Βαριά είναι η σιωπή που απλώθηκε από προχθές στον Αγκώνα. Μια σιωπή γεμάτη μνήμες, δάκρυα και λόγια που δεν ειπώθηκαν ποτέ. Ο Μάκης Αυγουστινιάτος, ένας άνθρωπος τόσο ιδιαίτερος, τόσο ξεχωριστός, έφυγε από τη ζωή, αφήνοντας πίσω του ένα δυσαναπλήρωτο κενό.
Όπως αναφέρει συγκινημένος ο Γεράσιμος Φιλιππάτος, άνθρωποι σαν τον Μάκη δεν ξεχνιούνται. Παραμένουν ζωντανοί μέσα από τις αναμνήσεις, τα χαμόγελα, τις στιγμές που μοιράστηκαν με όσους είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν.
Για την οικογένειά του, ο πόνος είναι βαθύς. Όμως μαζί του έρχεται και η παρηγοριά. Οι αναμνήσεις του αγαπημένου τους προσώπου θα είναι από εδώ και πέρα πηγή ειρήνης, αγαλλίασης και δύναμης. Ένα στήριγμα στις δύσκολες στιγμές, μια αόρατη παρουσία που θα τους συνοδεύει για πάντα.
Ιδιαίτερη είναι και η απώλεια για τον Αγκώνα — το χωριό που τόσο αγάπησε. Ο τόπος των ανέμων και των υδάτων αποχαιρετά ένα δικό του παιδί. Ένα κερί, ένα λουλούδι, μια προσευχή και λυπημένα δάκρυα πόνου συνοδεύουν τον Μάκη στην τελευταία του κατοικία.
«Καλοστρατιά φίλε Μάκη», λένε όσοι τον αποχαιρετούν. «Θα σε θυμόμαστε για πάντα. Καλό παράδεισο».
Γιατί κάποιοι άνθρωποι, όσο κι αν φύγουν, δεν φεύγουν ποτέ.
