Η εικόνα της Άσσου, τέσσερις μήνες μετά τον Ιανό, πονάει πολύ όλους, αλλά ακόμα πιο πολύ όσους ένα κομμάτι της ψυχής μας κατοικεί για πάντα εκεί.
Οι λιγοστοί άνθρωποι που διαμένουν εκεί τον χειμώνα μοιάζουν να έχουν χάσει τις ελπίδες τους. Και είναι άνθρωποι που κάθε χρόνο ζουν σκληρό χειμώνα, πολλώ μάλλον ετούτο το χειμώνα που το χωριό παραμένει πληγωμένο.
Έχουμε να πάμε στην Άσσο από πριν το lockdown. Δεν υπάρχει αριθμός μετακίνησης για να μπορεί να πάει η μάνα μου στο πατρικό της σπίτι, ούτε στον τάφο των γονιών και του αδελφού της πάνω στο Κάστρο. Κι η απόσταση μάκρυνε πολύ, τώρα που η σωριασμένη στον γκρεμό γέφυρα του Χειμωνικού μας αναγκάζει να κατεβούμε από τον Αγκώνα στο Δράπανο για να πάμε στην Άσσο μέσω Φάλαρης. Κι αυτό… πριν την καραντίνα.
Τους όγκους των μπάζων που πλημμύρισαν την αυλή που περάσαμε όλα τα παιδικά μας καλοκαίρια τους μαζέψαμε με δικά μας έξοδα. Τουλάχιστον η αυλούλα μας είναι καθαρή και το ξυλόπηκτο σπιτάκι που χτίσανε με τα χέρια τους η μάνα μου και οι αδελφές της είναι όρθιο. Τις ζημιές θα τις φτιάξουμε μόλις μπορέσουμε να πάμε, και θα ξαναγίνει ομορφη η αυλή μας όπως παλιά.
Όμως οι ζημιές στο χωριό είναι τεράστιες, δεν είναι τόσο εύκολο να γίνουν όλα “όπως παλιά”. Ωστόσο είναι ανάγκη να ενταθούν οι προσπάθειες κυρίως για τα “μεγάλα”, όπως επισημαίνει το άρθρο, που επιβάλλεται να γίνουν.
Προς το παρόν, το πιο κοντινό σημείο στην Άσσο που μπορώ να πάω είναι η γκρεμισμένη γέφυρα του Χειμωνικού, ποδαράτο, μετακίνηση 6. Την κοιτάω μία, την κοιτάω δύο, τόσο κοντά και τόσο μακριά, και περιμένω τη στιγμή που θα μπορέσω να ξαναπάω…
Από το fb του Ηλία Τουμασάτου


