Ήταν το 1971. Μια περίοδος αυστηρής πειθαρχίας, ελέγχου και «σιωπής» στα σχολεία της χώρας. Στο Γυμνάσιο Αρρένων, όμως, μια ομάδα τελειόφοιτων μαθητών αποφάσισε να γράψει τη δική της, μικρή ιστορία αντίστασης.
Σύμφωνα με μαρτυρία του Μάκη Βαρδαραμάτου, όλα ξεκίνησαν έπειτα από αντιπαράθεση της τελευταίας τάξης με καθηγητές του σχολείου. Το κλίμα ήταν ήδη τεταμένο. Κανείς, ωστόσο, δεν μπορούσε να φανταστεί τι θα ακολουθούσε.
Η «σιωπή» πριν από τον εθνικό ύμνο
Ένα πρωινό, οι καθηγητές περίμεναν ανήσυχοι στο προαύλιο. Η ώρα περνούσε, αλλά οι μαθητές της τάξης δεν εμφανίζονταν. Το άγχος μεγάλωνε, καθώς πλησίαζε η στιγμή της πρωινής τελετής και της απαγγελίας του εθνικού ύμνου – μια διαδικασία που τότε τηρούνταν με αυστηρότητα.
Η απουσία τους δεν ήταν τυχαία. Οι μαθητές είχαν ήδη συμφωνήσει μεταξύ τους ένα διαφορετικό «σχέδιο».
Και τότε… εμφανίστηκαν τα ταξί
Τη στιγμή που όλα έδειχναν ότι κάτι σοβαρό συνέβαινε, η σιωπή έσπασε από κορναρίσματα. Από την πλατεία άρχισαν να καταφθάνουν ταξί, το ένα πίσω από το άλλο.
Στο πρώτο όχημα, μπροστάρης της «παράστασης», ο γνωστός με το προσωνύμιο «Καίσαρας» – κορνάριζε και φώναζε, αναγγέλλοντας θριαμβευτικά την άφιξη της τάξης.
Οι μαθητές κατέβαιναν πανηγυρικά, μέσα σε κλίμα ενθουσιασμού. Το προαύλιο μετατράπηκε σε σκηνή γιορτής.
Το σχολείο στο πόδι – οι καθηγητές άφωνοι
Αυτό που ακολούθησε δεν περιγράφεται εύκολα. Ολόκληρο το Γυμνάσιο ξέσπασε σε χειροκροτήματα, φωνές και τραγούδια. Η εικόνα της συντονισμένης άφιξης με ταξί έμοιαζε περισσότερο με θεατρική είσοδο παρά με σχολική προσέλευση.
Οι καθηγητές, σύμφωνα με τις ίδιες μαρτυρίες, έμειναν άφωνοι και αμήχανοι. Δεν επρόκειτο για φασαρία ή φθορά – αλλά για μια συμβολική, σχεδόν σκηνοθετημένη πράξη αμφισβήτησης.
Μια μικρή πράξη απέναντι στο κατεστημένο
Σε μια εποχή όπου η πειθαρχία θεωρούνταν αδιαπραγμάτευτη και η δημόσια διαφοροποίηση σπάνια, η κίνηση των μαθητών λειτούργησε ως έμμεσο μήνυμα: η νεανική διάθεση για έκφραση δεν μπορούσε να περιοριστεί.
Ίσως να ήταν απλώς μια «παράσταση». Ίσως μια εφηβική υπερβολή. Για όσους, όμως, τη βίωσαν, έμεινε ως μια μικρή, αλλά χαρακτηριστική στιγμή κόντρας στο κατεστημένο της εποχής.
Και τελικά, εκείνο το πρωινό του 1971, δεν έμεινε στην ιστορία για τον εθνικό ύμνο — αλλά για τα κορναρίσματα που ακούστηκαν πιο δυνατά.
