Μία άλλη Λασση, κάποτε…
Μερικά χρόνια πίσω, όταν δεν υπήρχαν κτίσματα…
Μόνο μερικές εξοχικές, καλοκαιρινές συνήθως, κατοικίες..
Τα χωράφια χωρίς συρματοπλεγματα με σύνορα τις ξερολιθιες…
Βασικά, βοσκοτόπια που ήταν και από τις κύριες ασχολίες των κατεχοντων…
Η Παλιοσταφιδα, γκρεμός, που πήγαινες για μπάνιο,μονο από ένα χωμάτινο μονοπάτι…
Κάθε Καθαρά Δευτέρα, γινόταν τα Κούλουμα…
Σχεδόν ολο το Αργοστολι, και όχι μόνο, συγκεντρωνονταν εκεί…
Οικογένειες, αλλά και ολόκληρες γειτονιές, από το πρωί, έπιαναν θέσεις, κάτω από αιωνοβιες ελιές…
Τα νηστίσιμα έδιναν και επερναν, όλα φτιαγμένα από τις νοικοκυρές, δικής τους έμπνευσης και κατασκευής..
Το κρασί άφθονο, γρήγορα έφερνε το κέφι…
Το τραγούδι και οι χοροί, ατελείωτα…
Και ήταν χάρμα οφθαλμών, και ακουστικής, μία σύγχρονη Βαβέλ, ένας απίθανος συνδυασμός, οι εικόνες που σχηματιζόταν…
Χαλιά ή τραπεζομαντηλα, απλωμένα κατω από την σκιά των δέντρων, γεμάτα από εδέσματα, δίπλα τα κασετόφωνα, στην διαπασών, να παίζουν τις μελωδίες που κάθε παρέα, επιθυμούσε…
Ανάλογα και οι χοροί και τα ξεραλαρυγγιασματα…
Αν διψουσαν, μία επίσκεψη στο κοντινό Μοναστήρι του Αγίου μας…
Εκεί ή υπάρχουσα βρύση έτρεχε ασταμάτητα, δροσερό και γάργαρο νερό, που ανταμοιβε τους επισκέπτες…
Μια λιμνούλα, με χρυσόψαρα, η κατάληξη της…
Το απόγευμα, ο δρόμος,μετατρεποταν σ ένα ατελείωτο, πήγαινε έλα, όπου οι νεαροί και νεαρές, προσδοκουσαν ένα αθώο φλερτ, ή κουτσομπολιό…
Αργότερα, περνούσε ή φιλαρμονική παίζοντας διάφορα άσματα, και ή μέρα έκλεινε με το πέρασμα του Καρναβαλου, που σηματοδοτουσε,και το τέλος των εκδηλώσεων…
Οι τότε μαθητές, σκεφτόταν την αυριανή μέρα του σχολείου, που λόγω του ξεμπουρισματος, συνήθως πήγαιναν αδιάβαστοι…
