Το στριφτο ή πατρινό…
Είναι ένα παιχνίδι χρημάτων, που γίνεται πολλά χρόνια, και θεωρείται σαν έθιμο…
Παίζεται στις ημέρες των Χριστουγέννων, και τελειώνει συνήθως, στις πρώτες μέρες του Ιανουαρίου..
Πολλές φορές, άδοξα, με έφοδο της αστυνομίας,όντως παράνομο..
Δύο κέρματα τοποθετούνται, στο πάνω μέρος του δείκτη και παραμεσου..
Πρέπει ν ακουμπούν το ένα λίγο πάνω από το άλλο, και οι όψεις τους, να είναι αντίθετες..
Τα νομίσματα, εκσφεδονιζονται, στον αέρα, και όταν πέσουν στο έδαφος, πρέπει να δείχνουν τις δύο όμοιες όψεις…
Αν είναι γράμματα ,κατα την τρέχουσα ορολογία κερδίζει ο ριχνων ,αν είναι κοπέλες χάνει..
Αυτός πού ρίχνει λέγεται “μάνα “,και οι άλλοι πονταριστες…
Συνήθως ή μάνα, αποφασίζει, για το επιτρεπόμενο ποντάρισμα…
Αν τα κέρματα δεν έχουν, κατα την πτώση,την ίδια όψη, η διαδικασία επαναλαμβανεται…
Αντιστοίχως, για να έχουν τις ίδιες ευκαιρίες όλοι, οι συμμετέχοντες, όταν ο ριχνων, φέρνει γράμματα συνεχίζει, ενώ όταν φέρνει κοπέλες, αναλαμβάνει, ο επόμενος στην σειρά, να κάνει την μάνα…
Τα κέρματα όταν ρίχνονται ψηλά πρέπει να περιστρεφονται..
Πολλοί ψάχνουν τρόπους για να κερδίσουν…
Άλλοι νόμιμους, με προπόνηση, αλλοι παράνομους…
Αναφέρω κάποιες περιπτώσεις…
Κάποιοι φτειαχναν “δημαρχους “,δηλαδή έκοβαν στην μέση δύο κέρματα, και με συγκόλληση, δημιουργουσαν ένα, με την ίδια όψη..
Το ένα δηλαδή ερχόταν σίγουρα, και ήταν ζήτημα χρόνου,να έρθει και το άλλο..
Συνήθως το χρησιμοποιουσαν, όταν σουρουπωνε, που ήταν λιγότεροι πονταριστες,και πάντα με συνεργάτη..
Ή ιδιοφυΐα καποιου συμπολίτη μας…
Μέρες πριν είχε πάει στο μέρος που έπαιζαν, εσκαψε, και τοποθετησε, μαγνήτη…
Εν συνεχεία, στα κέρματα, μία τσιμπια σίδερο, και το αποτέλεσμα, το επιθυμητό…
Φυσικά όταν τα χρήματα ήταν πολλά, όχι συνέχεια…
Ανακαλύφθηκε λίγο αργά, όταν καποιου έπεσαν τα κλειδιά, και κόλλησαν…
Ή δουλειά όμως είχε γίνει…
Το πατρινό, παίζεται με τα τρία δάχτυλα, που κάνουμε τον σταυρό…
Λέγεται και καλπικο, γιατί πολλοί το είχαν σαν τέχνη…
Τα νομίσματα φαίνονταν, πως στριβολιζονταν,αλλά η αλήθεια ήταν άλλη…
Γι αυτό και δεν το έπαιζαν…
Ονομαστος παίκτης της εποχής, πού έφερνε το επιθυμητό αποτέλεσμα, ο Κουακας, από τα Φαρακλατα..
Μάταια παρακαλούσε κάποιον να παίξει μαζί του…
Μετασεισμικα, τα πρώτα χρόνια, έπαιζαν στον Κήπο του Ναπιερ…
Εγκαταλειφθηκε, γιατί ήταν εύκολο, στην αστυνομία, να τους κυκλωσει, και να τους συλλάβει, όταν αποφασιζε…
Εν συνεχεία στις Μουριες, όπου υπήρχε το ίδιο πρόβλημα, ειδικά για τους ηλικιωμένους, όταν για να αποφύγουν την σύλληψη, έπρεπε να πηδουν τον τοίχο της Γεωργική, με τις καλαμιές
Το τέλειο, και τελευταίο της εποχής,ήταν στην είσοδο του σταδίου…
Και ορατότητα υπήρχε,και η διαφυγή, εντός του σταδίου…
Η δικαιολογία ήταν, παρακολούθηση των αγώνων ή προπονήσεων..
Λάτρεις του ποδοσφαίρου….
