Οι πιο επικίνδυνοι εχθροί των ζώων δεν είναι αυτοί που αδιαφορούν ή ακόμη αυτοί που μισούν τα ζώα. Είναι πάντοτε εκείνοι που αρκούνται να φωτογραφίζονται δίπλα τους.
Είναι οι «επαγγελματίες ευαίσθητοι». Οι φιλόζωοι με τη σφραγίδα, την επιτροπή, το ύφος εισαγγελέα,τις δημόσιες σχέσεις, το ηθικό αφήγημα και το δάχτυλο μόνιμα σηκωμένο. Άνθρωποι που δεν άντεξαν ούτε μια μέρα στον δρόμο, ούτε ένα βράδυ με άρρωστο ζώο, ούτε έναν λογαριασμό κτηνιάτρου πληρωμένο από το υστέρημά τους , δεν πείνασαν ούτε μια μέρα για να χορτάσουν τα ζώα- αλλά είναι ικανότατοι να κατασπαράζουν όσους έχουν αφιερώσει τη ζωή τους.
Είναι πιο εύκολο να κυνηγάς εθελοντές που κλέβουν χρόνο, στερούν τα παιδιά τους για να ταΐζουν και να θεραπεύουν αδέσποτα στα σκουπίδια ή σε άλλες γωνιές, κυνηγημένα από τους ανθρώπους. Είναι πιο εύκολο να σπιλώνεις και να απαξιώνεις ανθρώπους οι οποίοι έχουν διαλυθεί ψυχικά και οικονομικά παρά να λερώσεις τα χέρια σου με πραγματική δουλειά. Πιο εύκολο να παίζεις τον ηθικά ανώτερο από μια καρέκλα πίσω από ένα υπολογιστή, παρά να ταΐζεις πεινασμένα στόματα, να θεραπεύεις πληγές ή να μαζεύεις σκοτωμένα ζώα από τον δρόμο.
Η φιλοζωία αυτού του εσμού σταματά εκεί που αρχίζει η προσωπική θυσία. Από εκεί και πέρα αρχίζει η παρακολούθηση, δίκην ντετέκτιβ, οι δημόσιες καταγγελίες, οι μηνύσεις , οι ίντριγκες και η Ναπολεόντια τακτική. Σαν να τους ενοχλεί όχι η εγκατάλειψη ή η κατάσταση των ζώων , αλλά το γεγονός ότι κάποιοι άλλοι συνεχίζουν χωρίς την υπογραφή τους. Η αληθινή φιλοζωία είναι ταπεινή. Μυρίζει ιδρώτα, ούρα , περιττώματα, βροχή και κούραση.
Αναρωτιέμαι λοιπόν πόση αγάπη για τα ζώα μπορεί να χωρέσει σε μια καρδιά που τρέφεται κυνηγώντας ανθρώπους.
Τέλος, να πω ότι προσωπικά δεν ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που προσφέρουν τον εαυτό τους για την ευζωία των ζώων, αλλά τιμώ, ζηλεύω και θαυμάζω αυτούς που το κάνουν και τους στηρίζω. Η τοπική κοινωνία τους γνωρίζει και εκτιμά το έργο τους. Εγώ κάνω το ελάχιστο για τα ζώα. Είναι σημαντικό όμως να κάνουμε οι πολλοί από λίγο.
