Έναρξη με κύματα συγκίνησης
Με την τελευταία αχτίδα της ημέρας να σβήνει, πιστοί συγκεντρώθηκαν στην αυλή του Ιερού Ναού του Σωτήρος στον Πόρο Κεφαλονιάς για την Ακολουθία του Επιταφίου Θρήνου. Η Μεγάλη Παρασκευή, η πιο πένθιμη ημέρα του ορθόδοξου εορτολογίου, φέτος βρήκε το λιμάνι να βυθίζεται σε έναν ωκεανό κατάνυξης: τα κεράκια φώτιζαν τ’ ανακουφισμένα πρόσωπα, τα λόγια των πιστών έμοιαζαν ψίθυροι προσευχής και η μελωδία της χορωδίας χάιδευε την παγωμένη ατμόσφαιρα.
Ιερός στολισμός και γυναικεία μελωδία
Ο επιβλητικός Ναός του Σωτήρος είχε φορέσει τα γιορτινά του: τα σκαλιά του διακοσμήθηκαν με μοβ και λευκά άνθη, ενώ το κεντρικό μπαλκόνι του τέμπλου φώτιζαν δύο μεγάλοι πολυέλαιοι. Στο εσωτερικό, η γυναικεία χορωδία του Πόρου, κάτω από τη διεύθυνση της κυρίας Μαρίας Παπαδοπούλου, ανέβασε το συγκινησιακό θερμόμετρο: η εκτέλεση του «Τη Υπερμάχω» και του «Ω γλυκύ μου Έαρ» κάλυψε με ρίγη συγκίνησης κάθε ψυχή.
Η έξοδος και η πομπή
Μετά το πέρας της ακολουθίας, ο πατήρ Κωνσταντίνος Ζαπάντης, με λιτό και σεμνό λόγο, ευλόγησε τον Επιτάφιο. Οι πιστοί, κρατώντας αναμμένες λαμπάδες, σχημάτισαν έναν ατέλειωτο διάδρομο προς την κεντρική πύλη του ναού. Ο επιτάφιος, στεφανωμένος με πολύχρωμα λουλούδια που είχαν προσφέρει οι οικογένειες από τα γύρω χωριά, βγήκε στο φως της νύχτας και ξεκίνησε η πομπή.
Βήματα στους δρόμους της παράδοσης
Η πομπή διέσχισε τα στενά πλακόστρωτα καλντερίμια της κωμόπολης. Πάνω από τα κεφάλια των πιστών σχηματίστηκαν αψίδες από γιρλάντες με αγριολούλουδα. Στη μέση της πορείας, στάσεις έγιναν σε παλιές εκκλησίες και μνημεία, όπου ψάλθηκαν σύντομα τρισάγια. Όταν η πομπή έφτασε στην Κεντρική Πλατεία, ο ήχος των καμπάνων γέμισε την ανοιχτή ατμόσφαιρα, λες και ήθελε να ενώσει τα νερά του λιμανιού με τις ψυχές των παρευρισκομένων.
Η δύναμη της πίστης
Πιστοί όλων των ηλικιών –παιδιά με λευκά φορέματα, ηλικιωμένοι με ασπρόμαυρους χιτώνες– σιώπησαν μπροστά στο ιερό κάθισμα του Επιταφίου. Δάκρυα έτρεχαν στα μάγουλα, αλλά τα χείλη ανασηκώνονταν σε ένα διακριτικό χαμόγελο ελπίδας. «Καλή Ανάσταση!» αντήχησε συλλογικά, σαν υπόσχεση για το φως που θ’ ανατείλει την αυγή της Κυριακής.
Κλείσιμο με υπόσχεση αναγέννησης
Όσο η νύχτα «έτρωγε» τις τελευταίες λαμπάδες, ο Πόρος έστεκε ακλόνητος, βαμμένος στα χρώματα της πίστης και της παράδοσης. Η πομπή του Επιταφίου δεν ήταν απλώς ένα έθιμο· ήταν μια υπενθύμιση ότι, έστω και στις πιο σκοτεινές στιγμές, η ελπίδα φωτίζει τον δρόμο προς την Ανάσταση. Και του χρόνου, με την ίδια κατάνυξη, οι ψυχές όλων ανυπομονούν να αναβιώσουν ξανά τη μαγεία αυτού του ιερού ταξιδιού.
