Μετά από σχεδόν πέντε χρόνια λειτουργίας, το Καφενείο του Ρίζου στο Θησείο κατέβασε ρολά, κλείνοντας έναν κύκλο που είχε ξεκινήσει με όραμα και αγάπη για την παράδοση. Η δημιουργία του καφενείου ήταν αποτέλεσμα μιας ρομαντικής πρωτοβουλίας του Μιχάλη Ρίζου, ο οποίος επιχείρησε να αναβιώσει την αίγλη του ομώνυμου καφενείου που λειτουργούσε στην ίδια τοποθεσία από τη δεκαετία του 1930. Παρότι ο ίδιος δεν έχει συγγενική σχέση με τους αρχικούς ιδιοκτήτες, η ιστορία και η αισθητική του χώρου τον ενέπνευσαν να δώσει νέα πνοή σε έναν χώρο με ιστορικό βάρος.
Ο Μιχάλης Ρίζος, μαζί με την οικογένειά του, έφερε στο εγχείρημα την πολύχρονη εμπειρία του στον χώρο της εστίασης. Για περισσότερα από 17 χρόνια, η οικογένεια Ρίζου διαχειρίζεται με επιτυχία το Black Duck, έναν χώρο που έχει καθιερωθεί ως σημείο αναφοράς στην πλατεία Κλαυθμώνος. Με αυτή τη βάση, το Καφενείο του Ρίζου δημιουργήθηκε ως ένας φόρος τιμής στην παράδοση των αστικών καφενείων, προσφέροντας έναν συνδυασμό παλιού και νέου, με σεβασμό στην ιστορία αλλά και μια σύγχρονη προσέγγιση στην εξυπηρέτηση και τη γαστρονομία.
Ωστόσο, η πορεία του καφενείου δεν ήταν εύκολη. Σε ανάρτησή του στο Facebook, ο Μιχάλης Ρίζος μοιράστηκε τις προκλήσεις που αντιμετώπισαν κατά τη λειτουργία του. Ανέφερε ότι οι οικονομικές δυσκολίες, η αυξημένη πίεση στον χώρο της εστίασης, αλλά και οι επιπτώσεις από εξωτερικούς παράγοντες, όπως η πανδημία, συνέβαλαν στο να γίνει μη βιώσιμη η συνέχιση της λειτουργίας του καφενείου.
Παρά τις δυσκολίες, το Καφενείο του Ρίζου άφησε το δικό του στίγμα στην περιοχή του Θησείου, προσφέροντας μια μοναδική εμπειρία σε όσους το επισκέφθηκαν. Με αυτή την ανάρτηση, ο Μιχάλης Ρίζος ευχαρίστησε θερμά όλους όσους στήριξαν το εγχείρημα, είτε ως πελάτες είτε ως συνεργάτες, εκφράζοντας την ευγνωμοσύνη του για την αγάπη και την υποστήριξη που δέχθηκε όλα αυτά τα χρόνια.
Η ιστορία του Καφενείου του Ρίζου αποτελεί μια υπενθύμιση για το πόσο δύσκολο είναι να διατηρηθεί ζωντανή η παράδοση στον σύγχρονο κόσμο, αλλά και για τη σημασία του πάθους και της αφοσίωσης σε κάθε δημιουργική προσπάθεια.
Ακολουθεί η ανάρτηση του:
Σήμερα, ανήμερα των Φώτων του 2025, είναι η τελευταία ημέρα λειτουργίας του Καφενείου μας. Ακολουθεί ένας σύντομος επικήδειος.
Τέλη Φεβρουαρίου του 2020, ύστερα από Γολγοθά γραφειοκρατικών διαδικασιών για την απόκτηση των απαραίτητων αδειών μια μικρή ομάδα γεμάτη ενθουσιασμό και όραμα για την αναβίωση ενός αστικού καφενείου, αρχίζει να υποδέχεται πελάτες που από την πρώτη κιόλας ημέρα, αγκάλιασαν με θέρμη το νέο στέκι. Η επιλογή όπως έχω ξαναπεί πολλές φορές ήταν ρομαντική. Έχοντας ακούσει τις διηγήσεις για το ιστορικό Καφενείο του Ρίζου που λειτουργούσε στο συγκεκριμένο ακίνητο από τη δεκαετία του 1930, με κάποιον μεταφυσικό τρόπο η μοίρα μας έφερε να εγκατασταθούμε εκεί. Χωρίς να μας συνδέει κάποια συγγένεια βέβαια με την οικογένεια Ρίζου που είχε το πρώτο εκείνο καφενείο αλλά μόνο μια απλή συνωνυμία, θεώρησα ότι το όνομα του νέου τότε εγχειρήματος έπρεπε να είναι Το Καφενείο του Ρίζου.
Ήταν συγκινητικό που οι παλιοί Θησειώτες βλέποντας την ταμπέλα που κρεμάσαμε λίγες ημέρες πριν την έναρξη λειτουργίας, σταματούσαν, ρωτούσαν και φωτογράφιζαν τον χώρο. Και όταν ανοίξαμε τον Φεβρουάριο, η γειτονιά ήρθε να μας γνωρίσει. Ζήσαμε πολύ όμορφες στιγμές σε αυτό το καφενείο. Γίναμε στέκι, κάναμε νέους φίλους, γνωρίσαμε καταπληκτικούς ανθρώπους. Είχαμε και τα δυσάρεστα βέβαια με αποκορύφωμα να μας επιβληθούν 30 ημέρες φυλάκισης με αναστολή επειδή στις 23.15 έπαιζε το ραδιόφωνο – όπως έγραψε η έκθεση των ελεγκτών. Αθωωθήκαμε φυσικά όταν έγινε η δίκη αλλά τα πρώτα σημάδια μιας μη ανοχής από τους κατοίκους σε οτιδήποτε πέραν της οικιστικής χρήσης ακινήτων στην οδό Ακάμαντος είχαν αρχίσει να φαίνονται.
Και κάπως έτσι αρχίσαμε να μαζευόμαστε και να είμαστε σφιγμένοι. Λιγότερες μουσικές βραδιές, λιγότερα τραγούδια και αυστηρό ωράριο. Με τον πληθωρισμό, την αύξηση του ενεργειακού κόστους αλλά και των ενοικίων η συνταγή χωρίς μουσική, τραγούδια και χαρά δεν είναι πετυχημένη. Άλλωστε η εποχή επιβάλλει “υψηλή γαστρονομία” και γαστρονομικούς προορισμούς κάτι που στην περιοχή του Θησείου δεν είναι εφικτό καθώς ο νόμος περί χρήσης γης επιτρέπει μόνο λειτουργία καφενείων – δηλαδή όχι εστιατορική προετοιμασία.
Πιστεύω πως η εποχή των στεκιών θα επανέλθει, οι συζητήσεις δεν θα στρέφονται στο τι φάγαμε αλλά με ποιούς φάγαμε. Πιστεύω επίσης πως το τραγούδι στις γειτονιές θα γυρίσει. Δεν θα συζητάμε ποιόν ή ποιαν ακούσαμε αλλά με ποιους τραγουδήσαμε παρέα. Για αυτό το εγχείρημα που ακούει στο όνομα το Καφενείο του Ρίζου δεν τελειώνει αλλά βάζει μια άνω τελεία. Μια άνω τελεία ώσπου οι συνθήκες να επιτρέψουν την επαναλειτουργία του κάπου, σε κάποια γειτονιά της Αθήνας που θα εμπνέει χαμόγελα και χαρές.
Μέχρι τότε θα κοιμάμαι περήφανος γνωρίζοντας ότι η ομάδα που ξεκίνησε το Καφενείο με οδηγό την αγαπημένη μας Niki Mavroeidi και συνέχισε με την ακούραστη και υπερέμπειρη Papadimitriou Zouzou, εργάστηκε σωστά και με πάθος.
Ευχαριστώ πραγματικά κάθε συνεργάτη και συνεργάτιδα που απασχολήθηκε στο Καφενείο μας: Ισμήνη, Χριστίνα, Δημήτρη Κ., Δημήτρη Ζα, Βαλάντη, Ζουμπουλία, Βαγγέλη, Κώστα Μπ,, Σωτηρία, Μιχάλη, Κατερίνα Μ., Χριστίνα, Ξένια, Κωνσταντίνε, Γιάννη Σγ,, Μαρία, Μαρίνα, Βαγγέλη Αρ, Κατερίνα, Βαγγέλη Πν,, Ασημίνα, Ρίτα, Κατερίνα Γκ,, Ελένη, Γιώργο, Ζώη, Πανο, Ναταλία, Σπύρο και Σοφία.
Ευχαριστώ τον κόσμο που επισκέφτηκε το Καφενείο έστω και για έναν καφέ, τους συνεργάτες προμηθευτές για την συνέπεια τους, τους καλλιτέχνες που συνέβαλαν σε ωραίες βραδιές και συζητήσεις, την Έφη και την δημιουργική ομάδα της Be Social και φυσικά τους σταθερούς θαμώνες που με τα χρόνια έγιναν φίλοι.
Το μεγαλύτερο ευχαριστώ αξίζουν αφενός η μητέρα μου Ντόρα Ρίζου που ακούραστη γέμισε με αστερόσκονη τον χώρο και τον ομόρφυνε με το δικό της μοναδικό τρόπο και αφετέρου ο αδερφός μου Θέμελης για την υπομονή του δίπλα μας.
Και παραφράζοντας τον αγαπημένο μου τραγουδοποιό.. “Θα μας έχει ο Θεός γερούς, θα ανταμώνουμε και θα ξεφαντώνουμε (στα πέρα μέρη)
Εις το επανιδείν,
Μιχάλης Ρίζος
Μάθετε τα πάντα για ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ – ΕΠΙΔΟΜΑΤΑ – ΔΥΠΑ – ΟΠΕΚΑ – ΟΑΕΔ – ΕΦΚΑ εδώ
