Κάποιος σου είπε πως αυτή η γη είναι το σπίτι σου.
Και όταν και εγώ εμφανίστηκα, μου άπλωσες το μαλακό σου πέλμα και μου είπες καλώς ήρθες.
Βρήκα πολλά μέρη και έμεινα.
Μα ήθελα όλα τα ποτάμια, τις θάλασσες, τους κάμπους, τα δάση.
Ήθελα και ολόκληρο τον ουρανό. Εκεί δυσκολεύτηκα.
Του πέταγα πέτρες να σπάσει σε κομμάτια,
να τα φυλάξω και αυτά. Δικά μου.
Ένα όμως δεν μπορούσα να κατακτήσω. Την αγνότητα.
Έτσι, έβαλα φωτιά στα πάντα.
Κι εσύ, μικρό πλάσμα, τώρα σφίγγεις τον κορμό σαν να κρατιέσαι από την τελευταία σου ανάσα.
Αν η συνύπαρξη είναι η στέγη μας,
πώς καταφέραμε να την κάψουμε;
Και ποιος θα μας ανοίξει την πόρτα
όταν το ίδιο μας το σπίτι
δε θα μας αναγνωρίζει πια…;
Ελευθερία Παπαζαφειράτου



