Τελικά μοιράστηκε μαζί μας κάτι πολύ περισσότερο, μια αληθινή ιστορία για το roadtrip με τον πατέρα του, τον καρκίνο και τη θεραπεία. Η αφήγησή του ακολουθεί αυτούσια.
«Ο μπαμπάς μου, μου έμαθε από νωρίς την αγάπη για τα αυτοκίνητα. Όχι τα καλά αυτοκίνητα. Απλώς τα αυτοκίνητα. Αυτά που μπορούν να σε πάρουν μακριά απ’όλους και απ’όλα και να σε πάνε ακριβώς εκεί που θέλεις, ή τέλοσπάντων όπου μπορούν ανάλογα με το ποτέ τους έκανες τελευταία φορά σέρβις. Τα πρώτα μαθήματα οδήγησης μου τα έκανε όταν ήμουν 5. Όταν απλώς με έβαζε στα πόδια του και κουνούσα το τιμόνι, ενώ εκείνος πατούσε με τα πόδια του τα πετάλια. Στα 14 μου έμαθε την οπισθογωνία και μέχρι τα 16 μου ήξερα να ανεβαίνω με όπισθεν όλες τις ανηφόρες του χωριού μου. Όταν έκλεισα τα 18 μπορούσα να οδηγήσω οπουδήποτε στον κόσμο και ανυπομονούσα να το κάνω. Ήθελα να βρίσκομαι πάντα πίσω από το τιμόνι. Δεν ήθελα να αφήνω κανέναν άλλον να οδηγήσει. Μόνο τον μπαμπά μου ίσως.»
Τώρα ο μπαμπάς μου έχει την κακιά αρρώστια. Ίσως να μην είναι και πολύ σοβαρά. Αλλά για να είναι σίγουρος, ήδη ψάχνει αντικαταστάτη σύζυγο στη μητέρα μου και κατάλληλο κουστούμι για την κηδεία.
Διαβάστε τη συνέχεια στο lifo.gr
