Κύριε Λαζαρίδη, αν το ΠΑΣΟΚ του Σημίτη «παρέδωσε τα Ίμια», γιατί ο Μητσοτάκης πήρε τους σημιτικούς στην κυβέρνησή του; Η πολιτική υποκρισία έχει και όρια!

Ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Μακάριος Λαζαρίδης επιτίθεται στο ΠΑΣΟΚ για την κρίση των Ιμίων του 1996. Μόνο που υπάρχει μια τεράστια πολιτική αντίφαση: το εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ του Κώστα Σημίτη, το οποίο καταγγέλλει, αποτελεί μία από τις βασικές δεξαμενές στελεχών της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Και αυτό δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι ολόκληρη η ιστορία!

Κύριε Λαζαρίδη, μήπως να κοιτάξετε πρώτα τα υπουργικά έδρανα;

Ο Μακάριος Λαζαρίδης αποφάσισε να μας θυμίσει την κρίση των Ιμίων.

Και πολύ καλά έκανε.

Η ιστορική μνήμη είναι απαραίτητη, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για μια τόσο σοβαρή εθνική κρίση.

Μόνο που ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας φαίνεται να αντιμετωπίζει την ιστορική μνήμη κάπως επιλεκτικά.

Θυμάται το ΠΑΣΟΚ του 1996.

Θυμάται τον Κώστα Σημίτη.

Θυμάται τους χειρισμούς εκείνης της κυβέρνησης.

Αλλά ξεχνά κάτι εξαιρετικά σημαντικό.

Πού βρίσκονται σήμερα αρκετοί από τους πολιτικούς εκπροσώπους και τους ανθρώπους που προέρχονται από τον ευρύτερο εκσυγχρονιστικό χώρο του ΠΑΣΟΚ;

Μα στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη!

Καλώς ήρθατε, λοιπόν, στο μεγαλύτερο πολιτικό παράδοξο της σύγχρονης Νέας Δημοκρατίας.

Να καταγγέλλει τον σημιτισμό του χθες, την ώρα που αξιοποιεί πολιτικά στελέχη του σημιτικού και ευρύτερου κεντροαριστερού χώρου στο σήμερα.

Και να ζητά από το ΠΑΣΟΚ να μη μιλά για τα εθνικά θέματα, επειδή το 1996 κυβερνούσε ο Σημίτης.

Ενώ ο Μητσοτάκης μπορεί να κυβερνά με ανθρώπους που υπηρέτησαν ή προέρχονται από τον ίδιο πολιτικό χώρο!

Εδώ δεν έχουμε απλώς πολιτική αντίφαση.

Έχουμε πολιτική ακροβασία χωρίς δίχτυ ασφαλείας!

Το 1996 ήταν ΠΑΣΟΚ. Το 2026, όμως, πού βρίσκονται οι πρώην ΠΑΣΟΚ;

Ας ξεκαθαρίσουμε πρώτα το ιστορικό γεγονός.

Τον Ιανουάριο του 1996, στην κρίση των Ιμίων, πρωθυπουργός ήταν ο Κώστας Σημίτης.

Υπουργός Εξωτερικών ήταν ο Θεόδωρος Πάγκαλος και υπουργός Εθνικής Άμυνας ο Γεράσιμος Αρσένης.

Η κυβέρνηση ήταν κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ.

Αυτό δεν αμφισβητείται.

Και φυσικά, η συγκεκριμένη κυβέρνηση φέρει την πολιτική ευθύνη για τους χειρισμούς της.

Ούτε χρειάζεται να εξωραΐσουμε εκείνη την περίοδο ούτε να χαρίσουμε στον Σημίτη κάποια ιστορική ασυλία.

Η κριτική για τους χειρισμούς των Ιμίων είναι απολύτως θεμιτή.

Αλλά εδώ αρχίζει το ενδιαφέρον.

Διότι η σημερινή κυβέρνηση δεν αποτελείται αποκλειστικά από πολιτικούς που γεννήθηκαν, μεγάλωσαν και σταδιοδρόμησαν στη Νέα Δημοκρατία.

Αντιθέτως, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει ενσωματώσει στην κυβέρνησή του μια ολόκληρη πολιτική γενιά ανθρώπων που προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ, την Κεντροαριστερά και τον εκσυγχρονιστικό χώρο.

Ας θυμηθούμε μερικούς.

Μιχάλης Χρυσοχοΐδης.

Πρώην γραμματέας του ΠΑΣΟΚ, υπουργός σε κυβερνήσεις Κώστα Σημίτη και Γιώργου Παπανδρέου και στη συνέχεια υπουργός στις κυβερνήσεις Μητσοτάκη.

Γιώργος Φλωρίδης.

Πρώην υπουργός και βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, με κυβερνητική θητεία επί Σημίτη, που αργότερα ανέλαβε το υπουργείο Δικαιοσύνης στην κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας.

Λίνα Μενδώνη.

Γενική γραμματέας του υπουργείου Πολιτισμού επί κυβερνήσεων Σημίτη και Παπανδρέου, η οποία έγινε υπουργός Πολιτισμού του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Άκης Σκέρτσος.

Πρόσωπο με πολιτικές καταβολές στον εκσυγχρονιστικό χώρο, που εξελίχθηκε σε κεντρικό κυβερνητικό στέλεχος του Μητσοτάκη.

Κυριάκος Πιερρακάκης.

Με πολιτική διαδρομή στον χώρο του ΠΑΣΟΚ σε μεταγενέστερη περίοδο, πριν ενταχθεί στη Νέα Δημοκρατία και αναλάβει κορυφαία κυβερνητικά καθήκοντα.

Και αυτοί είναι μόνο μερικοί από τους ανθρώπους με προέλευση από τον ευρύτερο χώρο της Κεντροαριστεράς.

Δεν είχαν όλοι την ίδια σχέση με τον Κώστα Σημίτη ούτε συμμετείχαν όλοι στις κυβερνήσεις του.

Αλλά το πολιτικό γεγονός παραμένει.

Ο Μητσοτάκης οικοδόμησε σημαντικό μέρος της κυβερνητικής του διεύρυνσης αξιοποιώντας ανθρώπους που προέρχονταν από τον χώρο τον οποίο ο Λαζαρίδης σήμερα καταγγέλλει.

Και αυτό δημιουργεί ένα ερώτημα που δεν μπορεί να αποφευχθεί.

Δηλαδή, όταν ήταν στο ΠΑΣΟΚ ήταν επικίνδυνοι και όταν πήγαν στη ΝΔ έγιναν εθνικά υπεύθυνοι;

Ας ακολουθήσουμε για λίγο τη λογική του κ. Λαζαρίδη.

Το ΠΑΣΟΚ, λέει, δεν δικαιούται να ασκεί κριτική στην κυβέρνηση για τα εθνικά θέματα επειδή φέρει το ιστορικό βάρος των Ιμίων.

Ωραία.

Τότε τι συμβαίνει με τους ανθρώπους που υπηρέτησαν το ΠΑΣΟΚ του Σημίτη και στη συνέχεια εντάχθηκαν στην κυβέρνηση Μητσοτάκη;

Απαλλάσσονται αυτομάτως από την πολιτική τους διαδρομή;

Εξαφανίζεται το παρελθόν τους με την αλλαγή κομματικής στέγης;

Μπαίνουν στο Μέγαρο Μαξίμου και περνούν από ειδικό μηχάνημα πολιτικής αποστείρωσης;

Αριστερά μπαίνει ο πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ.

Δεξιά βγαίνει ο άσπιλος υπουργός της Νέας Δημοκρατίας!

Και μαζί με την αλλαγή ταμπέλας διαγράφεται κάθε προηγούμενη πολιτική σχέση;

Τι είναι, κύριε Λαζαρίδη, η Νέα Δημοκρατία; Πολιτικό κόμμα ή πλυντήριο ιστορικών ευθυνών;

Δεν γίνεται να χρησιμοποιείτε το παρελθόν ενός κόμματος ως επιχείρημα για να του απαγορεύσετε την κριτική, ενώ την ίδια στιγμή η κυβέρνησή σας αξιοποιεί στελέχη με σημαντική διαδρομή σε εκείνον τον πολιτικό χώρο.

Δεν μπορεί να είναι ο σημιτισμός πολιτικό αμάρτημα όταν βρίσκεται απέναντί σας και πολιτικό προσόν όταν βρίσκεται δίπλα στον πρωθυπουργό.

Ή η ιστορική μνήμη ισχύει για όλους ή γίνεται εργαλείο κομματικής σκοπιμότητας.

Τα Ίμια δεν είναι τηλεοπτικό σύνθημα – Και οι τρεις νεκροί δεν είναι κομματικό επιχείρημα

Υπάρχει, όμως, και κάτι πολύ σοβαρότερο.

Ο Μακάριος Λαζαρίδης αναφέρθηκε στους τρεις αξιωματικούς του Πολεμικού Ναυτικού που έχασαν τη ζωή τους κατά την κρίση.

Τον Χριστόδουλο Καραθανάση.

Τον Παναγιώτη Βλαχάκο.

Τον Έκτορα Γιαλοψό.

Τρεις Έλληνες στρατιωτικούς που εκτελούσαν την αποστολή τους σε μια εξαιρετικά επικίνδυνη στιγμή για τη χώρα.

Η μνήμη τους αξίζει σεβασμό.

Και δεν χρειάζεται κανένα κόμμα να τους διεκδικεί ως αποκλειστικό μέρος της δικής του πολιτικής αφήγησης.

Η τραγωδία συνέβη κατά τη διάρκεια της κρίσης του 1996, όταν το ελικόπτερο του Πολεμικού Ναυτικού συνετρίβη στη θάλασσα.

Οι ευθύνες για τη διαχείριση εκείνης της κρίσης μπορούν και πρέπει να συζητούνται.

Αλλά η αναφορά στους τρεις νεκρούς δεν μπορεί να λειτουργεί ως υποκατάστατο τεκμηριωμένης πολιτικής επιχειρηματολογίας.

Ούτε μπορεί να χρησιμοποιείται για να αφαιρείται από οποιοδήποτε σημερινό κόμμα το δικαίωμα ελέγχου της εξωτερικής πολιτικής.

Οι τρεις αξιωματικοί δεν έδωσαν τη ζωή τους για να αποκτήσει η Νέα Δημοκρατία αποκλειστικό δικαίωμα να μιλά για την εθνική κυριαρχία.

Υπηρετούσαν την Ελλάδα.

Όχι την κομματική αντιπαράθεση του 2026.

«Κατελήφθη ελληνικό έδαφος» – Τι ακριβώς συνέβη;

Ο κ. Λαζαρίδης χρησιμοποιεί τη φράση ότι επί ΠΑΣΟΚ κατελήφθη ελληνικό έδαφος.

Ας εξετάσουμε τι συνέβη.

Κατά τη διάρκεια της κρίσης, Τούρκοι καταδρομείς αποβιβάστηκαν στη μία από τις δύο βραχονησίδες των Ιμίων.

Αυτό είναι ιστορικό γεγονός.

Η κρίση αποκλιμακώθηκε με την αποχώρηση των στρατιωτικών δυνάμεων και των δύο πλευρών.

Αυτό επίσης είναι ιστορικό γεγονός.

Η Τουρκία συνέχισε να προβάλλει απαράδεκτες διεκδικήσεις περί αμφισβητούμενης κυριαρχίας.

Και αυτό είναι πραγματικό πρόβλημα για την ελληνική εξωτερική πολιτική.

Αλλά η προσωρινή στρατιωτική παρουσία Τούρκων καταδρομέων και η μόνιμη απώλεια εθνικού εδάφους δεν είναι ταυτόσημες έννοιες.

Η Ελλάδα δεν αναγνώρισε τουρκική κυριαρχία στα Ίμια.

Επομένως, όποιος χρησιμοποιεί τη διατύπωση «κατελήφθη ελληνικό έδαφος» οφείλει να εξηγεί με ακρίβεια αν αναφέρεται στην προσωρινή απόβαση των τουρκικών δυνάμεων ή ισχυρίζεται κάτι περισσότερο.

Διότι τα εθνικά θέματα απαιτούν ακριβείς διατυπώσεις.

Όχι μόνο δυνατές ατάκες.

Και μια ερώτηση: Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει λύσει το ζήτημα των Ιμίων;

Αφού ο κ. Λαζαρίδης επέλεξε να ανοίξει τη συζήτηση, ας την κάνουμε ολόκληρη.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη βρίσκεται στην εξουσία από το 2019.

Επτά χρόνια.

Επομένως, έχει κάθε δικαίωμα να παρουσιάσει τις δικές της διπλωματικές και αμυντικές πρωτοβουλίες.

Και ορισμένες από αυτές είναι συγκεκριμένες, όπως η επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια στο Ιόνιο και οι συμφωνίες οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών.

Αλλά έχει και την υποχρέωση να απαντήσει στα σημερινά ερωτήματα.

Έχει εγκαταλείψει η Τουρκία τις διεκδικήσεις της στο Αιγαίο;

Έχει αποσύρει τη θεωρία των «γκρίζων ζωνών»;

Έχει πάψει να αμφισβητεί ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα;

Προφανώς όχι.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η σημερινή κυβέρνηση ευθύνεται για κάθε τουρκική διεκδίκηση.

Σημαίνει, όμως, ότι η εξωτερική πολιτική πρέπει να αξιολογείται με βάση τα σημερινά αποτελέσματα και τις σημερινές προκλήσεις.

Όχι με μια μόνιμη επιστροφή στο 1996 κάθε φορά που η αντιπολίτευση ασκεί κριτική.

Διότι, κύριε Λαζαρίδη, αν η απάντηση σε κάθε ερώτηση για το 2026 είναι «ο Σημίτης το 1996», τότε δεν έχουμε κυβερνητικό απολογισμό. Έχουμε ιστορικό αναδρομικό πρόγραμμα!

Ο Μητσοτάκης αγκάλιασε τον εκσυγχρονισμό – Ο Λαζαρίδης καταγγέλλει το παρελθόν του!

Εδώ βρίσκεται η μεγαλύτερη πολιτική αντίφαση.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επέλεξε συνειδητά τη διεύρυνση της Νέας Δημοκρατίας προς το Κέντρο.

Ενσωμάτωσε πρόσωπα με πολιτική καταγωγή από το ΠΑΣΟΚ.

Αξιοποίησε τεχνοκράτες και στελέχη του εκσυγχρονιστικού χώρου.

Παρουσίασε αυτή τη διεύρυνση ως στοιχείο κυβερνητικής αποτελεσματικότητας.

Και τώρα ένας βουλευτής του έρχεται να μας πει ότι το ΠΑΣΟΚ πρέπει να σιωπά για τα εθνικά θέματα εξαιτίας του 1996.

Μα, συγγνώμη.

Το ΠΑΣΟΚ του Σημίτη είναι τόσο πολιτικά απαράδεκτο ώστε να μην έχει δικαίωμα κριτικής, αλλά αρκετά αξιόλογο ώστε να στελεχώνει την κυβέρνηση Μητσοτάκη;

Πώς ακριβώς λειτουργεί αυτό;

Όταν ένας πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ κάθεται στα έδρανα της αντιπολίτευσης, κουβαλά την ιστορική ευθύνη.

Όταν κάθεται στα υπουργικά έδρανα της Νέας Δημοκρατίας, η ίδια διαδρομή γίνεται προσόν.

Όταν ο εκσυγχρονισμός βρίσκεται στη Χαριλάου Τρικούπη, είναι αντικείμενο καταγγελίας.

Όταν βρίσκεται στο Μέγαρο Μαξίμου, γίνεται κυβερνητική διεύρυνση.

Αυτό δεν είναι συνεπής ιστορική αποτίμηση.

Είναι δύο μέτρα και δύο σταθμά.

Και μάλιστα τόσο εμφανή, ώστε δεν χρειάζεται ιδιαίτερη πολιτική ανάλυση για να τα διακρίνει κανείς.

Κύριε Λαζαρίδη, ρωτήστε πρώτα τον πρωθυπουργό σας!

Επειδή, λοιπόν, ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας εμφανίζεται ιδιαίτερα αυστηρός με το πολιτικό παρελθόν του ΠΑΣΟΚ, έχουμε μια απλή πρόταση.

Πριν ζητήσει από τη σημερινή ηγεσία του ΠΑΣΟΚ να μη μιλά για τα εθνικά θέματα, ας απευθυνθεί στον ίδιο τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Και ας τον ρωτήσει:

Γιατί επέλεξε να συνεργαστεί με τόσα στελέχη που προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ;

Γιατί εμπιστεύτηκε κυβερνητικές θέσεις σε πρώην υπουργούς του Κώστα Σημίτη;

Γιατί αξιοποίησε πολιτικά τον εκσυγχρονιστικό χώρο;

Και κυρίως:

Αν το παρελθόν του σημιτικού ΠΑΣΟΚ αποτελεί τόσο βαρύ πολιτικό φορτίο, γιατί αυτό το φορτίο δεν ενοχλεί όταν βρίσκεται μέσα στη δική σας κυβέρνηση;

Ας απαντήσει πρώτα σε αυτά.

Και μετά ας επιστρέψει στα τηλεοπτικά παράθυρα για να μοιράσει πιστοποιητικά εθνικής υπευθυνότητας.

Η ιστορική μνήμη δεν μπορεί να αλλάζει χρώμα ανάλογα με την κομματική ταυτότητα

Η κρίση των Ιμίων ήταν μια τραγική στιγμή της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.

Η κυβέρνηση Σημίτη φέρει την πολιτική ευθύνη των χειρισμών της.

Η Τουρκία φέρει την ευθύνη των προκλητικών ενεργειών και των διεκδικήσεών της.

Και οι τρεις αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού αξίζουν διαρκή τιμή και σεβασμό.

Τίποτα από αυτά δεν αλλάζει.

Αλλά ούτε μπορεί να αλλάξει το γεγονός ότι η σημερινή Νέα Δημοκρατία έχει ενσωματώσει πρόσωπα από τον πολιτικό χώρο του ΠΑΣΟΚ και του εκσυγχρονισμού.

Γι’ αυτό και η προσπάθεια να χρησιμοποιηθούν τα Ίμια ως επιχείρημα για να φιμωθεί πολιτικά το σημερινό ΠΑΣΟΚ είναι βαθιά αντιφατική.

Το ΠΑΣΟΚ δικαιούται να ασκεί κριτική.

Η Νέα Δημοκρατία δικαιούται να απαντά.

Και οι δύο κρίνονται για όσα λένε και πράττουν.

Αλλά κανείς δεν αποκτά το αποκλειστικό δικαίωμα στην εθνική υπευθυνότητα επειδή κέρδισε τις εκλογές.

Κύριε Λαζαρίδη, ο Κώστας Σημίτης ήταν πρωθυπουργός το 1996. Αυτό το γνωρίζουμε όλοι.

Εκείνο που εσείς φαίνεται να ξεχνάτε είναι ότι ένα σημαντικό κομμάτι του πολιτικού του κόσμου βρήκε αργότερα στέγη στην κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Και δεν γίνεται να καταγγέλλετε τον πολιτικό χώρο από τον οποίο ο πρωθυπουργός σας άντλησε τόσα κυβερνητικά στελέχη.

Διότι, στο τέλος, το ερώτημα επιστρέφει σε εσάς:

Αν ο σημιτισμός είναι τόσο μεγάλο πολιτικό αμάρτημα, γιατί ο Μητσοτάκης τον αξιοποίησε τόσο πολύ;

Ή μήπως, τελικά, το πρόβλημα δεν είναι ποιος υπηρέτησε τον Σημίτη, αλλά ποιος δεν υπηρετεί σήμερα τον Μητσοτάκη;

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ