Την ήξερα από το Οικοτροφείο Θηλέων.Στο Αργοστόλι.Μια αδύνατη κοντή ιδιαιτερη,πολύ κλειστη κοπελίτσα.Δεν μίλαγε,ούτε είχε παρέες.Ουτε και ήθελε.Οταν τελείωσα το Γυμνάσιο την έχασα.Μετα από πολλά χρόνια την ξαναβρήκα.Στο Νοσοκομείο.Νοσηλευτρια.Την έβλεπα με την άσπρη στολή,και τα ποδαράκια τηςνα τρέχουν,στους διαδρόμους.Τελευταια φορά την ειδα στο πνευμονολογικο.Προσπαθουσα πάντα να της πάρω δύο κουβεντες.Να καταλάβω αυτήν την χρονια εσωστρέφεια της.Την σιωπή της.Τι κάνεις Ιωάννα;Καλα.Πολλα χρόνια είσαι εδω ε;Ναι,πολλά χρόνια.Ημουν και στο μαιευτικο παλια.Δε θυμάσαι Αγγελική,που όταν γεννησες μου έλεγες να σου τρίβω την μέση που πονουσες;Δεν το θυμάμαι Ιωάννα,στ αλήθεια,αλλά σε ευχαριστώ που με πρόσεξες τότε. Συγκινήθηκα.Η Ιωάννα με φρόντισε,κι εγώ δεν το θυμόμουν.Που μένεις;Μένω στα παλιά καταλύματα των γιατρών κοντά στην πλατεία.Εκει μένεις;.Μα αυτά είναι πολύ παλιά.Το παράπηγμα είναι πολύ παλιό και μεγάλο.Μενουν κι άλλοι γιατροί εκεί;Όχι μόνη μου.Μονη σου;Σε αυτό το κτίριο;Μα δε φοβάσαι;Όχι,έχω συνηθίσει τόσα χρόνια.Ιωαννα δώσε μου το τηλέφωνο σου να τα λέμε λιγάκι.Απο τότε στο Οικοτροφείο σε συμπαθούσα.Φαινοσουν πάντα αδύναμη.Δεν έχω τηλέφωνο,ούτε σταθερό ούτε κινητό.Δεν έχεις;Και πως σε βρίσκει κανείς;Δεν έχω παρέες,και δεν με ζητά κάνεις.Μονο ο αδελφός μου.Και πως σε βρίσκει ο αδελφός σου;Μου πετάει ένα χαρτί κάτω από την πόρτα,ότι έχει έρθει στο Αργοστόλι.Κι εγώ Ιωάννα πως να σε βρίσκω;Θα ήθελα να τα πούμε κάποια μέρα.Παρε εδώ στο πνευμονολογικο.Ενταξει Ιωάννα.Χαρηκα που μιλήσαμε εστω κι αυτό το λίγο.Την ξαναείδα από τότε στην αγορά,με εκείνο το ιδιαίτερο πολύχρωμο ντύσιμο της,και τα κόκαλακια με τα φιογκακια στα μαλλιά.Αρνηθηκε τον καφέ που της πρότεινα,και έφυγε βιαστική να ψωνίσει μου ειπε.Επειτα διάβασα πως την βρήκαν τέσσερις μέρες μετά το θάνατο της,στο ξύλινο μεγάλο παραπηγμα,δωρεά της Σουηδικής κυβέρνησης μετά τους σεισμούς του 1953.Οαδελφος της την έψαχνε.Κι ήταν μόλις πενήντα τεσσάρων.Ποτε δεν τα είπαμε Ιωάννα.Θελω να σου πω πως λυπήθηκα.Πολυ.Που δεν προλάβαμε…Και που έφυγες έτσι.Καλη μου Ιωάννα..

Από το fb της

Αγγελικη Μαρκετου