Με μια ανάρτηση που ξεκινά με την ένδειξη της ώρας «23:18…..», η Μαρία Καρυστιανού επέστρεψε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, καταθέτοντας ένα βαθιά προσωπικό και ταυτόχρονα πολιτικό μήνυμα για την τραγωδία στα Τέμπη.
Το κείμενό της, γραμμένο ως επιστολή προς την κόρη της, αναφέρεται στη νύχτα της 28ης Φεβρουαρίου 2023, την οποία περιγράφει ως τη στιγμή που «ο χρόνος σταμάτησε» και που, όπως σημειώνει, η κοινωνία ήρθε αντιμέτωπη «με την απόλυτη διαπλοκή και την αδίστακτη διαφθορά».
«Στέκομαι ως η φωνή σου»
Στην ανάρτησή της δηλώνει ότι δεν μιλά μόνο ως μητέρα που έχασε το παιδί της, αλλά ως «η φωνή» που κάποιοι επιχείρησαν να σβήσουν «μέσα στα συντρίμμια και τις φλόγες εκείνης της νύχτας».
Παραδέχεται ότι δεν αναγνώρισε έγκαιρα τον κίνδυνο, ότι έμεινε «στην ψευδαίσθηση πως τίποτα δεν αλλάζει», όμως υπογραμμίζει πως από εκείνη τη νύχτα και μετά «άλλαξαν τα πάντα».
Αιχμές για θεσμούς και ασυλίες
Η ανάρτηση περιλαμβάνει σαφείς αιχμές για το πολιτικό σύστημα, με αναφορές σε «βουλευτικές ασυλίες» και «κατ’ επίφαση εξεταστικές», ενώ ξεκαθαρίζει ότι ο αγώνας δεν σταματά.
«Η δικαίωση δεν είναι εκδίκηση», γράφει, τονίζοντας πως πρόκειται για χρέος απέναντι στο παιδί της και σε όλα τα θύματα.
Παράλληλα, απορρίπτει το «πάμε κι όπου βγει» ως λογική λειτουργίας της κοινωνίας, ζητώντας μια χώρα όπου «τα παιδιά θα ζουν με ασφάλεια».
«Όταν σου πάρουν το παιδί, δεν έχεις πια τίποτα να φοβηθείς»
Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί το σημείο όπου σημειώνει πως όσοι πίστεψαν ότι οι οικογένειες θα λυγίσουν, έκαναν λάθος:
«Όταν σου πάρουν το παιδί, δεν έχεις πια τίποτα να φοβηθείς».
Κλείνοντας, κάνει λόγο για μια «πρωτόγνωρη ενότητα» που γεννήθηκε μέσα από την τραγωδία, ευχαριστώντας όσους στέκονται στο πλευρό των οικογενειών.
Το μήνυμα ολοκληρώνεται με τη φράση:
«Δικαιοσύνη παντού!»
Μια ανάρτηση που ήδη αναπαράγεται μαζικά και επαναφέρει στο προσκήνιο το αίτημα για πλήρη απόδοση ευθυνών.
Παρακάτω ολόκληρη η ανάρτηση:
23:18…..
Ότι δεν μπόρεσα να σου πω σήμερα το πρωί, τα γράφω την ώρα τούτη που σου έκοψαν το νήμα της ζωής σου.
«Αγαπημένο μου παιδί, Μάρθη μου,
Στις 28 Φεβρουαρίου του 2023, ο χρόνος σταμάτησε και ήρθαμε αντιμέτωποι με την απόλυτη διαπλοκή και την αδίστακτη διαφθορά.
Σήμερα, μικρή μου, δεν στέκομαι εδώ μόνο ως μια μάνα που την πνίγει το δίκιο. Στέκομαι ως η φωνή σου, η φωνή που κάποιοι επιχείρησαν να σβήσουν μέσα στα συντρίμμια και τις φλόγες εκείνης της νύχτας. Και λυπάμαι. Λυπάμαι που δεν αναγνώρισα τον κίνδυνο, που δεν έδρασα νωρίτερα, που άθελα μου έμεινα παγωμένη στην ψευδαίσθηση ότι τίποτα δεν αλλάζει σε αυτή τη χώρα.
Όμως εκείνη η νύχτα άλλαξε τα πάντα.
Υπόσχεση σου δίνω ότι δεν θα κουραστώ ποτέ. Θα γυρίσω κάθε δικαστήριο, κάθε πλατεία, κάθε γωνιά της Ευρώπης, όσο και όπου χρειαστεί.
Και δεν θα σωπάσω!! Η αλήθεια θα ανασταίνεται και θα αναδύεται πάντα λαμπερή, γιατί το φως δεν θάβεται στα μπάζα τους.
Ούτε θα συμβιβαστώ!! Η δικαίωση δεν είναι εκδίκηση· είναι το χρέος μου στο τελευταίο σου βλέμμα —αυτό που δεν πρόλαβα να συναντήσω— και στην ανάσα σου που πήραν από την αγκαλιά μου.
Όσο εκείνοι οχυρώνονται πίσω από βουλευτικές ασυλίες και τις κατ’ επίφαση «εξεταστικές», εμείς γινόμαστε εκατομμύρια πολίτες, ενωμένοι και δυνατοί.
Νόμιζαν ότι επειδή μας πήραν ό,τι πολυτιμότερο είχαμε, θα μέναμε αδύναμοι. Δεν κατάλαβαν ότι όταν σου πάρουν το παιδί, δεν έχεις πια τίποτα να φοβηθείς. Και ένας άνθρωπος που δεν φοβάται, είναι η μόνη ελπίδα για να γκρεμιστεί το σάπιο σύστημα που συνθλίβει τη ζωή μας.
Δεν θα σταματήσουμε λοιπόν μέχρι αυτό το έγκλημα να καταδικαστεί ως έγκλημα. Μέχρι οι υπεύθυνοι, όσο ψηλά κι αν κάθονται, να βρεθούν ενώπιον μιας πραγματικής δικαιοσύνης. Δεν δεχόμαστε το «πάμε κι όπου βγει» ως τρόπο λειτουργίας αυτής της κοινωνίας. Διεκδικούμε μια χώρα όπου τα παιδιά μας θα ζουν με ασφάλεια.
Και κάπως έτσι γεννήθηκε η ελπίδα!
Κοίταξε γύρω σου παιδί μου. Δες αυτές τις χιλιάδες ανθρώπους που έγιναν πάλι η οικογένειά μας. Δες τα νέα παιδιά που αρνούνται να σκύψουν το κεφάλι. Αυτή η μεγάλη αγκαλιά είναι η απόδειξη ότι είμαστε όλοι ΕΝΑ. Ο άδικος θάνατός σας δεν έφερε μόνο δάκρυα· έφερε μια πρωτόγνωρη ενότητα. Έγινε ο σπόρος για μια Ελλάδα που αρχίζει να απαιτεί τον σεβασμό που της αξίζει.
Συνεχίζουμε με το κεφάλι ψηλά και την ψυχή μας γεμάτη φως. Το δίκιο μας είναι αλύγιστο και η απεριόριστη αγάπη μας είναι η απόλυτη δύναμη που θα νικήσει το κακό.
Μένουμε δυνατοί, προσηλωμένοι στην αλήθεια, στην αγάπη και στην ειρήνη.
Αξίες απαραίτητες για να φτιάξουμε έναν δίκαιο κόσμο.
Σήμερα , βγήκαμε ξανά στους δρόμους και αποδείξαμε για ακόμη μια φορά ότι το φως μπορεί να νικήσει το σκοτάδι !
Δικαιοσύνη παντού!
Σας ευχαριστώ που είστε δίπλα μας.»
