Παύλο Μαρινάκη, το «παρών» έγινε κυβερνητική γενναιοδωρία και το 4% ξέπλυνε 2,6 δισ. αναθέσεις; Η τέχνη να τα παρουσιάζεις όλα ως επιτυχία!

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος μίλησε για αυτοδυναμία, πρωθυπουργούς, απευθείας αναθέσεις, μετακλητούς, «κόκκινα» δάνεια και Πολυτεχνείο. Και κατάφερε να παρουσιάσει σχεδόν κάθε κυβερνητική επιλογή ως απόδειξη υπευθυνότητας. Μόνο που πίσω από τις προσεκτικά διαλεγμένες λέξεις υπάρχουν ερωτήματα που δεν εξαφανίζονται με επικοινωνιακές ασκήσεις.

Πρώτο μάθημα κυβερνητικής επικοινωνίας: Ό,τι μας συμφέρει είναι αυτονόητο!

Ο Παύλος Μαρινάκης εμφανίστηκε για ακόμη μία φορά αποφασισμένος να εξηγήσει στους πολίτες πώς πρέπει να αντιλαμβάνονται την πολιτική πραγματικότητα.

Πρωθυπουργός πρέπει να είναι ο αρχηγός του πρώτου κόμματος.

Η Νέα Δημοκρατία πρέπει να είναι αυτοδύναμη.

Η συνεργασία με τον Αντώνη Σαμαρά δεν μπορεί να γίνει.

Οι απευθείας αναθέσεις δεν είναι αυτό που νομίζετε.

Οι μετακλητοί δεν είναι τόσοι όσοι φαίνονται.

Η Εξεταστική για τα «κόκκινα» δάνεια είναι καλή, αλλά η κυβέρνηση θα ψηφίσει «παρών».

Και ο Άδωνις Γεωργιάδης, φυσικά, δεν είπε αυτό που ακούσαμε. Απλώς δεν τον καταλάβαμε σωστά!

Εξαιρετικά.

Έχουμε πλέον μια ολοκληρωμένη μέθοδο πολιτικής επικοινωνίας.

Όταν η πραγματικότητα δεν χωρά στην κυβερνητική αφήγηση, αλλάζουμε το κάδρο μέχρι να χωρέσει!

Πρωθυπουργός ο αρχηγός του πρώτου κόμματος; Το Σύνταγμα δεν είναι κομματικό φυλλάδιο!

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος χαρακτήρισε αυτονόητο ότι πρωθυπουργός πρέπει να είναι ο αρχηγός του πρώτου κόμματος.

Και μάλιστα θεώρησε προσβλητική για το εκλογικό αποτέλεσμα τη συζήτηση περί κυβέρνησης με διαφορετικό πρωθυπουργό.

Μόνο που υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια.

Λέγεται Σύνταγμα.

Και δεν προβλέπει ότι ο αρχηγός του πρώτου κόμματος γίνεται υποχρεωτικά πρωθυπουργός σε κάθε πιθανό κυβερνητικό σχήμα.

Όταν ένα κόμμα διαθέτει την απόλυτη κοινοβουλευτική πλειοψηφία, ο αρχηγός του διορίζεται πρωθυπουργός.

Όταν δεν υπάρχει αυτοδυναμία, ακολουθεί η διαδικασία των διερευνητικών εντολών και αναζητείται κυβέρνηση που μπορεί να εξασφαλίσει την εμπιστοσύνη της Βουλής.

Αυτό είναι το συνταγματικό πλαίσιο.

Η προτίμηση του κ. Μαρινάκη για πρωθυπουργό τον αρχηγό του πρώτου κόμματος είναι απολύτως θεμιτή πολιτική θέση.

Δεν είναι, όμως, συνταγματική απαγόρευση οποιασδήποτε άλλης λύσης.

Και ασφαλώς δεν αποτελεί προσβολή των ψηφοφόρων η συζήτηση για κυβερνήσεις συνεργασίας.

Διότι οι πολίτες εκλέγουν Βουλή.

Δεν εκλέγουν πρωθυπουργό με ξεχωριστό ψηφοδέλτιο.

Αντί, λοιπόν, να παρουσιάζονται τα μετεκλογικά σενάρια ως συνωμοσίες «πέριξ του Κολωνακίου», καλό θα ήταν να θυμόμαστε ότι η κοινοβουλευτική δημοκρατία έχει κανόνες.

Και οι κανόνες αυτοί δεν αλλάζουν ανάλογα με τις ανάγκες της Νέας Δημοκρατίας.

Ο Σαμαράς ήταν σωτήρας, αλλά τώρα δεν κάνει ούτε για συγκυβέρνηση!

Εδώ η συνέντευξη αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Ο Παύλος Μαρινάκης δηλώνει ότι τιμά τον Αντώνη Σαμαρά.

Υποστηρίζει ότι η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου κράτησε την Ελλάδα όρθια.

Αλλά ταυτόχρονα αποκλείει τη συνεργασία με ένα ενδεχόμενο νέο κόμμα του πρώην πρωθυπουργού.

Γιατί;

Επειδή υπάρχουν σοβαρές διαφωνίες στην εξωτερική πολιτική.

Πολύ ωραία.

Είναι απολύτως θεμιτό να αποκλείει κάποιος μια συνεργασία λόγω πολιτικών διαφορών.

Αλλά τότε προκύπτει ένα ερώτημα.

Γιατί η Νέα Δημοκρατία θεωρεί δικαίωμά της να αποκλείει πολιτικές συνεργασίες, ενώ συχνά επικρίνει το ΠΑΣΟΚ όταν κάνει το ίδιο απέναντί της;

Δηλαδή ο Μαρινάκης μπορεί να λέει «με τον Σαμαρά δεν συνεργαζόμαστε», αλλά όταν το ΠΑΣΟΚ λέει «με τη Νέα Δημοκρατία δεν συνεργαζόμαστε», τότε δημιουργείται πρόβλημα κυβερνησιμότητας;

Τι έχουμε εδώ;

Δύο διαφορετικούς κανόνες;

Έναν για το κυβερνών κόμμα και έναν για τους υπόλοιπους;

Η πολιτική συνέπεια δεν είναι υπηρεσία που λειτουργεί μόνο όταν εξυπηρετεί την κυβερνητική επιχειρηματολογία.

Δύο κόμμα έξι δισεκατομμύρια απευθείας αναθέσεις – Αλλά κοιτάξτε καλύτερα το 4%!

Και φτάνουμε στο οικονομικό θαύμα της συνέντευξης.

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος αναφέρει ότι το 2025 οι δημόσιες συμβάσεις ανήλθαν σε 13,1 δισεκατομμύρια ευρώ.

Από αυτές, οι απευθείας αναθέσεις ήταν 2,6 δισεκατομμύρια ευρώ.

Πρόκειται για τα δικά του στοιχεία.

Δηλαδή σχεδόν το 20% της συνολικής αξίας των συμβάσεων.

Και τι κάνει στη συνέχεια;

Αφαιρεί από την εικόνα τους οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης, τα νοσοκομεία και άλλους φορείς, περιορίζει τη σύγκριση στις αναθέσεις της κεντρικής διοίκησης και παρουσιάζει ένα ποσοστό περίπου 4%.

Μάλιστα!

Έτσι, από τα 2,6 δισεκατομμύρια φτάνουμε επικοινωνιακά στο 4%.

Μαγικό!

Είναι σαν να ρωτάς πόσο κοστίζει συνολικά η λειτουργία ενός σπιτιού και να σου απαντούν:

«Αν αφαιρέσουμε το ενοίκιο, το ρεύμα, τα ψώνια και τις μετακινήσεις, τα έξοδα είναι ελάχιστα!»

Ναι, αλλά αυτά που αφαιρέσαμε εξακολουθούν να υπάρχουν.

Και εξακολουθούν να πληρώνονται.

Τα 2,6 δισεκατομμύρια δεν εξαφανίζονται επειδή αλλάξαμε τον παρονομαστή.

Βεβαίως, οι απευθείας αναθέσεις προβλέπονται από τον νόμο.

Και μια νόμιμη απευθείας ανάθεση δεν συνιστά αυτομάτως παρατυπία.

Αλλά αυτό δεν απαντά στα ουσιαστικά ερωτήματα.

Υπήρχε πραγματικός ανταγωνισμός όπου ήταν εφικτός;

Ήταν εύλογο το κόστος;

Υπήρχαν επαναλαμβανόμενες αναθέσεις στους ίδιους αναδόχους;

Παραδόθηκε το έργο ή η υπηρεσία;

Ποια ήταν η σχέση ποιότητας και τιμής;

Αυτά είναι τα κριτήρια με τα οποία αξιολογείται η χρηστή διαχείριση του δημόσιου χρήματος.

Όχι με την επιλογή του πιο βολικού ποσοστού.

Οι μετακλητοί αυξήθηκαν, αλλά μην τους μετράτε όλους μαζί!

Ακολουθεί ένα ακόμη μάθημα στατιστικής.

Ο κ. Μαρινάκης παραδέχεται ότι συνολικά στο κράτος υπάρχουν περισσότεροι μετακλητοί υπάλληλοι.

Αλλά εξηγεί ότι στην κεντρική κυβέρνηση είναι λιγότεροι από το 2019.

Και αποδίδει τη συνολική αύξηση κυρίως στην Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Η διάκριση μεταξύ κεντρικής κυβέρνησης και δήμων είναι υπαρκτή και έχει σημασία.

Αλλά η παραδοχή παραμένει.

Συνολικά, οι μετακλητοί αυξήθηκαν.

Επομένως, το ερώτημα δεν είναι μόνο πόσοι υπηρετούν σε ένα συγκεκριμένο τμήμα της διοίκησης.

Είναι πόσοι υπηρετούν συνολικά, με ποιο κόστος, με ποιες αρμοδιότητες και με ποια κριτήρια.

Αν η αύξηση δικαιολογείται από πραγματικές διοικητικές ανάγκες, η κυβέρνηση μπορεί να παρουσιάσει τα σχετικά στοιχεία.

Δεν χρειάζεται να αντιμετωπίζει τον συνολικό αριθμό σαν ανεπιθύμητη πληροφορία.

Διότι ο φορολογούμενος δεν πληρώνει μόνο τους μετακλητούς που βρίσκονται κοντά στο Μέγαρο Μαξίμου.

Για τα «κόκκινα» δάνεια ψηφίζουμε «παρών» – Από υπερβολικό σεβασμό στην αντιπολίτευση!

Και τώρα η κορυφαία στιγμή.

Ο ΣΥΡΙΖΑ προτείνει Εξεταστική Επιτροπή για τα «κόκκινα» δάνεια και τα funds.

Η Νέα Δημοκρατία ανακοινώνει ότι θα ψηφίσει «παρών».

Γιατί;

Επειδή, όπως εξηγεί ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, δεν θέλει να στερήσει από την αντιπολίτευση το δικαίωμα να ζητήσει άλλη Εξεταστική.

Η εξήγηση στηρίζεται σε μια πραγματική συνταγματική διάκριση.

Το Σύνταγμα προβλέπει ειδική δυνατότητα σύστασης έως δύο Εξεταστικών ανά κοινοβουλευτική περίοδο με την απαιτούμενη στήριξη της μειοψηφίας, ανεξάρτητα από την πλειοψηφία.

Δεν είναι, λοιπόν, αβάσιμη η αναφορά του κ. Μαρινάκη στο σχετικό όριο.

Αλλά αυτό δεν αναιρεί το πολιτικό ερώτημα.

Η κυβερνητική πλειοψηφία συμφωνεί ότι χρειάζεται Εξεταστική για τα «κόκκινα» δάνεια και τα funds ή όχι;

Αν συμφωνεί, γιατί δεν αναλαμβάνει ξεκάθαρα την πολιτική ευθύνη να τη στηρίξει;

Αν διαφωνεί, γιατί δεν το λέει ευθέως;

Το «παρών» είναι κοινοβουλευτικά νόμιμη επιλογή.

Δεν είναι, όμως, συνώνυμο του «ναι».

Και δεν μετατρέπεται αυτομάτως σε πράξη γενναιοδωρίας επειδή συνοδεύεται από μια προσεκτικά διατυπωμένη εξήγηση.

Μιλάμε για ένα ζήτημα που αφορά χιλιάδες δανειολήπτες, την πρώτη κατοικία, τους πλειστηριασμούς και τη διαχείριση ιδιωτικού χρέους.

Αυτοί οι άνθρωποι δεν ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για τις επικοινωνιακές αποχρώσεις του «παρών».

Ενδιαφέρονται για το τι θα διερευνηθεί, ποιοι θα κληθούν να καταθέσουν και ποια συμπεράσματα θα προκύψουν.

Η διαφάνεια δεν αποδεικνύεται με την πρόθεση να συμμετάσχεις σε μια Εξεταστική. Αποδεικνύεται με την ουσιαστική συμβολή σου στη διερεύνηση.

Τα «κόκκινα» δάνεια μειώθηκαν – Και οι δανειολήπτες;

Ο Παύλος Μαρινάκης επικαλείται μείωση των «κόκκινων» δανείων και περισσότερους από 70.000 πολίτες που, όπως αναφέρει, έχουν προχωρήσει σε ρυθμίσεις μέσω των σχετικών μηχανισμών.

Τα στοιχεία αυτά είναι σημαντικά και πρέπει να αξιολογούνται.

Αλλά δεν αρκούν για να αποτυπώσουν ολόκληρη την κατάσταση.

Η μείωση των μη εξυπηρετούμενων δανείων στους ισολογισμούς των τραπεζών δεν σημαίνει αυτομάτως ότι εξαφανίστηκαν και οι αντίστοιχες οφειλές των πολιτών.

Ένα δάνειο μπορεί να μεταβιβαστεί ή να τιτλοποιηθεί και να πάψει να επιβαρύνει με τον ίδιο τρόπο τον τραπεζικό ισολογισμό, χωρίς να έχει απαλλαγεί ο δανειολήπτης από την υποχρέωσή του.

Επομένως, χρειάζεται να εξετάζονται παράλληλα οι οφειλές που διαχειρίζονται οι εταιρείες διαχείρισης απαιτήσεων, η βιωσιμότητα των ρυθμίσεων και η εξέλιξη των πλειστηριασμών.

Αυτή είναι η ουσιαστική κοινωνική διάσταση.

Γιατί το ότι ένα δάνειο έφυγε από τον ισολογισμό μιας τράπεζας δεν σημαίνει ότι έφυγε και από τη ζωή του δανειολήπτη.

Ο Άδωνις δεν υποτίμησε το Πολυτεχνείο – Απλώς όλοι οι υπόλοιποι τον παρεξήγησαν!

Και φτάνουμε στο κεφάλαιο Πολυτεχνείο.

Ο Παύλος Μαρινάκης υπερασπίζεται τον Άδωνι Γεωργιάδη, υποστηρίζοντας ότι οι δηλώσεις του παρουσιάστηκαν διαφορετικά από το πραγματικό τους νόημα.

Ο υπουργός Υγείας είχε δηλώσει ότι το Πολυτεχνείο ανέτρεψε τη δικτατορία του Παπαδόπουλου, για να ακολουθήσει εκείνη του Ιωαννίδη.

Πράγματι, η εξέγερση του Νοεμβρίου του 1973 δεν οδήγησε αμέσως στην αποκατάσταση της Δημοκρατίας.

Ακολούθησε το σκληρότερο καθεστώς Ιωαννίδη και η δικτατορία κατέρρευσε το 1974, μετά την κυπριακή τραγωδία.

Αυτή είναι η ιστορική αλληλουχία.

Αλλά υπάρχει μια τεράστια διαφορά ανάμεσα στην ιστορική χρονολόγηση και στην πολιτική αξιολόγηση της εξέγερσης.

Το Πολυτεχνείο δεν ευθύνεται για την επιβολή του Ιωαννίδη.

Η ευθύνη ανήκει στους πραξικοπηματίες.

Και η συμβολή της εξέγερσης στην απονομιμοποίηση της δικτατορίας δεν ακυρώνεται επειδή η δημοκρατία δεν αποκαταστάθηκε την επόμενη ημέρα.

Αυτό είναι το σημείο που ο κυβερνητικός εκπρόσωπος όφειλε να αναδείξει με μεγαλύτερη σαφήνεια.

Αντί να περιοριστεί στην καταγγελία ότι οι δηλώσεις «ξεχειλώθηκαν», θα μπορούσε να εξηγήσει ευθέως γιατί η εξέγερση παραμένει κορυφαίο γεγονός της αντιδικτατορικής αντίστασης.

Διότι η ιστορία δεν είναι μόνο η σειρά με την οποία συνέβησαν τα γεγονότα. Είναι και το νόημά τους.

«Δεν υπάρχουν περισσότερο ή λιγότερο πατριώτες» – Να το θυμάστε και στις επόμενες αντιπαραθέσεις!

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δήλωσε επίσης ότι κανένας πολιτικός χώρος δεν έχει το μονοπώλιο του πατριωτισμού ή της δημοκρατικής ευαισθησίας.

Πρόκειται για μια σωστή αρχή.

Και ακριβώς γι’ αυτό αξίζει να εφαρμοστεί με συνέπεια.

Όταν η αντιπολίτευση ασκεί κριτική στην εξωτερική πολιτική, δεν σημαίνει αυτομάτως ότι υπονομεύει τη χώρα.

Όταν διαφωνεί με μια κυβερνητική απόφαση, δεν σημαίνει ότι στερείται πατριωτισμού.

Και όταν αμφισβητεί τους κυβερνητικούς χειρισμούς, δεν σημαίνει ότι επιτίθεται στους θεσμούς.

Η δημοκρατική ευαισθησία δεν μπορεί να αναγνωρίζεται θεωρητικά σε όλους και να αμφισβητείται στην πράξη κάθε φορά που η αντιπολίτευση γίνεται ενοχλητική.

Ο πατριωτισμός δεν είναι κομματική κάρτα μέλους. Και η δημοκρατία δεν είναι προνόμιο της κυβερνητικής πλειοψηφίας.

Κύριε Μαρινάκη, το πρόβλημα δεν είναι ότι εξηγείτε – Είναι ότι κάθε εξήγηση καταλήγει σε κυβερνητική αθώωση!

Ας δούμε τη συνολική εικόνα.

Για τις κυβερνήσεις συνεργασίας, ο αρχηγός του πρώτου κόμματος παρουσιάζεται ως η μόνη αυτονόητη πρωθυπουργική επιλογή.

Για τον Αντώνη Σαμαρά, οι πολιτικές διαφορές αρκούν ώστε να αποκλειστεί κάθε συνεργασία.

Για τις απευθείας αναθέσεις, το συνολικό ποσό των 2,6 δισεκατομμυρίων υποχωρεί επικοινωνιακά μπροστά σε ένα επιλεγμένο ποσοστό 4%.

Για τους μετακλητούς, η συνολική αύξηση εξηγείται με μια επιμέρους μείωση.

Για την Εξεταστική των «κόκκινων» δανείων, το «παρών» παρουσιάζεται ως σεβασμός προς την αντιπολίτευση.

Και για τις δηλώσεις Γεωργιάδη, το πρόβλημα μεταφέρεται κυρίως σε όσους τις ερμήνευσαν.

Κάθε φορά η ίδια κατάληξη.

Η κυβέρνηση έχει δίκιο.

Η αντιπολίτευση υπερβάλλει.

Οι αριθμοί δικαιώνουν τη Νέα Δημοκρατία.

Και όποιος διαφωνεί δεν έχει καταλάβει σωστά.

Μόνο που η πολιτική λογοδοσία δεν λειτουργεί έτσι.

Η κυβέρνηση δεν κρίνεται από το πόσο πειστικά μπορεί να παρουσιάσει τις επιλογές της ο εκπρόσωπός της.

Κρίνεται από τις ίδιες τις επιλογές, τα αποτελέσματά τους και τη δυνατότητα ουσιαστικού ελέγχου.

Κύριε Μαρινάκη, οι πολίτες δεν χρειάζονται διαρκώς έναν μεταφραστή της κυβερνητικής πραγματικότητας.

Χρειάζονται απαντήσεις.

Γιατί άλλο πράγμα η επικοινωνία.

Άλλο η διαχείριση.

Και άλλο η λογοδοσία.

Και όσο κι αν προσπαθείτε να τα παρουσιάσετε ως το ίδιο πράγμα, το «παρών» δεν γίνεται «ναι», τα 2,6 δισεκατομμύρια δεν γίνονται 450 εκατομμύρια και το Σύνταγμα δεν προσαρμόζεται στις εκλογικές επιθυμίες της Νέας Δημοκρατίας.

Αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα της συνέντευξης.

Όχι ότι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος υπερασπίζεται την κυβέρνησή του.

Αυτή είναι η δουλειά του.

Αλλά ότι επιχειρεί να μετατρέψει σχεδόν κάθε κυβερνητική επιλογή σε απόδειξη πολιτικής αρετής, ακόμη και όταν τα ίδια τα στοιχεία γεννούν περισσότερα ερωτήματα από όσα απαντούν.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ