Μια συγκλονιστική εξομολόγηση, ένα ράπισμα αξιοπρέπειας και η αθέατη πλευρά ενός δημόσιου Κέντρου Υγείας που έγινε… οικογένεια.
Σάμη, Κεφαλονιά – Μπορείς να φανταστείς ένα Κέντρο Υγείας με… προβολές ταινιών, εκπαιδεύσεις, γέλια, αγωνίες, και μια παρέα νέων γιατρών που έγιναν οικογένεια μακριά από τις δικές τους; Κι όμως, αυτό είναι το «Σινε-Σάμη», ένας αυτοσχέδιος κινηματογράφος που γεννήθηκε από ανάγκη, ψυχή και… έναν προβολέα.
Το όνομά του ακούστηκε τέσσερις φορές. Η τελευταία, στο Δημοτικό Συμβούλιο και μπροστά στις κάμερες. Όχι ως έπαινος, αλλά ως υπονοούμενο. Και τότε, ένας επιμελητής γιατρός αποφάσισε να μιλήσει.
Ο Νικόλας Μοσχόπουλος, επιμελητής στο Κέντρο Υγείας Σάμης, δεν άντεξε να μείνει σιωπηλός. Με μια συγκλονιστική επιστολή-κατάθεση ψυχής, ζήτησε δημόσια συγγνώμη από τους αγροτικούς γιατρούς που υπηρέτησαν στο νησί, παραμελημένοι και εκτεθειμένοι, εκείνοι που έστησαν μια νέα μορφή προσφοράς μέσα από το «Σινε-Σάμη».
Ο κινηματογράφος που δεν πρόβαλε ταινίες, αλλά ελπίδα
Το 2016, με έναν προσωπικό προβολέα και πανί, ξεκίνησε στο Κέντρο Υγείας μια σειρά σεμιναρίων πρώτων βοηθειών, διαλέξεων, εκπαιδεύσεων. Σύντομα, η μεγάλη αίθουσα μετατράπηκε σε χώρο μάθησης, προβληματισμού, και τελικά σε μια κυψέλη ζωής.
Με τη βοήθεια της Επισκέπτριας Υγείας και του προσωπικού, το «Σινε-Σάμη» πήγε σε νηπιαγωγεία, σχολεία, γυμνάσια και λύκεια. Όμως, οι συνθήκες – μετακινήσεις, COVID-19, υποστελέχωση – έβαλαν φρένο σε αυτή τη φωτεινή πορεία.
Το 2023 το «Σινε-Σάμη» ξανάρχισε. Οι αγροτικοί γιατροί μαζεύτηκαν ξανά. Και όταν ο προβολέας χρειάστηκε αλλού, έβαλαν όλοι μαζί χρήματα για νέο. Έτσι λειτουργεί μια οικογένεια.
Από τον κινηματογράφο στην αλήθεια
Οι αγροτικοί γιατροί, νέα παιδιά, μακριά από τις οικογένειές τους, κλήθηκαν να γίνουν γιατροί-ήρωες σε άγνωστα μέρη. Από το 1983 ως σήμερα, το ΕΣΥ βασίστηκε σε αυτούς. Όμως πια, όπως καταγγέλλει ο κ. Μοσχόπουλος, δεν τους θέλουν γιατρούς, αλλά “δακτυλογράφους” των συστημάτων.
Χωρίς επαρκή εκπαίδευση, καλούνται να σηκώσουν την ευθύνη των επειγόντων στα νοσοκομεία, μόνοι. Και όταν διαμαρτύρονται, χλευάζονται. Κατηγορούνται ότι “δυσφημούν” το Κέντρο Υγείας επειδή τρώνε πίτσες και βλέπουν ταινίες – λες και η ανθρώπινη πλευρά δεν έχει θέση στην ιατρική.
Η ώρα της συγγνώμης
«Συγγνώμη Αντρέα, Χρύσα, Δημήτρη, Βεατρίκη, Δήμητρα…», γράφει συγκινητικά ο γιατρός. «Υπήρξα λίγος. Σας άφησα να το περάσετε μόνοι σας. Όταν ξανάρθετε – με άλλα ονόματα – θα καώ κι εγώ μαζί σας.»
Δεν είναι ένα κείμενο θυμού. Είναι μια κραυγή αλήθειας. Μια υπενθύμιση πως πίσω από τους τίτλους, τα πόστα και τα προγράμματα υπάρχουν άνθρωποι. Κι ένα χαρτί στον πίνακα που έγραφε «Σινε-Σάμη», έγινε σύμβολο. Μνήμη. Σπίτι.
Παρακάτω ολόκληρη η επιστολή του Νικόλα Μοσχόπουλου
