Ανάρτηση του Μάκη Βαρδαραμάτου:
Νεκρολουλουδο….
Στην δεκαετία του 60 με αρχές του 70, οι αλάνες γευθηκαν τις ζογκλερικες του, ικανότητες, στο ποδόσφαιρο…
Ειδικά της πλατείας, τα καλοκαίρια,οι μονομαχίες με τους ντόπιους και φιλοξενουμενους,μελλοντικούς αστέρες, ήταν ανεπαναληπτες…
Ή γειτονια και οι φίλοι, υπερήφανοι, όχι μόνο για την δραστηριότητα του, αλλά και για τον πραο και ήπιο χαρακτήρα, που τον διέκρινε…
Η οικογένεια τον στηριζε, και καμαρωνε για τα σχόλια που άκουγε…
Τα χρόνια πέρασαν…
Το ταλέντο, όπως πολλοί άλλοι, δεν ήταν αρκετό, για την περαιτέρω εξέλιξη …
Οι γονείς, η αδερφή του “έφυγαν “…
Ή γειτονια άλλαξε, όπως τόσα άλλα πράγματα στο νησί μας…
Έγινε, “ξένη “,”απροσωπη “…
Το ήθος, και ή αξιοπρέπεια του, τον ανάγκασε να φύγει…
Να πάει, σε μεγαλυτερη πόλη, ακόμα, πιο σκοτεινή…
Ξένος,μέσα στους ξένους..
Το τέλος τον βρήκε, σ αυτόν τον λαβύρινθο, μόνο του…
Για μεγάλο χρονικό διάστημα, στα αζήτητα…
Ντροπή σε όλους μας, όπως καταντήσαμε την κοινωνία μας…
Σκληρή, άκαρδη, απονη, ανώνυμη..
Εχασαμε τον όρο της αλληλεγγύης, της ανθρωπιάς, των σχέσεων…
Φίλε μου, μία συγγνώμη από όλους, όσους σε ξέραμε, και δεν αντιληφθεικαμε, τα αυτονόητα…
Ένα δάκρυ συγχωρησης,πάνω στον ανώνυμο τόπο ξεκούρασης σου…
