Ένα καλοκαιρινό σούρουπο, στην παλιά μου γειτονιά…
Ολοι, λίγο πριν νυχτώσει στο χωμάτινο καντουνι, αρχίζουν να μαζεύονται…
Άλλοι, με την ψάθινη καρέκλα, αλλοι με μαξιλαράκια, με κουρελουδες, αλλά και στα σκαλιά, και φρεσκοασβετωμενα πεζουλια..
Ήταν μια άτυπη γιορτή για μικρούς, και μεγάλους…
Κάποιοι είχαν ετοιμάσει ριγαναδα, άλλοι προσεφεραν, ντομάτες και αγγούρια, από τούς κήπους τους, τυρί από του Χαραλαμπατου..
Μετά το φαγοπότι, συνέχιζαν με συζητήσεις, κουτσομπολιά, τέλειωναν, με αγαπημένες ρίμες…
Το λάστιχο με το νερό, να ξεδιψά, όποιον το χρειαζόταν…
Τα αγόρια αποκαμωμενα, από το ημερήσιο, ποδόσφαιρο, ανταποκρινοταν στο κάλεσμα των κοριτσιών, για κυνηγητό, τυφλομυγα, καραμπανα, κρυφτο…
Που συμμετείχαν, τα παιδιά του διπλανού καντουνιου, αλλά και της διπλανής Πλατειτσας, για ευρύτερο χώρο παιγνιδιών..
Με τα αθώα φλερτ, και τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα, σαν κύριο λόγο…
Και μετά αποκαμωμενοι, να γυρίζουν, στις γειτονιές τους…
Και να χαίρεσαι να ακούς, τις ιστορίες του Μικροπαντρεμενου…
Απο τις μάχες και την καταστροφή, της Σμύρνης, που είχε συμμετάσχει σαν φαντάρος…
Τον αγώνα τους, με τις ψείρες..
Και πάντα με την φοβερή ατάκα του, που η απάντηση μας, ήταν χαμένη…
Τα αυτιά του γαιδαρου είναι μεγάλα?…
Αν έλεγες ναι, σου απαντούσε, όχι δεν είναι με γάλα…
Μία οχλαγωγια ευχάριστη, και ευπροσμενη, για την αυριανή…
Μετά όλοι για ύπνο, άλλοι στην ταράτσα, στους διαδρόμους, με τα παράθυρα και πόρτες ανοιχτές, για να δημιουργείται, ρεύμα, το φυσικό δροσερό περιβάλλον…
Θλίψη, όταν μετά από χρόνια, πέρασα από εκεί..
Τίποτα πια δεν θυμίζει την παλιά γειτονιά…
Μεγάλα σπίτια, κλειστές πόρτες και παράθυρα πρόσωπα άγνωστα, παιδιά πλέον δεν παίζουν, άνθρωποι δεν συζητάνε, γλώσσες διάφορες, εκτός της ντοπολαλιας, που κάποτε επικρατούσε…
