑ ΚΟΥΛΟΥΡΙΑ, ΠΕΙΝΑΣΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, εσύ πεινάς και με την ανάγνωση του καταλόγου!»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΘΥΜΗΘΗΚΑ ΤΟ ΠΑΣΤΕΛΙ ΤΟΥ ΜΙΚΡΟΠΑΝΤΡΕΜΕΝΟΥ!»

ΠΙΤΣΑ: «Εφκειό το παστέλι! Άλλη γλύκα, ωρή!»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΘΑ ΕΠΑΙΡΝΑ ΔΥΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Δύο;»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΝΑ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΓΙΑ ΑΡΓΟΤΕΡΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, το “αργότερα” το δικό σου είναι τρία λεπτά μετά!»

ΠΡΑΞΗ 3η – Ο ΜΠΑΜΠΗΣ Ο ΣΚΟΚΙΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΚΟΡΕΤΣΙ

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑΑΑ! ΚΑΙ Ο ΜΠΑΜΠΗΣ Ο ΣΚΟΚΙΟΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Πίσω από το κτίριο της Αστυνομίας, με το κοκορέτσι και το σπληνάντερο!»

ΦΡΟΣΩ: «ΑΧ! ΤΙ ΜΥΡΩΔΙΕΣ ΘΑ ΕΙΧΕ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΜΕΡΟΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, ο Μάκης μάς θύμισε ολόκληρη γειτονιά με δυο λέξεις.»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΠΑΝΤΩ ΘΑ ΠΕΡΝΟΥΣΑ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Εσύ, ωρή, θα πήγαινες τάχα να ρωτήσεις την ώρα και θα έφευγες με κοκορέτσι στο χέρι!»

ΦΡΟΣΩ: «Ε, ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΜΑΣ;»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, εσύ την υποστήριξη την κάνεις με το πιρούνι!»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΤΙ ΚΑΚΟ ΕΧΕΙ ΑΥΤΟ;»

ΠΙΤΣΑ: «Κανένα, ωρή. Μόνο που άμα σου ζητήσουν να θυμηθείς μια εποχή, εσύ θυμάσαι πρώτα τι έτρωγες!»

ΦΡΟΣΩ: «ΟΙ ΜΥΡΩΔΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Σωστά, ωρή. Αλλά μην αρχίσεις να κάνεις και διάλεξη πάνω από τη σχάρα!»

ΠΡΑΞΗ 4η – ΟΙ ΝΕΡΑΤΖΙΕΣ, ΟΙ ΦΟΙΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΪΚΙ ΜΕ ΤΑ ΜΟΣΧΟΠΕΠΟΝΑ

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ, ΘΥΜΑΣΑΙ ΤΙΣ ΝΕΡΑΤΖΙΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΦΟΙΝΙΚΕΣ ΤΩΝ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΩΝ;»

ΠΙΤΣΑ: «Εφκειές οι εικόνες, ωρή, έχουν μείνει βαθιά στη μνήμη τση πόλης.»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΪΚΙ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ ΜΕ ΤΑ ΜΟΣΧΟΠΕΠΟΝΑ ΑΠΟ ΤΗ ΖΑΚΥΝΘΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Αχ, ωρή! Το Αργοστόλι είχε και μυρωδιά θάλασσας και μυρωδιά από φρούτα.»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΘΑ ΑΓΟΡΑΖΑ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΠΕΠΟΝΙ!»

ΠΙΤΣΑ: «Και ποιος θα το κουβαλούσε;»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΣΥ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, γι’ αυτό μ’ έχεις φιλενάδα; Για να κουβαλάω τα πεπόνια σου;»

ΦΡΟΣΩ: «ΟΧΙ ΜΟΝΟ! ΚΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΟΥ ΛΕΣ ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΩΡΙΜΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, εσύ δεν θέλεις φιλενάδα. Θέλεις μανάβη με δίπλωμα οδήγησης!»

ΠΡΑΞΗ 5η – Η ΛΑΪΚΗ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΛΗΞΟΥΡΙΩΤΕΣ

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΤΗ ΛΑΪΚΗ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ ΚΑΘΕ ΣΑΒΒΑΤΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Με τσου Ληξουριώτες, ωρή. Κομμάτι από την καθημερινή ζωή του Αργοστολιού.»

ΦΡΟΣΩ: «ΑΧ, ΤΙ ΩΡΑΙΑ ΘΑ ΗΤΑΝ ΝΑ ΞΑΝΑΚΑΝΟΥΜΕ ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Να βλέπεις τα προϊόντα, να συναντάς γνωστούς, να λες δυο κουβέντες.»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΘΑ ΠΗΓΑΙΝΑ ΜΕ ΤΟ ΚΑΛΑΘΑΚΙ ΜΟΥ!»

ΠΙΤΣΑ: «Και θα γύριζες με πέντε σακούλες.»

ΦΡΟΣΩ: «ΜΗΝ ΕΙΣΑΙ ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, εσύ άμα έβρισκες καλές ντομάτες, θα αγόραζες και για τη γειτονιά!»

ΦΡΟΣΩ: «ΗΜΟΥΝ ΠΑΝΤΑ ΓΕΝΝΑΙΟΔΩΡΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ναι, ωρή. Ιδίως όταν ήταν να κουβαλήσω εγώ τα ψώνια!»

ΠΡΑΞΗ 6η – Ο ΣΩΤΗΡΗΣ ΒΑΛΛΙΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΓΙΑΟΥΡΤΙ ΜΕ ΤΗ ΣΦΥΡΙΧΤΡΑ

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ! ΤΟΝ ΣΩΤΗΡΗ ΒΑΛΛΙΑΝΑΤΟ ΤΟΝ ΘΥΜΑΣΑΙ;»

ΠΙΤΣΑ: «Με τη σφυρίχτρα του στο Λιθόστρωτο και το χειροποίητο γιαούρτι του!»

ΦΡΟΣΩ: «ΤΙ ΟΜΟΡΦΗ ΕΙΚΟΝΑ! ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΝΑ ΠΕΡΝΑΕΙ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΝΑ ΤΟΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΗΧΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Εφκειό, ωρή, ήταν μια άλλη σχέση με την πόλη. Ο πωλητής δεν ήταν απλώς μια ταμπέλα. Ήταν πρόσωπο γνωστό.»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ Ο ΝΙΚΟΛΑΣ ΚΟΣΜΑΤΟΣ ΜΕ ΤΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Και ο Μπάμπης από τα Σπήλια με τον γάιδαρο, που μοίραζαν το γάλα.»

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ, ΦΑΝΤΑΣΟΥ ΝΑ ΕΒΛΕΠΕΣ ΣΗΜΕΡΑ ΓΑΪΔΑΡΟ ΝΑ ΜΟΙΡΑΖΕΙ ΓΑΛΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, σήμερα θα του βγάζανε εκατό φωτογραφίες πριν προλάβει να κάνει δύο βήματα!»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΘΑ ΤΟΝ ΕΒΑΖΑΝ ΣΤΟ FACEBOOK!»

ΠΙΤΣΑ: «Ενώ τότε, ωρή, οι άνθρωποι δεν περίμεναν να δούνε μια φωτογραφία για να θυμηθούν ποιος πέρασε από τη γειτονιά.»

ΦΡΟΣΩ: «ΤΙ ΩΡΑΙΑ ΠΟΥ ΤΑ ΛΕΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, για μια φορά άκου με χωρίς να σκέφτεσαι τι θα φας μετά!»

ΠΡΑΞΗ 7η – Ο ΚΩΣΤΑΚΗΣ ΛΑΓΓΟΥΣΗΣ ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΘΗΤΙΚΑ ΣΑΝΤΟΥΙΤΣ

ΦΡΟΣΩ: «ΑΧ, ΠΙΤΣΑ! ΤΑ ΣΧΟΛΙΚΑ ΜΑΣ ΧΡΟΝΙΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ο Κωστάκης Λαγγούσης στα Γυμνάσια με τα σάντουιτς του!»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΘΑ ΠΗΓΑΙΝΑ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, εσύ ακόμη και τη μόρφωση τη συνδέεις με το φαγητό!»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΟ ΣΧΟΛΑΣΜΑ, ΒΟΛΤΑ ΣΤΟ ΛΙΘΟΣΤΡΩΤΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Εφκειές οι μαθητικές βόλτες, ωρή! Παρέες, κουβέντες, ματιές.»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑ ΑΓΟΡΙ ΝΑ ΜΑΣ ΚΟΙΤΑΖΕΙ!»

ΠΙΤΣΑ: «Α, αρχίσαμε!»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΠΑΝΤΑ ΕΙΧΑ ΘΑΥΜΑΣΤΕΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, εσύ άμα σε κοιτούσε κανένας για να περάσει από το πεζοδρόμιο, νόμιζες πως σε είχε ερωτευτεί!»

ΦΡΟΣΩ: «ΗΜΟΥΝ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Εφκειό δεν το αμφισβητώ, ωρή. Απλώς ήσουν και λίγο… ζωηρή στη φαντασία!»

ΠΡΑΞΗ 8η – ΤΑ ΚΑΦΕΝΕΙΑ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΣΤΑΘΜΟΙ ΛΕΩΦΟΡΕΙΩΝ

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ, Ο ΜΑΚΗΣ ΘΥΜΙΖΕΙ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΚΑΦΕΝΕΙΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Του Μενεγάτου, του Λασκαράτου, του Κρούσου, του Τσιλιμίδου, του Χαλικιά, του Δελακά.»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΣΤΑΘΜΟΙ ΛΕΩΦΟΡΕΙΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΧΩΡΙΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Εφκειό, ωρή, ήταν η παλιά συγκοινωνιακή ζωή της πόλης. Καφενείο, συνάντηση και αναχώρηση.»

ΦΡΟΣΩ: «ΔΗΛΑΔΗ ΕΠΙΝΕΣ ΚΑΦΕ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΕΦΕΥΓΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΧΩΡΙΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Άμα προλάβαινες το λεωφορείο, ωρή!»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΘΑ ΚΑΘΟΜΟΥΝ ΝΑ ΚΟΥΒΕΝΤΙΑΖΩ ΚΑΙ ΘΑ ΤΟ ΕΧΑΝΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Εσύ, ωρή, θα το έχανες τρεις φορές και θα έλεγες πως φταίει το πρόγραμμα των δρομολογίων!»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Όπου, όπως θυμίζει ο Μάκης, βρήκανε δουλειά πολλοί συντοπίτες μας.»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΗ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Κι εφκειό είχε τον δικό του ρόλο. Τα καφενεία δεν ήτανε μονάχα για καφέ. Ήτανε και τόποι όπου οι άνθρωποι ζητούσαν ευκαιρίες και έβρισκαν δουλειές.»

ΠΡΑΞΗ 9η – ΤΡΙΑ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΑ, ΤΡΕΙΣ ΚΟΣΜΟΙ

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ, ΑΚΟΥ ΤΙ ΩΡΑΙΑ ΠΟΥ ΤΑ ΞΕΧΩΡΙΖΕΙ!»

ΠΙΤΣΑ: «Για λέγε, ωρή.»

ΦΡΟΣΩ: «ΤΟ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ ΤΟΥ ΚΑΛΑΦΑΤΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΤΕΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Του Τζίβρα για τσου χωρικούς.»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΕΛΛΟΥ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΥΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, τρία ονόματα και βλέπεις μπροστά σου την κοινωνική ζωή μιας άλλης εποχής.»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΠΑΝΤΩ ΘΑ ΠΗΓΑΙΝΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΤΡΙΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Εσύ, ωρή, δεν θα ξεχώριζες εργάτες, χωρικούς και δημοσίους υπαλλήλους. Θα ξεχώριζες ποιος είχε το καλύτερο φαγητό!»

ΦΡΟΣΩ: «ΤΟ ΚΑΛΟ ΦΑΓΗΤΟ ΕΝΩΝΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Και εσένα, ωρή, σε ενώνει με την καρέκλα!»

ΠΡΑΞΗ 10η – ΤΑ ΚΑΛΑΝΤΑ, Ο ΝΕΡΟΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΡΩΜΑΤΑ ΜΙΧΑΛΙΤΣΗ

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑΑΑ! ΘΥΜΑΣΑΙ ΤΙΣ ΠΑΡΑΜΟΝΕΣ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΣ;»

ΠΙΤΣΑ: «Με τα κεφαλονίτικα κάλαντα και τον νεροπόλεμο!»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΤΑ ΑΡΩΜΑΤΑ ΜΙΧΑΛΙΤΣΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Εφκειές οι αναμνήσεις, ωρή, έχουν και ήχο και μυρωδιά.»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΘΑ ΕΒΓΑΙΝΑ ΣΤΟΛΙΣΜΕΝΗ, ΜΕ ΤΑ ΚΑΛΑ ΜΟΥ!»

ΠΙΤΣΑ: «Και θα γύριζες μούσκεμα από τον νεροπόλεμο!»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΚΡΥΒΟΜΟΥΝ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, εσύ δεν κρύβεσαι. Ακόμη κι άμα σβήσουνε όλα τα φώτα, θα σε καταλάβουνε από τη φωνή σου!»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΧΑ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΑΡΩΜΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Εφκειό, ωρή, μπορεί. Μόνο που άμα έπεφτε πάνω σου κανένας κουβάς νερό, θα έμενε το άρωμα να ταξιδεύει μόνο του!»

ΠΡΑΞΗ 11η – ΤΑ ΚΟΥΛΟΥΜΑ, Ο ΑΓΙΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΛΙΕΣ ΕΞΟΧΕΣ

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ, ΤΑ ΚΟΥΛΟΥΜΑ ΣΤΗ ΛΑΣΣΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Με τα υπαίθρια γλέντια, ωρή.»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΗ ΜΟΝΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΑΣ, ΜΕ ΤΗ ΛΙΜΝΟΥΛΑ ΚΑΙ ΤΑ ΧΡΥΣΟΨΑΡΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωραίες οικογενειακές αναμνήσεις, Φρόσω μου.»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΟΙ ΨΑΡΟΤΑΒΕΡΝΕΣ! ΤΟΥ ΓΙΑΤΣΕΝΤΟΥ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ!»

ΠΙΤΣΑ: «Και του Μαρκεσίνη κάτω από τσου Μύλους της Πετριάς.»

ΦΡΟΣΩ: «ΤΙ ΟΜΟΡΦΑ ΜΕΡΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Εφκειές οι εικόνες, ωρή, δείχνουν πόσο δεμένη ήταν η καθημερινότητα με τη θάλασσα.»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΞΑΝΑΠΑΩ ΣΕ ΟΛΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Κι εγώ, ωρή. Όχι για να αλλάξουμε το παρελθόν. Μονάχα για να το ξαναδούμε μια στιγμή.»

ΦΡΟΣΩ: «ΑΧ, ΠΙΤΣΑ! ΤΙ ΜΟΥ ΕΙΠΕΣ ΤΩΡΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, μη συγκινηθείς τόσο που θα ξεχάσεις πού άφησες την τσάντα σου!»

ΠΡΑΞΗ 12η – ΤΡΟΠΙΚΑΝΑ, ΦΑΡΑΩ, ΚΑΤΑΒΟΘΡΕΣ ΚΑΙ ΛΙΜΑΝΑΚΙ!

Η Φρόσω ξαφνικά ισιώνει τα μαλλιά της.

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑΑΑ! ΤΩΡΑ ΦΤΑΣΑΜΕ ΣΤΑ ΩΡΑΙΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωχ. Τι θυμήθηκες, ωρή;»

ΦΡΟΣΩ: «ΤΡΟΠΙΚΑΝΑ! ΦΑΡΑΩ! ΚΑΤΑΒΟΘΡΕΣ! ΛΙΜΑΝΑΚΙ!»

ΠΙΤΣΑ: «Τα παλιά γλέντια των κοσμικών, όπως τα θυμίζει ο Μάκης.»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΚΕΙ ΗΤΑΝ Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΖΩΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Εκεί ήτανε και οι έξοδοι, ωρή.»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΘΑ ΕΜΠΑΙΝΑ ΜΕ ΦΟΡΕΜΑ, ΤΑΚΟΥΝΙ ΚΑΙ ΜΑΛΛΙ ΚΟΜΜΩΤΗΡΙΟΥ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, εσύ και στο περίπτερο να πήγαινες, ήθελες να μοιάζεις με πρωταγωνίστρια του σινεμά!»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΘΑ ΧΟΡΕΥΑ ΟΛΟ ΤΟ ΒΡΑΔΥ!»

ΠΙΤΣΑ: «Και την άλλη μέρα θα παραπονιόσουν πως πονάνε τα πόδια σου.»

ΦΡΟΣΩ: «Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΘΕΛΕΙ ΘΥΣΙΕΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, η δική σου ομορφιά ήθελε και δεύτερο ζευγάρι παπούτσια στην τσάντα!»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΣΥ ΠΑΝΤΩ ΘΑ ΕΡΧΟΣΟΥΝ ΜΑΖΙ ΜΟΥ!»

ΠΙΤΣΑ: «Θα ερχόμουνα, ωρή. Για να έχω κάποιον να γυρίσω σπίτι όταν εσύ θα αποφάσιζες πως ήρθε η ώρα να φύγουμε!»

ΠΡΑΞΗ 13η – ΤΑ ΜΠΑΝΙΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΡΑΛΙΕΣ ΜΙΑΣ ΑΛΛΗΣ ΕΠΟΧΗΣ

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ! ΠΑΜΕ ΚΑΙ ΓΙΑ ΜΠΑΝΙΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Πού, ωρή;»

ΦΡΟΣΩ: «ΣΤΗ ΓΕΦΥΡΑ, ΣΤΗΝ ΚΟΛΩΝΑ, ΣΤΗΝ ΚΥΑΝΗ ΑΚΤΗ, ΣΤΑ ΚΑΛΑΜΙΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΑΠΟ ΤΟ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ ΤΗΣ ΔΕΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Και στα Καλάμια της Λάσσης, στα Γραδάκια, στον Μακρύ και στον Πλατύ Γιαλό, στο Τουρκοπόδαρο.»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΜΕ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΡΟΣΒΑΣΗ, ΟΠΩΣ ΘΥΜΙΖΕΙ Ο ΜΑΚΗΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Εφκειό είναι σημαντικό κομμάτι της ανάμνησής του.»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΘΑ ΕΙΧΑ ΤΟ ΩΡΑΙΟΤΕΡΟ ΜΑΓΙΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, δεν αμφέβαλα.»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟ ΚΑΠΕΛΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ούτε γι’ αυτό.»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΓΥΑΛΙΑ ΗΛΙΟΥ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, εσύ θα πήγαινες για μπάνιο και θα κουβαλούσες περισσότερα πράγματα από εκδρομή σχολείου!»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΘΑ ΕΒΓΑΖΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, τότε δεν βγάζαμε εκατό φωτογραφίες για να διαλέξουμε μία. Ζούσαμε τη στιγμή και την κρατούσαμε στο μυαλό μας.»

ΦΡΟΣΩ: «ΑΧ, ΑΥΤΟ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ!»

ΠΙΤΣΑ: «Και θυμήσου και τον Κούταβο, ωρή. Το ιχθυοτροφείο, τη γραφική καλύβα των ψαράδων, όπως την περιγράφει ο Μάκης, και την καθαρότητα που θυμάται από εκείνα τα χρόνια.»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΙΚΟΝΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΧΑΘΟΥΝ!»

ΠΡΑΞΗ 14η – ΤΟ ΤΡΕΝΑΚΙ ΤΟΥ ΤΣΙΛΙΜΙΔΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΚΩΝ ΧΡΟΝΩΝ

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑΑΑ! ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΙΚΟ ΤΡΕΝΑΚΙ!»

ΠΙΤΣΑ: «Στη βιτρίνα του Τσιλιμίδου, τσι γιορτές!»

ΦΡΟΣΩ: «ΤΙ ΜΑΓΕΙΑ! ΝΑ ΣΤΕΚΕΣΑΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗ ΒΙΤΡΙΝΑ ΚΑΙ ΝΑ ΧΑΖΕΥΕΙΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Και να ονειρεύεσαι τα παιχνίδια, ωρή.»

ΦΡΟΣΩ: «ΣΤΟΥ ΜΗΝΑ ΚΛΑΟΥΔΑΤΟΥ!»

ΠΙΤΣΑ: «Και του Ιωσήφ με το κινητό παιχνιδοπωλείο.»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΜΙΑ ΚΟΥΚΛΑ ΜΕ ΜΕΓΑΛΟ ΦΟΡΕΜΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Εσύ, ωρή, από μικρή ήθελες να ντύνεις όλο τον κόσμο!»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΤΑ ΡΟΣΟΛΙΑ ΤΟΥ ΔΡΑΓΩΝΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Και τα ηδύποτα του Τρουμπέτα. Εφκειές είναι αναμνήσεις από μια ολόκληρη εμπορική και κοινωνική ζωή.»

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ, ΠΟΣΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΧΩΡΑΝΕ ΣΕ ΜΙΑ ΠΟΛΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Πολλά, ωρή. Και ακόμη περισσότερα χωράνε στις καρδιές των ανθρώπων που τη ζήσανε.»

ΠΡΑΞΗ 15η – ΤΟ ΝΥΦΟΠΑΖΑΡΟ, ΟΙ ΑΞΕΧΑΣΤΟΙ ΤΥΠΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΕΓΡΑΨΑΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ! ΤΩΡΑ ΦΤΑΣΑΜΕ ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωχ. Ποιο είναι, ωρή;»

ΦΡΟΣΩ: «ΤΟ ΝΥΦΟΠΑΖΑΡΟ ΤΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ ΤΙΣ ΚΥΡΙΑΚΕΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Α, μάλιστα. Τώρα κατάλαβα γιατί γυαλίζουνε τα μάτια σου!»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΚΕΙ ΗΤΑΝ ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΡΩΤΕΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, ήταν κι ένας τρόπος να βγαίνουν οι νέοι, να συναντιούνται και να γνωρίζονται.»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΘΑ ΠΕΡΠΑΤΟΥΣΑ ΑΡΓΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕ ΠΡΟΣΕΞΟΥΝ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, εσύ θα έκανες την ίδια βόλτα δεκαπέντε φορές!»

ΦΡΟΣΩ: «ΓΙΑΤΙ ΗΜΟΥΝ ΠΕΡΙΖΗΤΗΤΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Εσύ, ωρή, άμα σου χαμογελούσε ένας, το βράδυ θα σχεδίαζες γάμο!»

ΦΡΟΣΩ: «ΜΗ ΜΕ ΕΚΘΕΤΕΙΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, δεν σε εκθέτω. Εσύ μου τα διηγείσαι τόσα χρόνια!»

Η Πίτσα χαμηλώνει για λίγο τη φωνή της.

ΠΙΤΣΑ: «Και ο Μάκης, ωρή, θυμίζει και τσου χαρακτηριστικούς τύπους της πόλης. Τον Βαντακά, το Μικρόβιο, τον Τύφο, τον Λούπο, τον Στάθη και τόσους άλλους.»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΛΑΘΟΥΡΑΙΟΥΣ, ΤΟΥΣ ΑΓΑΠΗΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΑΝ ΚΑΙ ΣΤΑ ΠΑΛΙΑ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Εφκειοί οι άνθρωποι, ωρή, ήταν κομμάτι από το πρόσωπο της πόλης. Κάθε γειτονιά είχε τσι δικές της φυσιογνωμίες.»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΟΥ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ! ΤΡΙΤΣΗΣ, ΑΜΠΑΤΙΕΛΟΣ, ΓΑΣΠΑΡΙΝΑΤΟΣ, ΒΟΥΤΣΙΝΑΣ, ΚΑΚΟΥΡΑΤΟΣ, ΑΥΓΟΥΣΤΑΤΟΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Και του πολιτισμού, ωρή. Ο Βουνάς, ο Δεμπόνος και τόσοι άλλοι.»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΡΕΝΑ ΒΟΥΤΣΙΝΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Μπράβο, ωρή. Γιατί το Αργοστόλι δεν είναι μόνο δρόμοι και κτίρια. Είναι κι οι άνθρωποι που το κάνανε γνωστό, που το αγαπήσανε και που αφήσανε το αποτύπωμά τσου.»


ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΟ ΦΙΝΑΛΕ – Η ΦΡΟΣΩ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΣΤΟ ΝΥΦΟΠΑΖΑΡΟ ΚΑΙ Η ΠΙΤΣΑ ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΥΣΤΙΚΟ!

Η Φρόσω έχει συγκινηθεί.

Για πρώτη φορά εδώ και πολλή ώρα, αφήνει το κινητό της πάνω στο τραπέζι.

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ, ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ;»

ΠΙΤΣΑ: «Τι, ωρή;»

ΦΡΟΣΩ: «ΠΩΣ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΜΠΩ ΣΕ ΜΙΑ ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ!»

ΠΙΤΣΑ: «Και πού θα πήγαινες;»

ΦΡΟΣΩ: «ΣΤΟ ΠΑΛΙΟ ΑΡΓΟΣΤΟΛΙ!»

ΠΙΤΣΑ: «Και τι θα έκανες πρώτα;»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΠΗΓΑΙΝΑ ΝΑ ΠΑΡΩ ΚΟΥΛΟΥΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΕΣΟΥΛΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Μάλιστα.»

ΦΡΟΣΩ: «ΜΕΤΑ ΘΑ ΕΤΡΩΓΑ ΛΙΓΟ ΚΟΚΟΡΕΤΣΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΠΑΜΠΗ ΤΟΝ ΣΚΟΚΙΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Μάλιστα.»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΕΠΑΙΡΝΑ ΠΑΣΤΕΛΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΙΚΡΟΠΑΝΤΡΕΜΕΝΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Μάλιστα.»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΑΓΟΡΑΖΑ ΓΙΑΟΥΡΤΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΩΤΗΡΗ ΒΑΛΛΙΑΝΑΤΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, μήπως δεν θέλεις μηχανή του χρόνου αλλά μηχανή του φαγητού;»

ΦΡΟΣΩ: «ΜΕΤΑ ΘΑ ΠΗΓΑΙΝΑ ΣΤΟ ΛΙΘΟΣΤΡΩΤΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Για βόλτα;»

ΦΡΟΣΩ: «ΓΙΑ ΝΑ ΜΕ ΔΟΥΝ ΤΑ ΑΓΟΡΙΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωχ, αρχίσαμε πάλι!»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΦΟΡΟΥΣΑ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΜΟΥ ΦΟΡΕΜΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, εκείνη την εποχή δεν θα είχες το σημερινό σου Zara.»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΕΒΡΙΣΚΑ ΑΛΛΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Εσύ, ωρή, κι εκατό χρόνια πίσω να σε στείλουνε, τρόπο θα βρεις να κάνεις ψώνια!»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΘΑ ΠΗΓΑΙΝΑ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Στο νυφοπάζαρο;»

ΦΡΟΣΩ: «ΦΥΣΙΚΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, να σου πω κάτι;»

ΦΡΟΣΩ: «ΤΙ;»

ΠΙΤΣΑ: «Εγώ έχω μια απορία από παλιά.»

ΦΡΟΣΩ: «ΠΟΙΑ;»

ΠΙΤΣΑ: «Πόσες φορές γύριζες την πλατεία τις Κυριακές;»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ!»

ΠΙΤΣΑ: «Από τι, ωρή;»

ΦΡΟΣΩ: «ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΣΑ ΑΓΟΡΙΑ ΗΤΑΝ ΕΚΕΙ!»

ΠΙΤΣΑ: «Και άμα ήτανε πολλά;»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΚΑΝΑ ΚΙ ΑΛΛΟΥΣ ΓΥΡΟΥΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, εσύ δεν πήγαινες στο νυφοπάζαρο. Έκανες προπόνηση αντοχής!»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΕΙΧΑ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΣΤΕΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Πόσους, ωρή;»

ΦΡΟΣΩ: «ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΟΥΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ονόματα;»

ΦΡΟΣΩ: «ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, θυμάσαι το χρώμα του φορέματος που φορούσες, αλλά δεν θυμάσαι ούτε έναν θαυμαστή;»

ΦΡΟΣΩ: «ΗΜΟΥΝ ΔΙΑΚΡΙΤΙΚΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Εσύ, ωρή, διακριτική; Εφκειό είναι σαν να μου λες πως η καμπάνα χτυπάει αθόρυβα!»

Η Φρόσω σηκώνει το κεφάλι με ύφος μεγάλης κυρίας.

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ, ΕΓΩ ΗΜΟΥΝ ΜΙΑ ΡΟΜΑΝΤΙΚΗ ΨΥΧΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Και πολύ επιλεκτική, φαντάζομαι.»

ΦΡΟΣΩ: «ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, τότε γιατί δεν διάλεξες κανέναν από τσου τόσους;»

ΦΡΟΣΩ: «ΓΙΑΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΑ ΤΟΝ ΠΡΙΓΚΙΠΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Και ήρθε;»

ΦΡΟΣΩ: «ΟΧΙ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, μήπως τον περίμενες σε λάθος στάση;»

ΦΡΟΣΩ: «ΜΗ ΜΕ ΚΟΡΟΪΔΕΥΕΙΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, με τόσα καφενεία που ήτανε και σταθμοί λεωφορείων, μπορεί να περίμενες τον πρίγκιπα στου Μενεγάτου κι εφκειός να έφυγε από του Λασκαράτου!»

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑΑΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ή μπορεί, ωρή, να τον πήρε το λεωφορείο για το χωριό και να μην ξαναγύρισε!»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΙΣΑΙ ΑΠΑΙΣΙΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Όχι, ωρή. Απλώς προσπαθώ να λύσω ένα ιστορικό μυστήριο του παλιού Αργοστολιού!»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΠΑΝΤΩ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΖΗΣΩ ΞΑΝΑ ΕΚΕΙΝΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Κι εγώ, Φρόσω μου.»

Η Πίτσα σταματά για λίγο τα πειράγματα.

ΠΙΤΣΑ: «Θα ήθελα να ξανακούσω τη σφυρίχτρα του Σωτήρη στο Λιθόστρωτο. Να δω τα παιδιά μπροστά στο τρενάκι του Τσιλιμίδου. Να περάσω από την παραλία με το καΐκι και τα μοσχοπέπονα. Να ξαναδώ τσι παρέες στα καφενεία.»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΠΕΡΠΑΤΟΥΣΑΝ ΜΕΤΑ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Και τσου ανθρώπους, ωρή. Προπάντων τσου ανθρώπους.»

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ, ΤΟ ΑΡΓΟΣΤΟΛΙ ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Και είναι, ωρή. Κι όπως λέει ο Μάκης, θα είναι.»

ΦΡΟΣΩ: «ΓΙΑΤΙ ΕΧΕΙ ΤΟΝ ΚΟΛΠΟ ΤΟΥ, ΤΗ ΓΕΦΥΡΑ ΤΟΥ, ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΟΥ!»

ΠΙΤΣΑ: «Και γιατί έχει μνήμες, Φρόσω μου. Όσο υπάρχουν άνθρωποι που τσι διηγούνται, εφκειές δεν χάνονται.»

ΦΡΟΣΩ: «ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΣΤΟΝ ΜΑΚΗ ΒΑΡΔΑΡΑΜΑΤΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Να το πούμε, ωρή. Γιατί με την ανάρτησή του μας θύμισε πρόσωπα, μαγαζιά, συνήθειες και εικόνες που αξίζει να κρατήσουμε.»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΚΙ ΑΛΛΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Εφκειό ακριβώς ζητά κι ο ίδιος. Να συμπληρώσουν οι Αργοστολιώτες όσα δεν χώρεσαν στην ανάρτησή του.»

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ, ΕΓΩ ΘΑ ΓΡΑΨΩ ΚΙ ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωχ. Με τι τίτλο;»

ΦΡΟΣΩ: «“ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΡΩΤΕΣ ΤΗΣ ΦΡΟΣΩΣ ΣΤΟ ΠΑΛΙΟ ΑΡΓΟΣΤΟΛΙ”!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, πόσες σελίδες θα έχει;»

ΦΡΟΣΩ: «ΠΕΝΤΑΚΟΣΙΕΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Και πόσοι πραγματικοί έρωτες;»

ΦΡΟΣΩ: «Ε, ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΑΚΡΙΒΩΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, τότε οι τετρακόσιες ενενήντα εννιά σελίδες θα είναι η φαντασία σου και η τελευταία θα γράφει “συνεχίζεται”!»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΗΜΟΥΝ Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΟΥ ΝΥΦΟΠΑΖΑΡΟΥ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, εσύ ήσουν η μόνη που πήγαινε στο νυφοπάζαρο, έκανε είκοσι γύρους, γύριζε σπίτι χωρίς γαμπρό και έλεγε πως πέρασε υπέροχα!»

ΦΡΟΣΩ: «ΓΙΑΤΙ ΕΙΧΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Όχι, ωρή! Γιατί με τόσους γύρους στην πλατεία, μέχρι να σε πλησιάσει ο υποψήφιος γαμπρός, εσύ είχες ξαναφύγει από την άλλη μεριά!» 🤣🤣🤣

Η Φρόσω βάζει τα γέλια.

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ, ΤΕΛΙΚΑ ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΑΠΟ ΕΚΕΙΝΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ;»

ΠΙΤΣΑ: «Τι, ωρή;»

ΦΡΟΣΩ: «Η ΑΝΕΜΕΛΙΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Εφκειό, Φρόσω μου, μας λείπει σε όλους.»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΡΕΕΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Και οι παρέες.»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΑ ΜΑΖΙ ΜΑΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Προπάντων εφκειοί, ωρή.»

Για λίγες στιγμές, οι δύο φιλενάδες μένουν σιωπηλές.

Ύστερα η Φρόσω χαμογελά πονηρά.

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ…»

ΠΙΤΣΑ: «Τι είναι πάλι, ωρή;»

ΦΡΟΣΩ: «ΑΜΑ ΓΥΡΙΖΑΜΕ ΣΤΟ ΠΑΛΙΟ ΑΡΓΟΣΤΟΛΙ, ΘΑ ΗΜΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΝΕΑ ΚΑΙ ΟΜΟΡΦΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, εσύ δεν θέλεις να γυρίσεις στο παλιό Αργοστόλι!»

ΦΡΟΣΩ: «ΤΙ ΘΕΛΩ;»

ΠΙΤΣΑ: «ΝΑ ΓΥΡΙΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΣΟΥ ΗΛΙΚΙΑ!»

ΦΡΟΣΩ: «Ε, ΚΑΙ ΤΙ ΚΑΚΟ ΕΧΕΙ ΑΥΤΟ;»

ΠΙΤΣΑ: «Κανένα, ωρή! Μόνο που άμα γυρίσεις πίσω και ξαναρχίσεις το νυφοπάζαρο, θα χρειαστεί να γράψουμε και δεύτερο βιβλίο!»

ΦΡΟΣΩ: «ΜΕ ΤΙ ΤΙΤΛΟ;»

ΠΙΤΣΑ: «“Η ΦΡΟΣΩ ΞΑΝΑΧΤΥΠΑ – ΤΟ ΑΡΓΟΣΤΟΛΙ ΕΚΚΕΝΩΝΕΙ ΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ!”» 😂

Και κάπως έτσι, με γέλια, συγκίνηση και μια γλυκιά νοσταλγία, η Φρόσω Μπελαβίτα και η Πίτσα Κατινέλα ολοκληρώνουν το ταξίδι τους.

Γιατί το παλιό Αργοστόλι δεν είναι μόνο μια συλλογή από παλιές φωτογραφίες.

Είναι οι μυρωδιές που θυμόμαστε, οι φωνές που αναγνωρίζουμε, οι άνθρωποι που συναντήσαμε, οι βόλτες που κάναμε, τα τραγούδια που ακούσαμε και τα πρόσωπα που κουβαλάμε ακόμη μέσα μας.

Και το βότσαλο που έριξε ο Μάκης Βαρδαραμάτος στη λίμνη των αναμνήσεων μπορεί να γίνει η αφορμή για να ακουστούν πολλές ακόμη ιστορίες.

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ! ΤΟ ΑΡΓΟΣΤΟΛΙ ΜΑΣ ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΨΕΙ ΠΟΤΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΡΦΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Έτσι είναι, ωρή. Και να θυμάσαι κάτι: οι πόλεις μπορεί ν’ αλλάζουνε, αλλά όσο θυμόμαστε τσου ανθρώπους τσου, η ψυχή τσου μένει ζωντανή.»


Σημείωση: Η Φρόσω Μπελαβίτα και η Πίτσα Κατινέλα είναι φανταστικοί σατιρικοί χαρακτήρες. Οι διάλογοι και τα κωμικά περιστατικά αποτελούν σατιρική μυθοπλασία. Οι ιστορικές αναφορές, τα ονόματα και οι αναμνήσεις αντλούνται από την ανάρτηση του Μάκη Βαρδαραμάτου για το παλιό Αργοστόλι.

Και τώρα ο λόγος στους αναγνώστες μας: Ποια πρόσωπα, ποια μαγαζιά, ποιες γειτονιές και ποιες μυρωδιές από το παλιό Αργοστόλι θυμάστε εσείς; Συμπληρώστε τις αναμνήσεις σας στα σχόλια!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ