Μια νοσταλγική, κεφαλονίτικη βόλτα στο παλιό Αργοστόλι, εκεί που η μυρωδιά από τα κάρβουνα έκοβε δρόμο, άνοιγε ορέξεις και έγραφε ιστορία.
Στο παλιό Αργοστόλι υπήρχαν μαγαζιά που δεν ήταν απλώς επιχειρήσεις. Ήταν σταθερές αξίες της καθημερινότητας, τόποι συνάντησης, μικρές τελετουργίες της πόλης. Ένα από αυτά ήταν αναμφισβήτητα η ιστορική ψησταριά του Γεράσιμου Γεωργάτου, του αγαπημένου «Τσίλικου», στην αρχή του Λιθοστρώτου, απέναντι ακριβώς από το Δικαστικό Μέγαρο.
Κι αν υπάρχει ένα δίδυμο που θα μπορούσε να σταθεί με άνεση έξω από το μαγαζί, να μυρίζει το κάρβουνο από το μισό τετράγωνο και να σχολιάζει τσου περαστικούς, αυτό είναι η Φρόσω Μπελαβίτα και η Πίτσα Κατινέλα.
Πάμε λοιπόν.
Φρόσω: Πίτσα μου, ετούτο δεν ήτανε μαγαζί. Ήτανε θεσμός. Ήτανε κατάσταση. Ήτανε κοινωνικό γεγονός.
Πίτσα: Κοινωνικό γεγονός και γαστρονομικό ξύπνημα μαζί, ωρή Φρόσω! Εμύριζε το κάρβουνο από απέναντι και εσου ‘πιανε το στομάχι σου κουβέντα μόνο του. Έκαμνε γουργουρητά και εζήταγε επειγόντως σουβλάκι.
Φρόσω: Στην αρχή του Λιθοστρώτου, απέναντι από το Δικαστικό Μέγαρο, και να περνάς από κει δίχως να σταματήσεις; Ε, αυτό ήθελε δύναμη χαρακτήρα και νηστεία επιπέδου Αγίου.
Πίτσα: Άσε με, καλέ! Εσχηματίζονταν ουρές. Όχι αστεία. Άνθρωποι κάθε ηλικίας. Μαθητόκοσμος, εργαζόμενοι, οικογενειάρχες, ξενύχτηδες, πεινασμένοι, λιγούρηδες, όλοι μια παρέα. Το σουβλάκι του Τσίλικου ήτανε δημοκρατικό. Ενέωνε τσου πάντες.
Φρόσω: Και δεν ήτανε μόνο το σουβλάκι. Ήτανε το ψωμάκι το τραγανό, οι πατατούλες, το καλοψημένο το κρεατάκι… Εσύ δεν έτρωγες απλώς. Εζούσες εμπειρία.
Πίτσα: Εγώ, να σου πω την αμαρτία μου, άμα το θυμάμαι ακόμα, νομίζω πως ακούω μέσα μου μουσική. Σαν να μου παίζει φιλαρμονική, αλλά αντί για εμβατήριο, να μου παίζει «φέρε άλλο ένα».
Φρόσω: Αυτό είναι το μεγαλείο τση μνήμης, Πίτσα μου. Άλλοι θυμούνται έρωτες, άλλοι βόλτες, άλλοι παλιές παρέες. Εμείς θυμόμαστε και τη μυρωδιά από τα κάρβουνα. Γιατί αυτά είναι πολιτισμός.
Πίτσα: Και ο Τσίλικος δεν ήτανε μόνο μάστορας στο ψήσιμο. Ήτανε και άνθρωπος με το Α κεφαλαίο. Ευγενικός, χαμογελαστός, με σεβασμό στον κόσμο. Δεν εθώρει τον άλλον σαν «πελάτη». Εθώρει φίλο.
Φρόσω: Ε, ναι! Αυτό κάνει τη διαφορά. Γι’ αυτό και το μαγαζί απέκτησε τέτοια θέση στην καρδιά του Αργοστολιού. Γιατί είχε μέσα του ανθρωπιά. Επήγαινες για σουβλάκι και έβγαινες χορτάτη και από καλοσύνη.
Πίτσα: Και δίπλα του, η κυρία Ελβίρα. Στήριγμα κανονικό. Από αυτά τα ζευγάρια τα παλιά, τα δεμένα, που δεν εστήνανε απλώς μια δουλειά. Εστήνανε σπιτικό ανοιχτό στον κόσμο.
Φρόσω: Γι’ αυτό το μαγαζί δεν έμεινε σαν μια απλή ψησταριά στη μνήμη του κόσμου. Έμεινε σαν σημείο αναφοράς. Σαν κομμάτι του παλιού Αργοστολιού. Σαν στάση υποχρεωτική.
Πίτσα: Είχε και το Λιθόστρωτο άλλη χάρη τότε, ωρή. Άλλες βόλτες, άλλες κουβέντες, άλλα σταμάτα-ξεκίνα, άλλα «πού πας;», άλλα «έλα κάτσε». Και μέσα σε όλα, η μυρωδιά από τη σχάρα να κάνει παιχνίδι.
Φρόσω: Εγώ νομίζω πως άμα κάποιος ήθελε να γνωρίσει την πόλη πραγματικά, δεν έπρεπε να δει μόνο βιτρίνες και δρόμους. Έπρεπε να δει και πού μαζευόταν ο κόσμος, πού αντάλλασσε κουβέντες, πού εγελούσε, πού εχόρταινε.
Πίτσα: Σωστή! Γιατί εκεί εφαίνεται η ψυχή ενός τόπου. Και στου Τσίλικου εφαίνονταν ούλα: η γεύση, η παρέα, το μεράκι, η ευγένεια, η απλότητα. Μια ολόκληρη εποχή, τυλιγμένη σε ψωμάκι και χαμόγελο.
Φρόσω: Και κράτα το πιο σπουδαίο: η παράδοση εσυνέχισε. Το όνομα του Γεράσιμου Γεωργάτου έμεινε συνώνυμο της ποιότητας και της συνέπειας, και η οικογενειακή διαδρομή συνεχίζεται μέσα από τα παιδιά του, τον Θεοδόση και τον Άγγελο.
Πίτσα: Αυτό είναι το ωραίο, βρε Φρόσω. Να μη χάνεται το αποτύπωμα. Να αλλάζουν οι εποχές, να τρέχει ο κόσμος, να ‘ρχονται καινούργια πράγματα, αλλά κάτι να μένει. Κάτι να σου λέει πως εδώ υπήρξε αλήθεια.
Φρόσω: Και να σου πω και κάτι τελευταίο; Σήμεροι πολλοί νομίζουν πως «ιστορικό μαγαζί» είναι αυτό που βγάζει αφίσες, ταμπέλες και επετειακά λογότυπα. Ε, όχι, αγάπη μου. Ιστορικό μαγαζί είναι αυτό που άφησε μνήμη. Που ακόμα και δεκαετίες μετά, το λες και σου ανοίγει η καρδιά.
Πίτσα: Ή σου ανοίγει και η όρεξη, μη σου πω! Γιατί εγώ, από τόση κουβέντα, ελιγούρωσα. Πού να βρεθεί τώρα ένα σουβλάκι σαν τση παλιάς εποχής, με το ψωμάκι το σωστό, το κρέας το τίμιο και την εξυπηρέτηση την ανθρώπινη;
Φρόσω: Άμα βρεθεί, να μου το πεις εμένα πρώτη. Και να έρθω όχι μία φορά. Ολόκληρη εβδομάδα θα κάτσω απέξω, σαν μνημείο νοσταλγίας.
Πίτσα: Εγώ πάλι, αν είχα μηχανή του χρόνου, δεν θα την εχρησιμοποιούσα για κοσμικά ταξίδια και περιπέτειες. Κατευθείαν στο Λιθόστρωτο θα επήγαινα. Απέναντι από το Δικαστικό Μέγαρο. Και θα εφώναζα:
«Μάστορα, βάλε δύο! Και πατάτες, μη μου τσιγκουνευτείς!»
Φρόσω: Και μετά θα εκάναμε τη βόλτα μας με το σουβλάκι στο χέρι, θα εχαιρετούσαμε τον κόσμο και θα λέγαμε πως το Αργοστόλι ήξερε κάποτε να φτιάχνει μικρές καθημερινές ευτυχίες.
Πίτσα: Ε, και τώρα το ξέρει. Απλώς εμείς έχουμε αδυναμία στα παλιά. Γιατί εκεί μέσα ήτανε και οι άνθρωποι, και οι γεύσεις, και οι μυρωδιές, και τα νιάτα μας ανακατεμένα.
Φρόσω: Συμπέρασμα;
Πίτσα: Ότι στου Τσίλικου δεν επήγαινες μόνο για να φας. Επήγαινες για να νιώσεις πως ανήκεις στην πόλη σου.
Φρόσω: Και άμα ένα μαγαζί το καταφέρνει αυτό, τότε ναι, δεν είναι απλώς μαγαζί. Είναι μνήμη. Είναι ιστορία. Είναι κομμάτι του Αργοστολιού.
Και κάπως έτσι, με τη μυρωδιά από τα κάρβουνα να αιωρείται ακόμη στη φαντασία, το παλιό Αργοστόλι ξαναζωντανεύει για λίγο. Μέσα από έναν άνθρωπο, μια οικογένεια, μια ψησταριά και ένα σουβλάκι που έμεινε θρύλος.
Η Φρόσω Μπελαβίτα και η Πίτσα Κατινέλα είναι σατιρικοί, φανταστικοί χαρακτήρες. Οι διάλογοι και οι ατάκες τους αποτελούν σατιρική μυθοπλασία.



