Ο προεκλογικός αγώνας αρχίζει να κορυφώνεται και οι νέοι βρισκονται περισσότερο από κάθε άλλη φορά στο επίκεντρο πολλών εκ των συζητήσεων, τόσο από την πλευρά των εκλογέων όσο και από αυτή των υποψηφίων.Αρχικά, από την πλευρα των εκλογέων, η δυνατότητα ψήφου απο την ηλικία των 17 ετών παρέχει σε αυτούς μια μεγάλη δύναμη , τη δύναμη με τον χαρακτήρα τους και την ενεργή πολιτική τους κρίση και παρουσία, να καθορίσουν το μέλλον του τόπου τους . Ως προς αυτούς, λοιπόν , με τρόπο υποτιμητικό πολλές φορές υποβαθμίζεται η αυτοτέλεια και ανεξαρτησία τους και παρουσιάζονται ως υποκινούμενα και άβουλα όντα . Έχοντας όμως την ευκαιρία καθημερινά να έρχομαι σε επαφή μαζί τους , αυτό που αποκόμιζω είναι ότι οι νέοι του τόπου μας κάθε άλλο παρά αποστασιοποιημένοι είναι . Τούτο , διότι αυτοί περισσότερο από κάθε άλλον έρχονται αντιμέτωποι καθημερινά με τα χρόνια προβλήματα του τόπου μας, τα οποία τους επηρεάζουν άμεσα .
Τώρα, από την πλευρά των νέων υποψηφίων ακούγονται επίσης πολλά, ότι ταχα είναι η βιτρίνα των φθαρμένων παλαιών πολιτικών, ότι είναι απλοί ψήφοσυλλεκτες, ότι δεν γνωρίζουν από πολιτική , ότι δεν γνωρίζουν τα προβλήματα του τόπου τους , ότι δεν μπορούν να τα επιλύσουν και πολλά άλλα. Η απάντηση σε όλα αυτά πρέπει να είναι μια , κάθε άτομο έχει μια ξεχωριστή προσωπικότητα, ένα διαφορετικό υπόβαθρο και αύτα είναι που στο τελος διαδραματίζουν τον καθοριστικό ρόλο. Μηδενιστικές προσεγγίσεις δεν ευνόησαν ποτέ κανέναν . Επιπλέον, η άποψη ότι ταχα οι νεωτέροι δεν μπορούν να προσφέρουν γιατί δεν γνωρίζουν, είναι επίσης μηδενιστική καθώς η ηλικία είναι απλά ένας αριθμός , το υπόβαθρο είναι αυτό που μετράει, άλλωστε και οι παλιοί κάποτε ήταν νέοι .
Εντάσσοντας τον εαυτό μου στους νέους , τόσο ηλικιακά όσο και στον χώρο της τοπικής πολιτικής σκηνής, αισθάνθηκα την ανάγκη να εκφράσω τη θέση μου ως προς όλα αυτά που κατά καιρούς ακούγονται , με τη βαθιά ελπίδα να πάψουν τέτοιου είδους προσεγγίσεις . Κλείνοντας θα ήθελα να παραθέσω ένα πολύ ενδιαφέρον γνωμικό του Κομφούκιου:
Πρέπει να σεβόμαστε τους νέους. Πώς ξέρουμε ότι δεν θα γίνουν σαν και μάς στο μέλλον; Αν στα σαράντα τους ή στα πενήντα τους, ωστόσο, δεν έχουν αποκτήσει ακόμη καμιά φήμη, δεν είναι ανάγκη να τους σεβόμαστε πλέον.
Χρόνια πολλά σε όλους! Καλή ανάσταση !

Από το fb του Antonis Parisis